ฮื้อ~
พายุค่อย ๆ สงบลง
บนสมรภูมิเหลือเพียงเสียงซากอีกาที่กำลังจิกกัดศพเท่านั้น
ชายหนุ่มผมดำก้าวเท้าอย่างสุขสงบผ่านซากศพนับสิบที่แทบมองไม่ออกแล้วว่าเดิมทีเป็นอะไร
ปิศาจดาร์กเรเวนถือก๊อบลินตัวสุดท้ายที่ยังมีชีวิตอยู่ เดินมาคุกเข่าข้างเดียวลงข้างตัวเขา
"ช่วย... ช่วยด้วย... ได้โปรด... ปล่อยข้าไปเถิด..."
เสียงแหบห้าวดังออกมาจากปากของก๊อบลินที่ไหม้เกรียมทั้งตัว
ดวงตาที่เกือบตาบอดของมันมีน้ำตาเลือดไหลริน ภาพของทุกสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นยังคงฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัว
ปีศาจ!
ปีศาจที่น่าสะพรึงกลัว!
มนุษย์ตนนี้ไม่เหมือนหัวหน้าขบวนรถไฟที่มันเคยเจอมาแม้แต่นิดเดียว!
เขาแข็งแกร่งเกินไป! ลูกน้องของเขาก็แข็งแกร่งเกินไป!
สิ่งที่พวกมันประสบมาไม่ใช่สงคราม
แต่เป็นการสังหารหมู่ที่เอกรูปแบบไปข้างเดียว!!!
ซากอีกาที่ตายแล้วโหยหวนวนอยู่บนฟ้า
เครื่องจักรสาวที่พุ่งทะยานดุจดาวตก ที่ใดที่มันผ่านไปเหลือเพียงกองเถ้าถ่าน
จักรกลสงครามยักษ์สีดำชกลงหนึ่งหมัด บดขยี้แนวรับที่มั่นคงไม่มีทางแตกสลายจนเป็นผงฝุ่น
ยังมีจักรกลสงครามตัวสีขาวตัวนั้นที่แม้ดูคลั่งไคล้แต่กลับควบคุมโล่หลายบานได้ ทั้งป้องกันการโจมตีจากภายนอกและสะท้อนกลับ ดุจสัตว์ร้าย
และยังมี...
ศาสนทูตก๊อบลินที่ไม่มีศีรษะ และก๊อบลินนักรบผู้กล้าที่ไร้ดวงใจ!
ก๊อบลินเช่นนั้นทรงพลังเพียงใด! แข็งแกร่งไม่แพ้ผู้บัญชาการกองทัพของพวกมันเองเลย!
ทำไม?
ทำไมพวกมันถึงยอมรับใช้มนุษย์ตนนี้?
มันไม่เข้าใจ ไม่อาจคิดอะไรได้ เพราะในฐานะแม่ทัพของกองทัพนี้ มังกรจักรกลตนนั้นใช้เพียงหนึ่งกรงเล็บก็คว้ามันไว้ในมือ แล้วเผามันด้วยปืนใหญ่ที่ร้อนแรงราวกับไฟนรก