ติ๊ก...
ติ๊ก...
เสียงหยดน้ำตกลงบนผิวทะเลสาบกระจก
เย่ชีเหยียนยืนอยู่หน้าประตูใสโปร่งนั้น มองจ้องอุปกรณ์ที่อยู่ภายในแล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย
เขายื่นมือไปแตะประตูบานนั้น ปลายนิ้วราวกับสัมผัสม่านน้ำอันราบเรียบ คลื่นวงกลมๆ แผ่ขยายออกไป
“งั้น ของชิ้นนี้มันคืออะไรกัน?”
เงียบงัน...
บนจอแสงไม่ปรากฏคำตอบจากระบบ
“ไม่คิดจะพูดเหรอ ดูท่าต้องรอให้ฉันประเมินค่ามันด้วยตัวเองซะแล้วสินะ”
เย่ชีเหยียนยิ้มบาง
เขาผลักประตู เบื้องหน้าปรากฏจอแสงสีขาวบริสุทธิ์โปร่งใส
[กรุณากรอกกุญแจลับ]
[กุญแจลับ: 1-4 กรุณาเลือกกรอก]
ตัวอักษรเพียงสองบรรทัดง่ายๆ แปลว่าถ้าอยากเปิดประตูบานนี้ ต้องมีกุญแจเสียก่อน แถมดูท่ายังไม่ใช่แค่ดอกเดียวด้วย
“ความรู้สึกที่คุ้นเคยจริงๆ เลยนะ”
เขาส่ายหัว แววตาระยิบระยับด้วยรอยยิ้ม
“กุญแจเหรอ ฉันไม่มี”
[ไม่มีกุญแจลับ ไม่สามารถเปิดได้]
จอแสงจางหายไป ราวกับปฏิเสธผู้บุกรุกอย่างเย่ชีเหยียน
“แต่ว่านะ~”
ลำดับไพ่สีทองหม่นใบหนึ่งปรากฏขึ้นในมือเขา
[ไพ่สิ่งหมิ่น·ผู้ทอดสมอ]
จุดสมอบนใบนั้นกำลังส่องประกายวิบวับ
ชายไร้ใบหน้าบนไพ่ยกสมอเรือขึ้นสูง
ทั้งที่ไม่มีเสียงใดๆ เลย แต่ในมิติประหลาดแห่งนี้ กลับเหมือนมีเสียงคำรามของสมอและโซ่ดังก้องขึ้น
แสงสีทองหม่นหมุนวนรอบกายเย่ชีเหยียน
โลกชื่อ[ซางคง]แห่งนี้ ราวกับรู้สึกถึงพลังอันแรงกล้าที่ชื่อว่า[ผู้ทอดสมอ]