ในขณะที่เย่ชีเหยียนกำลังท่องไปในสมรภูมิอย่างอิสระ
ในพื้นที่ใต้ดินแห่งหนึ่ง
สัตว์ประหลาดต่างเผ่าพันธุ์รูปร่างเหมือนมนุษย์หญิงกำลังปลอบประโลมปีศาจตรงหน้าอย่างไร้ความรู้สึก
"เธอกำลังกลัวอีกแล้วสินะ"
"ฉะ ฉันไม่ได้กลัว! แค่พลังของมนุษย์คนนี้มันเกินจินตนาการของฉันเท่านั้น น่าเดือด เจ้ามนุษย์หัวหน้าขบวนรถไฟพวกนี้ไม่ควรมุ่งไปยังโลกที่สูงกว่าอยู่รึไง ฉันปลอมตัวที่นี่ให้เป็นระดับ 9 แล้ว ทำไมมนุษย์ฝีมือขนาดนี้ถึงบุกเข้ามาได้!?"
"เป็นไปได้ไหมว่าระดับขบวนรถของเขาไม่พอจะเข้าสู่โลกชานชาลาที่สูงกว่าล่ะ?"
"เธอล้อเล่นหรือเปล่า เคยมีครั้งที่ฉันควบคุมมนุษย์คนหนึ่งเข้าไปในดินแดนรกร้างของพวกมัน ขอแค่เวลาจอดถึง 24 ชั่วโมงบวกกับระดับขบวนรถ 20 ก็เข้าชานชาลาระดับ 8 ได้ ระดับ 30 เข้าโลกระดับ 9 สี่สิบเป็น 10 สี่สิบห้าเป็น 11 ห้าสิบเป็น 12
เธอว่าหุ่นยนต์ข้างตัวนั้นพลังแค่ไหน? ระดับ 10! ของที่ได้มาระดับ 10 ได้ ขบวนรถของไอ้นี่ต้องระดับ 40 ขึ้นไปแน่!"
หญิงสาวยังคงหน้าเฉยเมย ตบเบา ๆ ที่ร่างสั่นเทาของปีศาจ
"เธอก็ยังกลัวอยู่นี่"
"ฉันจะไปกลัวมนุษย์แค่พวกนั้นได้ไง! ฉันน่ะ..."
"พวกสัตว์ประหลาดต่างเผ่าพันธุ์ที่ใช้รับมือมนุษย์คนนั้นใกล้คลอดแล้ว การเหลื่อมของกระแสเวลากับดินแดนรกร้างก็ใกล้จะถึง 6 ต่อ 1 เหตุไฉนเธอถึงต้องกลัว?"