เรือเหาะมนต์ดำบินไม่ช้าอยู่แล้ว ผ่านการเดินทางไปได้สักพักใหญ่ มันทะลุก้อนเมฆด้านล่างขึ้นมา ผู้โดยสารทุกคนจึงเห็นนครใหญ่ที่ตระหง่านอยู่กลางหิมะและสายลม ถูกสร้างขึ้นบนภูเขายักษ์ยอดราบ
"รูมีร์ เรามาถึงแล้ว ที่นี่คือนครหลวง เราในที่สุดก็จะได้เป็นหัวหน้าขบวนรถไฟสักที!"
ห้องบนเรือเหาะไม่มีประตู
เย่ชีเหยียนมองเห็นชัดเจนว่าชายที่ชื่อรูมีร์ ท่านระเบียบ กำลังส่งสายตาอ่อนโยนไปยังคู่ครองหญิงสาวเคียงข้าง
ความอ่อนโยนนั้นไม่ใช่การแสดง มีเพียงชายหญิงที่ผ่านคำสาบานร่วมตาย ที่รักกันจริง เท่านั้นที่จะมีสายตาแบบนี้
"อืม เร็ว ๆ นี้เราจะเป็นหัวหน้าขบวนรถไฟ แล้วจากโลกนี้ไป ก้าวเข้าสู่ที่รกร้าง แล้วสร้างเรื่องราวของพวกเราขึ้นมา"
"ใช่ รูมีร์ ตอนนั้นเราต้องพาทุกคนไปด้วย ออกผจญภัยในที่รกร้างกันทั้งก๊วน"
ท่านระเบียบโอบเธอเข้ามาในอ้อมกอด แต่แล้วสายตาของเขาก็หันขึ้นมามองยังทางฝั่งเย่ชีเหยียน
"รูมีร์?"
"...ไม่ใช่ ไม่มีอะไร"
ความสงสัยวาบหนึ่งแล่นผ่านใจของท่านระเบียบ เขารู้สึกรังเกียจคนที่นั่งอยู่ด้านในคนนั้นขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล
ความรังเกียจนี้ไม่มีทางเป็นของปลอม
คนยิ่งเก่ง ยิ่งเชื่อสัญชาตญาณตัวเอง
เขาจ้องเย่ชีเหยียนลึก ๆ หนึ่งครั้ง จดรูปลักษณ์ของเขาไว้ในใจ แล้วจูงมือหญิงสาวเดินไปยังประตูของเรือเหาะ
ตูม—
เรือเหาะแตะพื้น
ท่ามกลางดอกไม้ เสียงเชียร์ และฝูงชนที่แห่มารายล้อม แชมป์เปี้ยนที่ทำผลงานโดดเด่นในศึกล่าสัตว์จากเหล่านครรัฐต่าง ๆ ก้าวข้ามประตูแห่งชัยชนะ เข้าสู่วังสูงสุดแห่งนั้น