กาฬโรคเน่าเหม็นที่ทำให้คลื่นไส้แผ่ขยายออกมาจากร่างของเทพแห่งหนูกาฬโรค
ถ้อยคำเยาะเย้ยนั้นทำให้สีหน้าของมันบูดบึ้งลง
"มนุษย์ ถ้านายยังใช้การ์ดการลบหลู่ได้ ฉันอาจจะยังกลัวนายอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ล่ะ นายคิดว่าตัวเองมีสิ่งใดเหลืออยู่ที่จะมาเป็นศัตรูกับฉันได้? พวกเจ้า กินมันเสีย!"
"ใช้การ์ดปีศาจไม่ได้แล้วสิน๊า~"
เย่ชีเหยียนหัวเราะเบา ๆ
เขาหมุนสมอประจำตัวในมือตั้งบนปลายนิ้ว
ณ วินาทีนี้ ณ ใต้เท้าของเขาเอง
พร้อมกับการสิ้นเปลืองจิตพลังเล็กน้อย
สมอจุดหนึ่งที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้
จุดแสงสมอที่เพิ่งจะซีดเทาลงกลับเปล่งประกายสว่างอีกครั้ง
สมอสามจุด มันหมายความว่าอะไร?
มันหมายความว่าเย่ชีเหยียนสามารถใช้ความสามารถ[เนรเทศ]ของสมอประจำตัวได้อีกครั้งหนึ่ง
และในวินาทีที่สมอประจายลงมานั้นเอง เทพแห่งหนูกาฬโรคก็รู้สึกถึงแรงกดดันที่ไม่เคยประสบมาก่อน
ความรู้สึกนั้นราวกับหนูที่เผชิญหน้ากับผู้ล่าตามธรรมชาติของมัน
แต่มันก็ขึ้นเป็นเทพแล้ว ผู้ล่าตามธรรมชาติของเทพจะมีอยู่จริงได้อย่างไร..
ไม่...
ผู้ล่าตามธรรมชาติของเทพ มันไม่ได้อยู่ในมือของมนุษย์คนนี้เหรอ?!
[การ์ดปีศาจ]
ดวงตาเท่าเมล็ดถั่วของเทพแห่งหนูกาฬโรคหดเกร็ง
มันในที่สุดก็เข้าใจว่าความหวาดกลัวนี้มาจากไหน
ใบการ์ดปีศาจที่เพิ่งเคยใช้ไปเมื่อไม่นานก่อนหน้านี้ ตอนนี้... จะใช้ได้อีกครั้งงั้นรึ!?
"น-นี่มันเป็นไปไม่ได้! การ์ดปีศาจมีสิทธิ์อะไรถึงใช้ได้หลายครั้ง!?"
มันตกใจจนสับสน ในฐานะเทพที่มีความเป็น[เทวะ]สัญชาตญาณทำให้มันอยากหนีออกจากโลกใบนี้