[“ฮิฮิ น้องเย่แกรกดูอินเทอร์เฟซรายชื่อเพื่อนของฉันไว้ก่อนหน้า ก็เพราะอยากถามคำถามนี้ใช่ไหมล่ะ”]
เมื่อเห็นคำถามที่เย่ชีเหยียนส่งมาหาเธอ ดวงตาดุจดวงดาวของจูซิงถูก็ลอบผ่านแสงแห่งความยินดี
[“ใกล้เคียงอ่ะ ไม่บอกก็ช่างมัน”]
[“บอกสิบอกสิ~ เอ๊ะ... แล้วควรเริ่มเล่าจากตรงไหนดีนะ น้องเย่ ยังจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเมืองโซโลได้อยู่ใช่ไหม วงแหวนที่เกิดจากนายกับมังกรจักรกลสูงหนึ่งเมตรครึ่งตัวนั่นได้ลบล้างจุดจบไปแล้ว
โชคชะตาบอกว่า~ ในวันนั้นเอง มีสรรพสิ่งมากมายได้เห็นภาพนั้น
เทพแท้ เทพปลอม จักรพรรดิ... อีกมากมาย... พวกมันได้เห็นทุกอย่าง และท่ามกลางเหล่านั้น มีเทพแท้โบราณองค์หนึ่ง ส่งข้อเสนอหนึ่งฉบับมายังระบบรถไฟในแดนรกร้าง~”]
[“ข้อเสนออะไร?”]
[“ไม่รู้ โชคชะตาไม่ได้บอก แต่เอาเป็นว่า เพราะข้อเสนอนั้น ระบบรถไฟจึงคัดเลือกคนขึ้นหนึ่งล้านคนจากแดนรกร้างให้เป็นหัวหน้าขบวนรถไฟมือใหม่รุ่นที่ออกเดินทางในอีก 10 วันหลังจากเมืองโซโล
ในหนึ่งล้านคนนั้นมีทั้งช่างตีเหล็กธรรมดา ทั้งแม่ทัพระดับต่ำของโลกชานชาลา มนุษย์ที่หลงทางอยู่ในแดนรกร้าง ผู้พ่ายแพ้ในอดีต ผู้ที่ซุกหัวซุกหนีอยู่ในโลกรกร้าง.. แถมยังมีถึงผู้ศรัทธาของเหล่าเทพ
พวกเขาไม่ใช่มนุษย์กันทั้งหมด แต่หนึ่งล้านคนที่ถูกคัดเลือกนั้น ล้วนมีเชิงมโนทัศน์ใกล้เคียงมนุษย์ ไม่สิ ขอแค่มีรูปลักษณ์คล้ายมนุษย์ แม้จะเป็นแค่มนุษย์กิ้งก่าที่มีคำว่า ‘มนุษย์’ ติดอยู่ก็ไม่มีใครสนใจเลย