“หลินหยาง ฉันท้องแล้ว”
สีหน้าหลินหยางเรียบเฉย ไม่ตอบอะไร
เห็นหลินหยางไม่พูด หลิวเจียก็เชิดคางขึ้น “เดือนนี้ฉันมีอะไรกับผู้ชายมาหลายคน”
“ฉันไม่แน่ใจว่าเด็กเป็นลูกใคร”
มุมปากของหลินหยางกระตุกเล็กน้อย
เจ้าชู้ไม่เลือกหน้า ท้องกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ แถมยังไม่แน่ใจว่าใครเป็นพ่อ
หลิวเจียไม่สนใจสีหน้าของหลินหยางเลยสักนิด เอ่ยต่อเองราวกับเป็นคนมีเหตุผลอย่างยิ่ง
“ฉันคิดดูแล้ว ยังไงเดิมทีเราก็จะแต่งงานกันอยู่แล้ว”
“พรุ่งนี้เราไปจดทะเบียนสมรสกันที่เขต”
“บ้านคนอื่นแต่งงานกันต้องให้สินสอดสามแสนแปดหมื่นแปดพันหยวน แต่ฉันไม่เอา”
“ฉันขอแค่คุณดีกับฉัน ดีกับเด็กคนนี้ แล้วใช้ชีวิตกันอย่างเรียบง่ายมั่นคงก็พอ”
คำพูดฟังดูใจกว้างและน้อยเนื้อต่ำใจเหลือเกิน
แต่ความคิดเบื้องหลังกลับสกปรกและน่ารังเกียจ
พูดให้ชัดก็คือ
เธอไม่รู้ว่าท้องกับใคร พอไม่มีใครยอมรับเป็นพ่อเด็ก ก็เลยมาหาหลินหยางให้ช่วยรับเคราะห์!
นี่เห็นเขาเป็นไอ้โง่หัวปักหัวปำจริง ๆ สินะ
หลินหยางรู้สึกขำ หลิวเจียเป็นคนที่เพื่อนร่วมงานแนะนำให้เขารู้จักเมื่อไม่กี่วันก่อน
เขายังไม่ทันตอบตกลง เธอก็คิดไปแล้วว่าเขาจะยอมรับช่วงต่อ
“ฉันกับเธอเป็นอะไรกัน รีบไสหัวไปซะ!”
น้ำเสียงหลินหยางเต็มไปด้วยความรำคาญ เย็นชาไร้ความรู้สึก
หลิวเจียชะงักไป
เธอคิดว่าตัวเองสวย หลินหยางคงดีใจที่ได้เป็นพ่อเด็ก
ไม่คิดเลยว่าหลินหยางจะไม่ไว้หน้าเธอแม้แต่น้อย
“หลินหยาง คุณหมายความว่ายังไง?” สีหน้าหลิวเจียพลันหม่นลง “ฉันไม่เอาสินสอดจากคุณแล้ว คุณยังไม่พอใจอีกเหรอ?”
“อีกอย่าง เด็กก็จะเรียกคุณว่าพ่อด้วย”
“งั้นฉันต้องขอบคุณเธอด้วยไหม?”
หลินหยางหัวเราะเย็นชา แววตาไร้ความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง
“นังสำส่อนที่ใครต่อใครก็เอา รีบไสหัวไปซะ!”
หลิวเจียอึ้งงันไป ก่อนจะอับอายจนโกรธจัด ใบหน้าซีดสลับเขียว
เธอถลึงตามองหลินหยาง กัดฟันกรอด “ได้! หลินหยาง อย่ามาเสียใจทีหลังล่ะ! ไอ้จนอย่างนาย ต่อให้วันหน้าคุกเข่ามาอ้อนวอนฉัน ฉันก็ไม่หันกลับไปมอง!”
พูดจบ เธอก็สะบัดประตูจากไปด้วยความเดือดดาล
หลินหยางได้แต่ส่ายหน้า ผู้หญิงแบบนี้ ใครแต่งด้วยคงซวยไปแปดชั่วโคตร
……
เมื่อสงบสติอารมณ์ได้ หลินหยางก็เปลี่ยนเป็นชุดสีเหลือง สวมหมวกกันน็อก แล้วคร่อมรถไฟฟ้าเก่าคร่ำคร่าที่อยู่กับเขามาสองปี
ชีวิตแสนสุขยังรอเขาอยู่
ถนนยามเช้าคลาคล่ำไปด้วยรถรา หลินหยางเปิดแอปรับงานส่งอาหาร แล้วกดรับงานจากหมู่บ้านหรูทันที
จุดหมายคืออวิ๋นติ่งอี้เฮ่า หมู่บ้านคฤหาสน์หรูระดับท็อปใจกลางเมือง
ระยะทางใกล้ ค่ารอบสูง ลูกค้าสาวสวยเยอะ แต่ก็จู้จี้เอาเรื่อง
หลินหยางไม่กล้ารอช้า รีบไปรับอาหารแล้วเร่งความเร็วสุดกำลังตลอดทาง
ยี่สิบนาทีต่อมา เขาก็มาถึงใต้อาคารอพาร์ตเมนต์หรูในอวิ๋นติ่งอี้เฮ่า
จากนั้นขึ้นลิฟต์ตรงไปยังเพนต์เฮาส์สองชั้นสุดหรูบนชั้นบนสุด
เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู เสียงทะเลาะกันอย่างดุเดือดภายในห้องก็ดังลอดออกมาจากช่องประตูอย่างชัดเจน
ผู้หญิงกำลังโกรธและซักถาม
ผู้ชายกำลังตะโกนและแก้ตัว
ไม่ต้องฟังจนจบ หลินหยางก็เดาเรื่องคร่าว ๆ ได้แล้ว
ผู้ชายมีชู้ ภรรยาจับได้ สองสามีภรรยาทะเลาะกันใหญ่โต
ละครน้ำเน่าของตระกูลร่ำรวยแบบนี้ เขาเห็นมาจนชิน
เสียงทะเลาะภายในห้องดังขึ้นเรื่อย ๆ สลับกันไปมาไม่หยุด
แต่เวลาในระบบส่งอาหารเหลือแค่สิบวินาที ถ้าไม่กดส่งถึงมือลูกค้า เขาจะโดนหักเงินเพราะส่งช้า
หลินหยางกัดฟัน ยกมือขึ้นเคาะประตูเบา ๆ
“ก๊อก ๆ ๆ!”
เสียงเคาะทำให้การทะเลาะภายในห้องหยุดลงทันที
ไม่กี่วินาทีต่อมา ประตูก็ถูกกระชากเปิดออก
คนที่เปิดประตูเป็นชายสวมชุดนอนแบรนด์ดัง ใบหน้าเต็มไปด้วยโทสะ หน้าตามันเยิ้มและดูเจ้าเล่ห์ นี่คือจางฮ่าว เจ้าของบ้านฝ่ายชาย
ตอนนี้จางฮ่าวกำลังเดือดจัด แต่ไม่มีที่ระบาย พอเห็นพนักงานส่งอาหารหน้าประตู ก็เจอที่ระบายอารมณ์ทันที
เขาจ้องหลินหยางอย่างดุดัน อ้าปากก็ด่ากราด
“มึงมีปัญญาหรือไงวะ?!”
“ไม่ได้ยินหรือไงว่าคนในบ้านกำลังทะเลาะกัน? แอบฟังเรื่องส่วนตัวคนอื่นเรอะ? พนักงานส่งอาหารมีมารยาทแค่นี้เองหรือไง? ต่ำชะมัด!”
หลินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ยังตอบอย่างไม่ยอมก้มหัว “คุณครับ ผมมาส่งอาหารตามปกติ ไม่ได้แอบฟังอะไรเลย”
“ยังกล้าเถียงอีกเหรอ?”
จางฮ่าวยิ่งได้ใจ ชี้หน้าหลินหยางแล้วด่ากราด “ขยะชั้นล่างอย่างพวกส่งอาหาร ยังกล้ามาสั่งสอนฉันอีกหรือไง? เชื่อไหมว่าฉันร้องเรียนแกได้?”
ขณะที่จางฮ่าวคุกคามและเหยียดหยามหลินหยางไม่หยุด
เสียงผู้หญิงที่เย็นใสและอ่อนโยน แต่แฝงความโกรธอย่างถึงที่สุด ก็ดังมาจากในห้อง
“พอได้แล้วจางฮ่าว อย่าทำเกินไปนัก!”
ร่างงดงามไร้ที่ติค่อย ๆ เดินออกมา
หญิงสาวสวมชุดนอนผ้าไหม ผิวขาวราวหิมะ รูปร่างอรชร ใบหน้าประณีตจนหาที่ติไม่ได้
แค่มองก็ทำให้เลือดในกายเดือดพล่าน!
เธอคือหลิ่วหรูเยียน เจ้าของบ้านหญิงแห่งคฤหาสน์หลังนี้
งามล่มเมือง เป็นหญิงงามชั้นยอดอย่างแท้จริง
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจหลินหยางโดยไม่รู้ตัว: ผักกาดขาวงาม ๆ ถูกหมูคุ้ยเขี่ยไปเสียแล้ว
ช่างทำลายของดีโดยแท้
หลิ่วหรูเยียนเดินออกมาจากห้องรับแขก เห็นหลินหยางถูกด่าโดยไม่มีเหตุผล แววตาของเธอมีความรู้สึกผิด ก่อนเอ่ยขอโทษเสียงเบา
“ขอโทษนะคะน้องชาย ลำบากคุณวิ่งมาส่งแล้ว มื้อเช้านี่คุณเก็บไว้กินเองเถอะค่ะ”
เธอทั้งอ่อนโยนและวางตัวดี แตกต่างจากจางฮ่าวที่หงุดหงิดหยาบคายราวฟ้ากับเหว
หลินหยางไม่พูดอะไร
เขาวางอาหารลงบนพื้นหน้าประตูเบา ๆ แล้วหมุนตัวเดินจากไปทันที
เพิ่งขี่รถไฟฟ้าออกจากหมู่บ้านได้ไม่นาน กำลังจะรับงานต่อ
เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังรัวขึ้นมา!
【คุณถูกร้องเรียนจากลูกค้า เนื้อหา: รบกวนผู้อยู่อาศัย แอบฟังเรื่องส่วนตัว ด่าลูกค้า และมีท่าทีหยาบคาย】
【บัญชีถูกระงับ】
【ปรับเงิน 200 หยวน】
“ไอ้เวรเอ๊ย!” หลินหยางสบถ เขาเพิ่งส่งอาหารไปแค่รอบเดียว ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าใครเป็นคนร้องเรียน
หลินหยางหักรถกลับ แล้วบึ่งกลับไปยังอวิ๋นติ่งอี้เฮ่าทันที!
เขาจะไปถามผู้ชายคนนั้นให้รู้เรื่อง
เมื่อมาถึงหน้าประตูอพาร์ตเมนต์หรูอีกครั้ง
หลินหยางก็ยกมือเคาะประตู
ไม่กี่วินาทีต่อมา ประตูก็เปิดออก
ใบหน้างดงามชวนตะลึงที่ปรากฏตรงหน้าก็ยังเป็นใบหน้าเดิม
เพียงแต่ตอนนี้หลิ่วหรูเยียนคลายความโกรธเมื่อครู่ไปแล้ว แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
เธอถือไวน์แดงลาฟีต์ราคาแพงสีแดงเข้มไว้ในมือ ท่วงท่าดูเกียจคร้านปนเศร้าหมอง
เมื่อเห็นหลินหยางกลับมาอีกครั้ง หลิ่วหรูเยียนก็ชะงักเล็กน้อย “คุณกลับมาอีกทำไมคะ?”
หลินหยางข่มความโกรธไว้ในใจ ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม “สามีคุณจงใจร้องเรียนผม แพลตฟอร์มระงับบัญชีผมแล้ว ผมจะไปคุยกับเขาหน่อย”
หลิ่วหรูเยียนส่ายหน้าเบา ๆ น้ำเสียงเรียบเฉย “เขาออกไปแล้วค่ะ”
หลินหยางขมวดคิ้วแน่น
เสียเที่ยวหรือไง?
ขณะที่เขากำลังจะหันหลังจากไป หลิ่วหรูเยียนก็เรียกเขาไว้
“เดี๋ยวก่อน เข้ามาข้างในก่อนค่ะ”
หลินหยางชะงัก “มีธุระอะไรเหรอครับ?”
“เข้ามาก่อนแล้วค่อยคุยค่ะ”
หลิ่วหรูเยียนเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเขา แล้วดึงเข้าไปในบ้าน
“กึก”
ประตูปิดลงจากด้านในและลงกลอนเรียบร้อย
ภายในคฤหาสน์หรูที่ปิดมิดชิด เหลือเพียงชายหญิงสองคนตามลำพัง
หัวใจหลินหยางกระตุกวูบ อย่าบอกนะว่าเธอจะเล่นกลล่อลวงแล้วใส่ร้ายเขา?
“คุณปิดประตูทำไมครับ?”
หลิ่วหรูเยียนเงยหน้าขึ้น แววตามีความกระอักกระอ่วนและจนใจที่ยากจะบรรยาย ก่อนเอ่ยเสียงเบา
“ท่อน้ำอุดตันค่ะ ฉันเป็นผู้หญิงคนเดียว ทำเองไม่ไหว”
“คุณช่วย…ล้างท่อให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?”
หลินหยางมองท่าทางเหนื่อยล้าและกระอักกระอ่วนของเธอ แล้วนึกถึงตอนที่เธอขอโทษแทนจางฮ่าวเมื่อครู่
“ได้ครับ ผมช่วยล้างให้”
……
สิบนาทีต่อมา
หลินหยางลงมือจัดการ ไม่นานก็แก้ปัญหาชักโครกอุดตันได้เรียบร้อย
“เรียบร้อยแล้วครับ”
หลินหยางเช็ดมือแล้วหันหลังจะเดินออกไป แต่กลับชนเข้ากับหลิ่วหรูเยียนที่กำลังเอาน้ำมาให้
“อ๊ะ!”
หลิ่วหรูเยียนร้องตกใจ น้ำเย็นหกใส่หน้าอกของหลินหยางจนเปียกเป็นวงกว้าง
“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
ดวงตาฉ่ำน้ำของหลิ่วหรูเยียนจ้องตรงไปยังอกของหลินหยาง
เสื้อเปียกแนบลำตัว เผยให้เห็นกล้ามอกและกล้ามท้องแข็งแรง แม้จะมีเสื้อผ้ากั้นอยู่ชั้นหนึ่ง กลับยิ่งดูเป็นมิติและเย้ายวน
“เปียกแบบนี้เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอกค่ะ รีบถอดเสื้อออกมา ฉันจะช่วยเป่าให้แห้ง!”