วันรุ่งขึ้น
สภาพอากาศ: ฝนปรอย
เย่ชีเหยียนตื่นขึ้นจากเตียงงามในฝันชั้นหรูของเขา
อาบน้ำล้างหน้าเสร็จ ก็นั่งรับประทานอาหารเช้าที่ลีเซ็ตทำให้
การลาดตระเวนตัวจิ๋วนอนซบไว้บนบ่าของเขา ไม่เหมือนแต่ก่อนที่ต้องอยู่ในพื้นที่ติดอาวุธเลยสักนิด
อีฟที่นั่งอยู่บนหลังคารถถูกโล่ป้องกันทรัพย์สมบัติปกป้องเอาไว้
แม้จะเป็นแค่ฝนปรอย ๆ แต่ถ้าโดนกระแทกใส่ตัวไปเรื่อย ๆ ก็ไม่ค่อยสบายตัวเท่าไร
ตู้โดยสารปลูกพืช · สวนจันทร์มืด
ทัศนียภาพที่นี่เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยจากเมื่อก่อน
ถนนที่ปูด้วยหินหยกขาวแผ่ขยายไปทั่วทุกแห่ง
ใต้ต้นผลป่าขาวนั้น มีสวนหินที่สร้างจากหินหยกขาววางอยู่ เป็นไอเทมธรรมดาระดับ 1 ที่เย่ชีเหยียนจ่ายเหรียญรถไฟหนึ่งเหรียญซื้อมาจากแพลตฟอร์มซื้อขาย
สายลมเย็นพัดโชยผ่านสวนจันทร์มืด
แสงแห่งราตรีนิรันดร์ส่องสว่างทั่วตู้โดยสารนี้
มิงมิงหาวยืดเสี้ยว นั่งอยู่บนอีกข้างหนึ่งของบ่าเขา ใช้ใบหน้าน้อย ๆ ถูไถแก้มของเขาอย่างออดอ้อน
"กริ๊ง ๆ~"
เสียงร้องเบา ๆ กังวานไพเราะราวดั่งแก้วหอมดังขึ้น พลังที่มิงมิงตัวจิ๋วต้องสะสมเพื่อสร้างปาฏิหาริย์ครั้งต่อไปให้เขา ดูเหมือนกำลังจะเต็มเปี่ยมในไม่ช้า
"ฮื้อ!"
เสียงของอินทรีดังมาจากไม่ไกล
กรงเล็บของมันคาบลูกหมีตัวโง่เง่าเอาไว้
แล้วบินข้ามมาจากตู้โดยสารอีกหลังหนึ่ง
"ใกล้ถึงเวลาเริ่มได้แล้ว"
พลังกายและจิตของเย่ชีเหยียนฟื้นตัวกลับสู่เต็มเม็ดเต็มหน่วยแล้ว
เขาจะใช้[ตราประทับเลี้ยงสัจจะเงิน]กับลูกหมีตรงนี้ แล้วทำการผูกมันเข้ากับรถบดถล่ม