“ซี้...”
ภายในเต็นท์ใหญ่ มากนุสตื่นขึ้นจากความฝันอันเมามาย
เขาคลึงขมับที่ปวดแสบปวดด้าน แล้วกวาดสายตามองรอบตัวโดยไม่รู้ตัว
“พี่ลี? ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
เย่ชีเหยียนนั่งอยู่ไม่ไกลอย่างใจเย็น
“เมื่อวานนายเมาหนัก เลยให้นายนอนอยู่ตรงนี่”
มากนุสมองเตียงที่ตัวเองนอนอยู่ แล้วเกาศีรษะอย่างเก้อเขิน
“ขอโทษด้วยนะ ที่แย่งเตียงของพี่...”
“ไม่เป็นไร เมื่อคืนมีเรื่องน่าสนใจเกิดขึ้นหลายอย่าง นอนไม่หลับอยู่แล้ว”
เขายิ้มบาง ๆ แล้วลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก
“ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นบ้าง นายไปถามด้วยตัวเองเถอะ วันนี้ยังต้องออกล่าสัตว์ต่อ”
มากนุสสับสนอยู่ไม่น้อย แต่พอได้ยินคำว่าล่าสัตว์ก็ไม่ทันไปคิดอย่างอื่น รีบหยิบชุดอุปกรณ์ของตัวเองออกจากอุปกรณ์กักเก็บมิติที่บ้านให้มา แล้วเร่งตามฝีเท้าเย่ชีเหยียนไป
ทั่วทั้งแคมป์ต่างพูดคุยกันเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เรื่องราวของมังกรจักรกลปิศาจอัลทอสถูกขานขานไปทั่ว แม้มากนุสจะไม่ได้ตั้งใจสืบหา ก็รู้เรื่องราวโดยประมาณในเวลาไม่นาน
เขารู้สึกตกใจและอิจฉาใน “ความแข็งแกร่งของอัลทอส” อย่างที่สุด
แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็งงงวยยิ่งกว่า — ทำไมหัวหน้าขบวนรถไฟผู้ทรงพลังเช่นนี้ถึงยอมเข้าร่วมกับตี้ซวี่อันเป็นกลุ่มก่อการร้าย แล้วทำไมถึงต้องออกไปก่อการทำลายไปทุกแห่ง
เย่ชีเหยียนไม่ยืนยันหรือปฏิเสธอะไร
ไม่ได้ตั้งใจจะอธิบายแทนตัวเองสักนิด
ชั่วดี ชั่วช้า การฟื้นฟู การทำลาย?