“ฉันล้มเหลว... แพ้อย่างสิ้นเชิง... เหอะเหอะเหอะ... ไม่สามารถปกป้องใครสักคนเอาไว้ได้เลย...”
ชายชราพึมพำกับตัวเอง
เย่ชีเหยียนมองแหวนในมือ และกุญแจที่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าใช้สำหรับเปิดแนวป้องกันของไพ่ภัยพิบัติ ครุ่นคิดชั่วครู่ แล้วมองไปยังแนวป้องกันนั้น
เขาไม่ได้รีบเข้าไปหยิบไพ่ภัยพิบัติออกมาทันที
ลมหนาวของโลกใบนี้พัดไปทางเดียวกันทั้งหมด
การที่มีแนวป้องกันอยู่ ยังช่วยต้านทานได้บ้าง
ถ้าเข้าไปเอาลำดับไพ่ออกตอนนี้
กลัวว่าแนวป้องกันที่ไร้ลำดับไพ่ค้ำไว้ คงจะถูกความเยือกเย็นของโลกนี้บดขยี้ลงในไม่ช้า
เมื่อถึงตอนนั้น จุดจบของบ้านต้นไม้หลังนี้ก็ไม่ต้องพูดถึง
“อืม? นายยัง... ยังอยู่ที่นี่ทำไม? รีบไปเถอะ ใช้กุญแจนั้น เปิดแนวป้องกันนั่น เอาข้างในไป เอาแหวนอันนั้นออกไปข้างนอก แค่อย่าอยู่ที่นี่ต่อก็พอแล้ว เหอะเหอะเหอะ...”
ชายชราสลับไปมาระหว่างคลุ้มคลั่งกับสติดี
เย่ชีเหยียนส่ายหน้า ดีดนิ้วดังแป๊ก แล้วหยิบกล่องลูกอมรสผลไม้ออกจากมิติส่วนตัววางลงบนโต๊ะ
“ไม่ต้องรีบ นายก็ยังมีชีวิตอยู่อีกสองวันใช่ไหม? จะทานอะไรหน่อยไหม? ไว้ช่วยทุเลาความหนาว”
เย่ชีเหยียนรู้สึกว่าควรจะขุดข้อมูลเพิ่มเติมจากชายชราคนนี้ได้อีก
เขาก้าวเข้าไปในบ้านต้นไม้หลังนั้น แค่แตะเบา ๆ ข้อมูลประเมินค่าบนจอแสงของระบบก็ทำให้เขาแปลกใจ
[ที่ประทับเกียรติยศ (...13 / 0)]
[เคยเป็นพระราชวังของราชาแห่งเกียรติยศ เพื่อต้านทานวันสิ้นโลกและปกป้องประชาชน ได้ค่อย ๆ ตกต่ำลง ค่อย ๆ พังทลายลง จนถึงวันนี้ ทั้งจิตวิญญาณวัตถุและตัวมันเองต่างก็ตายจากวันสิ้นโลก]