เอาชีวิตรอดบนขบวนรถไฟ: วิวัฒนาการไร้ขีดจำกัดของข้า

ตอนที่ 667 เกมเมคะ

6 นาที· 1.4K คำ

มุมปากของชายากระตุกไปหลายครั้ง

มองดูซิงถูที่แบกข้าวของจำนวนมาก หายใจลึก ๆ แล้วยิ้มพร้อมยกมือขึ้น

"เอ๊ะ!" เสียงดังสนั่น

หมัดของเธอตกลงที่ศีรษะของซิงถูอย่าง "อ่อนโยน"

ซิงถูร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าพร้อมกุมหัวตัวเอง

"อุยย~ เจ็บออก ทำอะไรเนี่ย?"

"ไม่มีอะไร แค่มองหน้าแล้วเบื่อหนึ่งขึ้นมาทันที"

เมื่อเห็นท่าทางของซิงถูแบบนั้น อารมณ์ของชายากลับดีขึ้นทันที

เธอไขว้ขาทั้งสองข้าง ส่งเสียงฮึดในลำคอเบา ๆ แล้วเอ่ยถาม

"พูดมาเลย เธอมีจุดประสงค์อะไร ที่นี่มีลำดับไพ่หรือเปล่า?"

ซิงถูกะพริบตาปริบ ๆ แล้วเหลือบสายตาไปที่เหมินหลัวจี๋น่าที่นั่งอยู่ตรงนั้น

"เอ่อ... คราวนี้มีจริงหนึ่งใบก็จริง แต่ไม่ได้เกี่ยวกับฉันนะ ฉันมาพักผ่อนต่างหาก ฉันสาบานต่อโชคชะตาว่าครั้งนี้ฉันมาพักอย่างเดียวจริง ๆ ไม่ได้วางแผนอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว!"

เธอชูนิ้วสามนิ้วขึ้นฟ้า

ท่าทางราวกับว่าถ้าไม่เชื่อจะกระโดดลงจากตึกให้ดูเลยทีเดียว

"ฉันฟื้นฟูร่างกายช้ากว่าคนทั่วไปอยู่แล้ว ช่วงนี้สองสามสถานีก็มีเรื่องยุ่ง ๆ อีก... เฮิ่ม ๆ แถมยังไปทะเลาะกับตาแก่คนหนึ่ง พลาดมือทำเขาพิการเลย แต่ก็ถูกสาปเล็ก ๆ นิดหน่อยเหมือนกันน้า~"

ซิงถูแหวกเสื้อขึ้น เปลื้องหน้าอกออกมาให้โล่ง

บริเวณที่หัวใจเต้น รอยแผลสีม่วงที่ถูกทะลุผ่านปรากฏอยู่อย่างน่าขนลุก

"ม่า~ แม้จะเป็นแบบนี้ก็เถอะ แต่ฉันก็รู้เรื่องที่พวกนั้นกำลังจะทำแล้ว เฮิ่ม ๆ จะค่อย ๆ ลงทัณฑ์พวกมันเอง"

เธอยิ้มหวานแล้วแต่งตัวเหมือนเดิม ลูบหน้าอกตัวเอง ก่อนจะนึกอะไรสนุก ๆ ขึ้นได้ แลบลิ้นใส่เหมินหลัวจี๋น่า ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเอ่ยว่า

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป