สายตาของอานเจี่ยมองตามทิศทางนิ้วของเย่ชีเหยียน
ภายในกล่องนั้นมีผักผลไม้กล่องหนึ่งที่ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ
ของแบบนี้ ต่อให้เป็นผู้ปกครองของเมือง ก็ไม่ได้เห็นอาหารสดใหม่เช่นนี้มานานแล้ว
แต่ อาหารก็คืออาหาร
ในสายตาของอานเจี่ย แม้จะเป็นผู้ปกครองก็ไม่ได้เห็นผักผลไม้สดเช่นนี้มานาน
ทว่าสำหรับเมืองหิมะขาวแห่งนี้
สิ่งที่ต้องการจริง ๆ
คือยารักษาแผลไฟไหม้ ไม่ใช่อาหารอะไร
"ขอโทษด้วย คุณเย่ ฉันไม่ค่อยเข้าใจความหมายของคุณ อาหารก็คืออาหาร ยาก็คือยา จะเอามาปนกันได้อย่างไร?"
แน่ล่ะ
การใช้อาหารเป็นยารักษาแผล สำหรับคนอื่นมันคงเหลือเชื่อเกินไป
เย่ชีเหยียนก็ไม่ได้ตั้งใจจะพิสูจน์อะไร
เขาหยิบมะเขือเทศลูกหนึ่งจากกล่องขึ้นมากัดคำหนึ่ง
"จะเชื่อหรือไม่ก็ตาม อาหารพวกนี้สามารถใช้เป็นยารักษาแผลไฟไหม้ได้จริง ๆ"
"อย่าคิดว่าเป็นไปไม่ได้"
"โลกนี้แม้แต่ฝนไฟยังตกได้ แล้วทำไมผลไม้จะรักษาแผลไม่ได้?"
อานเจี่ยฟังคำพูดของเย่ชีเหยียนแล้วนิ่งงันไป
หล่อนหลุบตาลงเล็กน้อย เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
ทันใดนั้น เหมือนจะคิดอะไรออก
อานเจี่ยยิ้มออกมาอย่างปลงตก
"คุณพูดถูก โลกนี้กลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว ก็น่าจะมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นสักหน่อยบ้าง"
"ของในกล่องนี้ เราขอรับไว้ทั้งหมด ไม่ว่าคุณต้องการอะไร ขอเพียงเป็นสิ่งที่เมืองหิมะขาวพอจะหยิบยื่นให้ได้ จะมอบให้ทั้งหมด"
มาแล้ว เย่ชีเหยียนคิดคำตอบไว้เรียบร้อยแล้ว