การฟื้นฟูเมืองโซโลกำลังดำเนินไปอย่างร้อนแรง
พวกศัตรูที่เหลือรอดหลบซ่อนไปทั่วทุกหัวระแหง
มีเพียงส่วนน้อยที่เป็นนายสถานีเชื้อสายเลือดที่ต้องพึ่งรถไฟของตัวเอง ถึงจะหนีไปจากที่นี่ได้
“เร็วเข้า เร็วเข้า แม่งเอ๊ย ไอ้มนุษย์พวกนี้ไล่ล่าไม่รู้จบไม่รู้สิ้น!”
“ทางนี้แหละ เข้ามาเร็วเข้า ข้าลอบสำรวจมาก่อนแล้ว ไอ้พวกเพี้ยนจากศาลพิพากษามันไม่กล้าเข้าใกล้ตึกนี้หรอก ต่อให้มาถึงที่นี่ก็จะอ้อมหนีไปทางอื่น”
“ในตึกนี้จะไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?”
“ยังไงก็ดีกว่าตาย เร็วเข้า ขึ้นไปดาดฟ้าตึกบนนั้น ตั้งจุดสอดแนมไว้ รออีกสิบกว่าวันค่อยแอบไปที่ตลาดแลกเปลี่ยนตู้โดยสาร แล้วชิงรถไฟสักขบวนหนีไป!”
นายสถานีเชื้อสายเลือดที่รถไฟพังเสียหายสองคน คนอ้วนกับคนผอมก้าวเข้าไปในตึกใหญ่ที่มืดมิดไร้แสงสว่าง
ที่นี่ ก็เป็นเช่นที่คนผอมพูดไว้ ไม่มีใครมาสำรวจตรวจตราเลย
ผู้พิพากษาธรรมดาของศาลพิพากษาที่กำลังตามล่าพวกมัน ต่อให้มาถึงที่นี่ ก็หยุดฝีเท้าอยู่ด้านนอกหมด ในหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความลังเล
“สองคนนั้นหนีเข้ามาที่นี่แน่ๆ แม่งเอ๊ย หัวหน้าผู้พิพากษาบอกแล้วว่าต้องไม่มีใครมารบกวนในตึกนี้”
“บัดซบ นี่พวกเราจะต้องรบกวนการพักผ่อนของท่านหัวหน้าผู้พิพากษาเพราะสองคนนี้เนี่ยนะ?!”
“ช่างหัวมันแล้ว เข้าไปกัน! ถึงจะขัดคำสั่ง ก็ต้องจับสองคนนั้นออกมาให้ได้!”
“พอเถอะน่า อย่าขัดคำสั่งของท่านหัวหน้าผู้พิพากษาเลย หรือเจ้าอยากจะขัดคำสั่งทั้งๆ ที่รู้แก่ใจ?”
“แต่ว่า!”