"เป็นจริงเป็นจังซะอย่างนั้น ประเทศบนเรือ"
"ยานอวกาศก็ถือเป็นเรือได้อยู่หรอก"
แม้ในห้องแชตสาธารณะเขาจะรู้ข้อมูลนี้มาแล้ว แต่พอได้เห็นด้วยตาตัวเองก็ยังไม่ได้อดอดพล่ำพึมพำไม่ได้
เมืองในอวกาศนั้นไม่ใช่ว่าจะไม่มี
ยกตัวอย่างสวนลอยฟ้าที่ตอนนี้คงถูกสร้างขึ้นใหม่แล้ว
แต่ที่แห่งนั้นก็ยังแนบชิดกับดาวเคราะห์หนึ่งดวงอยู่ดี
ทว่าเมืองที่ชื่อว่าอาณาจักรบนเรือนี้ต่างออกไป
มันประกอบขึ้นจากยานสตาร์ชิปขนาดมหึมาสี่ลำที่เชื่อมต่อกันเป็นกองยาน ลอยหยุดนิ่งอยู่กลางมิติอวกาศแห่งนี้
แม้แต่โลกที่มีอวกาศ ก็ยังมีดินแดนรกร้างอยู่เช่นกัน
รถไฟวิ่งอยู่บนราง ความมั่นคงของขบวนถูกรักษาด้วยสนามแรงจากยานสตาร์ชิปเหล่านั้น
ยานเหล่านั้นมีใหญ่มีเล็ก
ที่ใหญ่ที่สุดก็คือตัวเมืองหลักที่เย่ชีเหยียนกำลังจะเข้าไปในตอนนี้
แม่เรือที่หนึ่ง "อัลฟาท"
ประตูท่าเรือเปิดอ้าออกกว้าง
รางพิเศษนับพันเส้นเชื่อมต่อเข้ากับรางเหล็กสีดำที่รถไฟอัญเชิญออกมาเอง
พอแทรกตัวเข้าไป ความเร็วของรถไฟก็ค่อย ๆ ลดลง จนแทรกเข้าไปใน[อุโมงค์แคปซูล]ที่คุ้นเคยกันจนขั้นคุ้นชิน
ซ่า...
รถไฟหยุดลงพร้อมเสียงเสียดสีของโลหะดังขึ้นเป็นระยะ
เย่ชีเหยียนมองผ่านกระจกหน้าต่าง ไปเห็นคนหนึ่งในเครื่องแบบสีขาวที่ประดับตราประทับลายยานสตาร์ชิปหนึ่งเม็ดไว้ที่อก กำลังก้มคำนับอย่างเกรงใจต่อรถไฟ
หุ่นยนต์ขนาดเล็กไม่กี่ตัวตามรอยเธอมา แล้วประกอบร่างกันจนเกิดเป็นทางตรงจากประตูรถไฟไปยังชานชาลา