ม่อฉือดูเหมือนจะยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้พบกับเย่ชีเหยียน
นางโบกนิ้วเรียวในอากาศ
ทรงกลมสีดำที่ผนึกการ์ดกลยุทธ์เอาไว้แตกสลาย คลี่ออกมาเผยร่างของการ์ดกลยุทธ์ที่ไม่เสถียรภาพอย่างมาก
“วางใจสิ ตอนนี้ฉันอ่อนแอมากเชียว อืม อ่อนแอเหมือนมนุษย์ธรรมดาเลย ร่างนี้เป็นร่างที่ฉันปั้นขึ้นตามมนุษย์คนหนึ่งที่เคยเข้าไปในแดนมรณะ แถมนายเป็นผู้ชาย มนุษย์ผู้ชายก็ชอบผู้หญิง ยังไงล่ะ ไม่เลวใช่ไหม”
“ยะ~ไม่ต้องพูดถึงพวกนั้นหรอก มาเล่นเกมกัน อันนี้ได้มาจากรุ่นพี่อีกคนนะ ถึงจะใช้ได้แค่ครั้งเดียว แต่เย่ชีเหยียน~มาเล่นเกมกันเถอะ ถ้านายชนะ ฉันจะให้ของขวัญที่เตรียมเอาไว้นานแล้ว แต่ถ้านายแพ้ล่ะก็~ให้ฉัน 100 เหรียญรถไฟ~เป็นไงล่ะ”
ลำดับไพ่จะกลับคืนสู่โลกชานชาลาใดก็ได้ตามสุ่ม เมื่อเจ้าของตาย
การ์ดกลยุทธ์ก็ไม่ต่างกัน
แต่ม่อฉือกลับสามารถรัดมันเอาไว้ด้วยพลังบางอย่างอย่างฝืน ๆ
ผ่านผู้วางสมอ เย่ชีเหยียนรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าการ์ดกลยุทธ์ใบนั้นกำลังดิ้นรนไม่หยุด อยากหลุดพ้นจากการควบคุมของม่อฉือ
และดังที่นางว่า ใช้ได้เพียงครั้งเดียว เมื่อใช้แล้ว การ์ดกลยุทธ์ใบนี้ก็จะมีโอกาสหนี
เจ้าหลินจ้องตาค้างอยู่ที่การ์ดกลยุทธ์ใบนั้น ความปรารถนาในดวงตาแทบจะล้นออกมา
ชัดเจนว่าหล่อนอยากได้มัน
“คนที่นายเจอที่สถานีก่อน คงไม่ได้ใช้แค่ใบเดียวสินะ”
“โอ๊ะ? เย่ชีเหยียนรู้จักคนนั้นด้วยเหรอ? ใช่แล้ว เราเล่นเกมกันไปทั้งหมด 5 เกม รุ่นพี่ท่านนั้นใช้[ความตาย]เป็นเดิมพันด้วยนะ ฉันดีใจมากเลยล่ะ~ถึงตอนจบเขาหนีไปจะเสียดายอยู่หน่อย แต่~เหลืออันนี้ไว้เป็นสมบัติล่าก็ดีไม่น้อยเลยนะ”