ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เย่ชีเหยียนลุกขึ้นทันที
ทว่าชั่วขณะนั้นเอง
บนเวที
นักร้องสาวนามอลิซก็เอ่ยขึ้นมากะทันหัน
"ทุกคน~ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ~"
ไร้เครื่องขยายเสียง แต่เสียงของนางกลับดังก้องชัดให้ทุกคนได้ยินไม่ว่าจะอยู่ ณ ที่ใด
ไร้จอภาพ ทว่าแม้ผู้ชมแถวสุดท้ายก็มองเห็นนางได้อย่างแจ่มชัด
ผู้คนระเบิดเสียงเชียร์กึกก้องราวคลื่นพายุ
แม้แต่เจาหลินที่อยู่ข้างกายเย่ชีเหยียน ก็เหมือนถูกอารมณ์คลั่งนี้ครอบงำ
[สถานะ: สำราญวสันต์]
เย่ชีเหยียนมองสถานะประหลาดที่เพิ่งปรากฏบนข้อมูลส่วนตัวพลางขมวดคิ้วน้อย ๆ
บอกไม่ถูก เขารู้สึกขยะแขยงชอบกล
เป็นความคลื่นเหียนเหมือนมีบางสิ่งพยายามเจาะเข้าไปในสมองของเขา
(ประจักษ์แจ้งในสัจจะ)
ทันใดนั้น
แววตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาซีด
ในบัดดล
เย่ชีเหยียนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
ภายใต้ท้องฟ้าจำลองที่เดิมทีว่างเปล่า มีเพียงแสงไฟระยิบระยับ
มังกรยักษ์ตนหนึ่งขดกายอยู่เบื้องบน ประจวบเหมาะกับที่เขาจ้องมองไปสบตาเข้าพอดี
ส่วนอลิซบนเวที ก็ตวัดสายตามายังใบหน้าของเย่ชีเหยียนในเวลาเดียวกัน
นางยิ้มบาง ๆ
เสียงดนตรีบรรเลง เพลงเริ่มขับขาน
"อ้า~"
ท่วงทำนองพลิ้วไหวยิ่งนัก
"จิตใจ กำลังฟื้นฟู?"
แม้พลังจิตตอนนี้จะเต็มหลอด