"ท่านหัวหน้า พายุสายฟ้ารุนแรงเกินไป! เราเพิ่งผ่านภัยพิบัติไฟบรรลัยกัลป์มา เกราะป้องกันพลังงานไม่พอแล้ว เรา... เราฝ่าออกไปไม่ได้!"
สถาบันวิจัยกลาง
เหล่านักวิจัยมองจอภาพตรงหน้า เห็นข้อมูลที่เด้งคำเตือนขึ้นมามากมาย ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ
อานเจี่ยที่นั่งอยู่ด้านหน้าสุดจ้องเขม็งไปยังจอใหญ่ที่สุด
เธอขดตัว กัดนิ้วที่สั่นเทา ใช้ความเจ็บปวดกดข่มความสิ้นหวังในใจ
"ทำดีที่สุดแล้วก็แล้วแต่ฟ้าลิขิต เปิดเตาหลอมดูดเฟสซะ แม้มันจะเป็นพายุสายฟ้า มันก็ยังเป็นสายฟ้า"
"ดูดพลังงานให้มากที่สุด ละทิ้งเขตนอกเมืองเพื่อลดน้ำหนัก เร่งเครื่องแอลันส์ให้ทำงานเกินพิกัด จากนี้ไป... วิ่งไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้ ก็ยังดีกว่าจอดตายอยู่ตรงนี้!"
ไม่มีใครตอบรับคำสั่งของอานเจี่ย
เธอวางนิ้วที่เลือดออกแล้วลง หันกลับไปมอง
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังนั้นอาบย้อมด้วยความโศกสลดแห่งความตาย
อานเจี่ยถอนหายใจเบา ๆ ในใจ จู่ ๆ ก็เปล่งเสียงดังขึ้นมาก
"ตั้งสติกันให้หมด! โลกเวรนี่ไม่อยากให้พวกเรามีชีวิตอยู่ แล้วเราจะยอมตามใจมันทำไม? ยังไม่ทันได้ลอง แล้วจะมีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าเราหนีไม่ได้?"
"แอลันส์คืออสูรจักรกลที่ล้ำหน้าที่สุดในโลก จะยอมแพ้ทำไม?"
"ฝ่าออกไปให้ได้!"
น้ำเสียงของเธอราวกับมีมนตร์ขลังบางอย่าง
เหล่านักวิจัยผู้สิ้นหวังตัวสั่นเทิ้ม ก่อนจะกลับไปนั่งประจำที่ของตนอีกครั้ง และควบคุมอสูรจักรกลขนาดมหึมาที่ชื่อว่า "แอลันส์" ต่อไป