เอาชีวิตรอดบนขบวนรถไฟ: วิวัฒนาการไร้ขีดจำกัดของข้า

ตอนที่ 592 พวกเขาหนีได้ แต่เขาหนีไม่รอด

6 นาที· 1.4K คำ

ดาบฟันลงมา

รูม่านตาของการ์เซียหดตัววูบ ดอกไม้ปรากฏขึ้นตรงหน้านางทันทีเพื่อจะขวางดาบของน้ำตาแดงไว้

แต่เมื่อพลังคมดาบมาถึงจริง

พลังป้องกันที่ใช้สำหรับสกัดการโจมตีด้วยอาวุธโดยเฉพาะก็ฉีกขาดง่ายดายราวกระดาษที่ติดกันชั่วคราว

นางไม่ทันหลบ แขนข้างหนึ่งถูกฟันขาดสะบั้น

"บาร์!"

"ไอ้บ้า! นี่มันใครกันเนี่ย!?"

บาร์พุ่งเข้ามาอย่างเร่งร้อน จากมิติสีเขียวเข้มของนางมีตะขาบขาวยักษ์ร่างมหึมาคลานออกมา เพียงเท่านี้จึงแทบจะฝืนๆ ขวางการโจมตีอีกครั้งหนึ่งของน้ำตาแดงไว้ได้

ดวงตาของน้ำตาแดงแวบวับด้วยแสงสีแดง นางกระโดดลงมา ปีกปีศาจที่เอวสั่นไหวเบาๆ

สองมือถือดาบ ฟาดอีกครั้ง ตะขาบสีขาวตัวนั้นถูกฟันขาดเป็นสองท่อนทั้งเป็น

"เฮงซวย! มันระดับ 13 นี่หว่า!"

บาร์บีบเคียวแน่น มองตะขาบที่ถูกแบ่งเป็นสองท่อนด้วยความเสียดาย

"ขวางนางไว้! ตัวที่อยู่ข้างบนน่ะ มังกรจักรกลปิศาจอัลทอสแห่งตี้ซวี่!"

ถ้อยคำของการ์เซียทำให้บาร์ใจหาย นางไม่กล้าประมาท รีบหยิบพลาสเตอร์ปิดแผลออกมาแปะปากตัวเอง แล้วถือเคียว ถอยหลังไปพร้อมกับสกัดการโจมตีของน้ำตาแดงที่มุ่งเข้าหาการ์เซีย

ดอกไม้ดอกใหม่ถือกำเนิดขึ้น

เส้นผมของการ์เซียยืดยาวออกไป ดึงตัวไลออนที่ยืนไม่ไกล คิ้วขมวดราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ให้ลากมาที่นี่

"อย่ามัวแอบอยู่สิ ฝีมือมันนายควรรู้ดีกว่าพวกเรา ถอย!"

ไลออน ยังคงขมวดคิ้ว

เขาจ้องมอง "อัลทอส" บนท้องฟ้าไม่วางตา รู้สึกแปลกใจอยู่ลึก ๆ ว่าเจ้านี่ควรจะไม่ได้มีชื่อแบบนี้

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป