[ที่ฝากสมอง ละทิ้งความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมด แล้วสนุกให้สุด!]
[ข้าอยู่ในห้องมืดมาหนึ่งปีแล้ว เหล่าบอสใหญ่ทั้งหลายขอได้โปรดเมตตาด้วย]
[ขอเน้นย้ำ: ตัวละครทุกตัวอายุครบ 19 ปี นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงโลกสมมุติล้วน ๆ อย่านำไปเทียบกับโลกจริง คุณอ่านแบบนิยายกำลังภายในก็พอ โอเค?]
"ติ้ง! ยินดีต้อนรับสู่โลกของภาพยนตร์ฮ่องกง"
"ติ้ง! ค้นหาโฮสต์ใหม่สำเร็จ···"
"ติ้ง! กำลังผูกพันระบบ···"
"ระบบหลายลูกหลายหลานผูกพันสำเร็จ!"
"โฮสต์: ลั่วเทียนหาว"
"พลัง: 50"
"ความว่องไว: 60"
"สภาพร่างกาย: 0.0001"
"พลังจิต: 0.01"
"สภาพร่างกาย: ใกล้จะตายอยู่แล้ว!"
"ทักษะ: ยังไม่มี!"
"ความเจริญรุ่งเรืองของตระกูล: 0"
นี่หรือคือสิ่งที่เรียกว่าการข้ามภพ?
ไม่คิดว่า การนอนอ่านการ์ตูนเกาหลีในผ้าห่ม จะไปกระตุ้นทักษะซ่อนเร้น: การข้ามภพได้!
แล้วดูจากสภาพร่างกายแบบนี้แล้ว ใกล้ตายจริง ๆ ด้วยสิ
ในใจมีคำด่าอยู่คำหนึ่ง ไม่รู้จะพูดออกมาดีหรือไม่
"ติ้ง··ชุดของขวัญมือใหม่ได้แจกจ่ายแล้ว"
"ทวนราชาปีศาจ (อาวุธเทพโบราณ สาวงามชื่นชอบที่สุด)"
"ซูเปอร์แมนทองคำ"
"ฟังก์ชันค้นหาตัวละครเปิดใช้งานแล้ว"
"ฟังก์ชันเตือนภัยอันตรายเปิดใช้งานแล้ว"
"สารเสริมสภาพร่างกายระดับสุดยอด×1 (กรุณารีบใช้ รักษาชีวิตน้อย ๆ ของคุณไว้)"
"เฮ้ย ยังรออะไรอยู่อีกล่ะ"
"ใช้"
······
เมื่อลั่วเทียนหาวฟื้นคืนสติอีกครั้ง
เขาก็เข้าใจแล้วว่า โลกใบนี้เป็นโลกแบบไหนกันแน่
ที่นี่ เป็นโลกใบใหญ่ที่รวมภาพยนตร์ฮ่องกงเอาไว้ด้วยกัน
ใหญ่แค่ไหน?
เอ่อ... ใหญ่แบบสุด ๆ นั่นแหละ
โดยพื้นฐานแล้ว ภาพยนตร์ฮ่องกงที่ลั่วเทียนหาวเคยดูมาทั้งหมด ถูกหลอมรวมเข้าไปในโลกนี้หมดแล้ว
ไม่ว่าจะเป็น ฮงซิง, ตงซิง, ซานเหลียนปัง ที่นี่มีครบทุกอย่าง
ถึงขนาด ผลงานชิ้นเอกหลายเรื่องของราชาโจร ต้าฮั่วยา ก็ไม่ตกหล่นแม้แต่เรื่องเดียว
"อาฮาว!"
ลั่วเทียนหาวได้ยินใครบางคนเรียกชื่อตนเอง ก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ตอนนี้ เขานอนอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาล
ข้างกายมีชายแก่คนหนึ่งอายุประมาณสี่สิบปีนั่งอยู่
"ติ้ง···"
"ชื่อ: ลั่วปิ่งรุ่น"
"อาชีพ: ประมุขใหญ่แห่งสมาคมตงซิง"
"พลังการต่อสู้: 78"
"บิดาผู้ให้กำเนิดของลั่วเทียนหาว เพราะบาดแผลของโฮสต์ ตอนนี้ลั่วทัว... ร้อนใจมาก!"
ลั่วเทียนหาว: "···"
ระบบ ข้าอยากเป็นลูกของเจียงเทียนเชิง
เปลี่ยนฐานะให้ข้าได้ไหม?
"ติ้ง···"
"ข้อมูลตัวตนได้ถูกกำหนดแล้ว โฮสต์ไม่สามารถเลือกฐานะได้ด้วยตนเอง"
ลั่วเทียนหาวด่าด้วยความขุ่นเคือง: "MMP!!!"
ไม่ใช่ว่า ข้าเป็นองค์ชายใหญ่แห่งตงซิงแท้ ๆ ทำไมต้องมาโรงพยาบาลด้วย?
ใครมันกล้าบังอาจขนาดนี้?
"อาฮาว อาการบาดเจ็บของลูกเป็นอย่างไรบ้าง!"
ลั่วเทียนหาวเห็นสีหน้าร้อนใจของลั่วทัว ก็คิดในใจ: "ดูท่า ลั่วทัวจะใส่ใจลูกชายคนนี้ของเขามากจริง ๆ นะ!"
ลั่วทัวเห็นลูกชายของตน จ้องมองตนเขม็งแล้วก็ไม่พูดอะไร
หรือว่า...
เจอผีเข้าแล้ว?
ลั่วทัวจึงรีบตะโกนด้วยความร้อนใจ: "คุณหมอ คุณหมอ!!"
ไม่นานนัก หมอคนหนึ่งที่สวมเสื้อกาวน์ขาวก็เดินเข้ามา
"คุณหมอ ลูกชายผมฟื้นแล้ว ช่วยรีบตรวจดูให้หน่อยสิ!"
หมอจึงเริ่มตรวจร่างกายให้ลั่วเทียนหาวทันที
ครู่ต่อมา หมอลุกขึ้นแล้วส่งสายตาให้ลั่วทัว
จากนั้น ทั้งสองคนก็ออกไปนอกห้องคนไข้
"ผู้ป่วยถูกกระแทกอย่างรุนแรงที่สมอง"
"ตอนนี้ แม้คนจะฟื้นแล้ว"
"แต่ ความจำน่าจะเสียหายไปบางส่วน ถึงแม้จะไม่ใช่ความจำเสื่อมทั้งหมด แต่···"
"แต่อะไร?" ลั่วทัวถามอย่างร้อนใจมาก
"แต่ ผู้ป่วยอาจมีอาการความจำบางส่วนหายไป"
"ผมแนะนำว่า คุณควรรีบพาผู้ป่วยกลับบ้าน ให้ผู้ป่วยได้สัมผัสกับชีวิตประจำวันเดิม ๆ โดยเร็ว ซึ่งจะช่วยให้เขาฟื้นตัวได้ดีขึ้น"
"อีกอย่าง พยายามตอบสนองความต้องการของผู้ป่วยให้มากที่สุด ตอนนี้ผู้ป่วยไม่ควรถูกกระตุ้น!"
ลั่วทัวฟังคำพูดของหมอจบ ก็พยักหน้าอย่างหนักหน่วง
แล้วก็หันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องคนไข้
ลั่วเทียนหาวเห็นลั่วทัวเดินกลับมานั่งข้างตนด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
ในใจก็รู้สึกสงสารขึ้นมา
"พ่อ ผมไม่เป็นไรแล้ว!"
ลั่วทัวได้ยินคำพูดของลั่วเทียนหาว ก็มองลั่วเทียนหาวด้วยสีหน้าตกตะลึง
"ลูก··· ลูกเพิ่งเรียกพ่อว่าอะไรนะ?"
ลั่วเทียนหาวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
"พ่อ ผมไม่เป็นไรจริง ๆ พ่อไม่ต้องเป็นห่วง!"
"เฮ้อ··เฮ้อ~~ พ่อไม่เป็นห่วง พ่อจะพาลูกกลับบ้านเดี๋ยวนี้!!" ลั่วทัวพูดด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย
ตัวสั่นเทาไปทั้งคน
ลั่วทัวให้คนไปจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้ลั่วเทียนหาว แล้วก็พาลั่วเทียนหาวกลับมาที่บ้านพักหลังหนึ่งในย่านหยวนหล่าง
ตอนนี้ ในลานบ้านมีคนทั้งครอบครัวยืนเต็มไปหมด
ลั่วทัวเห็นดังนั้น ก็มองลั่วเทียนหาวที่อยู่ข้างกายด้วยความเป็นห่วง
"ป้าจาง พาคุณชายน้อยขึ้นไปชั้นบน!"
ลั่วทัวให้คนพาลั่วเทียนหาวกลับไปที่ห้องของตนเอง
"พี่ใหญ่ องค์ชายนี่เป็น···"
"หมอบอกว่าเขามีอาการความจำบางส่วนหายไปชั่วคราว" ลั่วทัวพูดด้วยความจนใจ
อันที่จริง ลั่วทัวเองก็ไม่รู้ว่าการเป็นแบบนี้ดีหรือไม่ดี
ลั่วเทียนหาวตั้งแต่แม่ของเขาจากไป ก็ไม่เคยถูกกับลั่วทัวเลย
"ไม่รู้ว่าจะได้ยินเทียนหาวเรียกพ่ออีกนานแค่ไหน!"
พูดพลาง ใบหน้าของลั่วทัวก็เผยรอยยิ้มอันอ่อนโยนออกมา
บนชั้นสอง ลั่วเทียนหาวมองดูห้องนอนของตนเองที่รกรุงรัง
ก็ขมวดคิ้วทันที
สาวใช้ดูเหมือนจะสังเกตเห็นว่าลั่วเทียนหาวไม่พอใจ
จึงรีบพูดว่า "องค์ชาย ปกติท่านไม่ให้พวกหนูเข้าห้องท่าน"
ลั่วเทียนหาวขมวดคิ้วเล็กน้อยพูดว่า "แล้วที่นายจ้างพ่อฉันมาทำไมล่ะ?"
สาวใช้ได้ยิน ก็ตกใจกลัวทันที
"องค์ชายโปรดระงับโทสะด้วย หนู...หนูจะเก็บให้เดี๋ยวนี้!"
ระหว่างที่สาวใช้ทำความสะอาดห้อง ลั่วเทียนหาวก็เริ่มศึกษาระบบ
"โฮสต์: ลั่วเทียนหาว"
"พลัง: 100"
"ความว่องไว: 100"
"สภาพร่างกาย: 100"
"พลังจิต: 100"
"สภาพร่างกาย: ถึงขีดจำกัดของมนุษย์แล้ว!"
"ทักษะ: ยังไม่มี!"
"ความเจริญรุ่งเรืองของตระกูล: 0"
ลั่วเทียนหาวมองแผงคุณสมบัติ ก็ชมออกมาว่า "โอ้โห ถึงขีดจำกัดของมนุษย์แล้วงั้นเหรอ?"
"หลายลูกหลายหลาน?"
"แหม... โลกนี้ยังแต่งภรรยาน้อยได้ด้วยสินะ"
"แบบนั้นก็สะดวกขึ้นเยอะเลย"
"ระบบ เล่ามาสิว่า เจ้ายังมีฟังก์ชันอื่นอีกไหม?"
"ติ้ง···"
"โฮสต์สามารถได้รับคะแนนความเจริญรุ่งเรืองของตระกูล ผ่านการมีลูกหลานสืบสกุล"
"เมื่อคะแนนความเจริญรุ่งเรืองเกิน 1,000 ระบบจะเปิดร้านค้าในระบบให้โฮสต์โดยอัตโนมัติ"
"โฮสต์สามารถซื้อสิ่งของ ทักษะ เทคโนโลยี ฯลฯ ที่ต้องการได้ตามอำเภอใจในร้านค้าในระบบ"
"มีเพียงที่คุณนึกไม่ถึง ไม่มีที่คุณซื้อไม่ได้"
ลั่วเทียนหาวรู้สึกว่าระบบกำลังโม้
เขาพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน "เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"แล้วมีระเบิดนิวเคลียร์ไหมล่ะ?"
"ฉันก็อยากลองสัมผัสประสบการณ์ระเบิดนิวเคลียร์ด้วยมือเปล่าดูบ้าง"
"ติ้ง···"
"คะแนนระบบปัจจุบันไม่เพียงพอ กรุณาปลดล็อคร้านค้าระดับสูง เพื่อขอสิทธิ์วิจัยอาวุธนิวเคลียร์"
ลั่วเทียนหาวดูคำเตือนของระบบ ก็ถึงกับอึ้งไปเลย!
โอ้โห พี่ใหญ่ นายพูดจริงเหรอ?
ระหว่างที่ลั่วเทียนหาวยังตกใจอยู่
สาวใช้ก็เก็บห้องของเขาเสร็จพอดี
"องค์ชาย ห้องเก็บเรียบร้อยแล้ว เชิญท่านดูว่ายังไม่พอใจตรงไหนอีกไหม?"
ลั่วเทียนหาวมองแวบ แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
อีกด้านหนึ่ง ในห้องโถงหน้าบ้าน
"หัวหน้า พวกเราสืบจนรู้แล้ว อุบัติเหตุขององค์ชาย เป็นฝีมือของเฉินเจียหวัง องค์ชายใหญ่แห่งสมาคมฮงไท้สั่งการ!"
ได้ยินดังนั้น ตัวลั่วทัวก็แผ่ฆาตกรรมออกมาอย่างน่ากลัว
กัดฟันพูด "ฮงไท้···"
"ปัง" เสียงหนึ่ง
ลั่วทัวทุบโต๊ะอย่างแรงด้วยความโกรธ
สีหน้าโหดร้ายพูดช้า ๆ "ฮึ่ม! ฮงไท้ คิดว่าข้าลั่วทัวเป็นคนขี้ขลาดที่รังแกกันง่ายนักรึไง?"
บรรดาลูกน้องที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้ยิน ต่างก็ไม่กล้าหายใจแรง
อู๋จื้อเว่ย ผู้มีฉายาว่าเสือยิ้ม กลับยิ้มมุมปากพูดว่า "พี่ใหญ่ ก่อนอื่นท่านระงับโทสะก่อน!"
"เรื่องขององค์ชายครั้งนี้ จริง ๆ แล้ว เกิดจากผู้หญิงคนหนึ่งชื่อรูบี้!"
ลั่วทัวเหลือบมองอู๋จื้อเว่ยอย่างเย็นชา แต่ไม่ได้พูดอะไร!
นิสัยของลูกชายตัวเองเป็นอย่างไร เขารู้ดีมาก
แต่ยังไงก็ตาม คนที่ประสบอุบัติเหตุคือลั่วเทียนหาว
เรื่องนี้ ลั่วทัวตั้งใจไว้แล้ว ว่าจะไม่จบลงง่าย ๆ แน่นอน!
เสือยิ้มดูเหมือนจะอ่านความคิดในใจของลั่วทัวออก จึงยื่นหน้าเข้าไปหัวเราะ "หัวหน้า ช่วงนี้สมาคมฮงซิงดูแข็งแกร่งขึ้นมาก!"
"พวกเด็กหนุ่มใต้บังคับบัญชาของต้าเป้ กำลังหยิ่งผยองในย่านคอสเวย์เบย์มากเลยนะ"
"ฮงซิงในตอนนี้ เริ่มขยายอาณาเขตไปยังแถวเหยาจิมม่งแล้วล่ะ"
"สองพี่น้องแถวไคว่ชิงยิ่งโหดสุด ๆ พาลูกน้องหลายร้อยคนบุกตรงไปที่ถุ้นเหมิน ราวกับเสือสองตัวลงจากเขา"
"พวกเราถูกคร่อมโดยฮงซิงและฮงไท้สองสมาคม พื้นที่ในถุ้นเหมินกำลังถูกกัดกินเรื่อย ๆ ต่อให้อยากจะรักษา ก็คงรักษาได้ไม่นาน พวกเราทำได้แค่ถอนตัวชั่วคราว!"
ลั่วทัวนั่งอยู่ตรงนั้น ฟังคำพูดของเสือยิ้ม คิ้วขมวดมุ่น นิ้วมือเคาะโต๊ะไม่หยุด
จากสถานการณ์ที่ตงซิงกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้
ถึงเวลาแล้วที่ต้องตัดสินใจ
เสือยิ้มพูดต่ออย่างไม่รีบร้อน "ถ้าจะถอนจากถุ้นเหมิน ก็ไม่สู้พวกเรารวบรวมคน ตั้งหลักให้มั่นที่ซัมเซ่ยโป๋กับซ่าทิน"
ลั่วทัวฟังแล้วก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด
แต่อู๋ยาผู้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เสือยิ้มกลับตื่นเต้นขึ้นมา
อู๋ยาพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ "จื้อเว่ย นายหมายความว่า···"
"จะล้มฮงไท้ให้สิ้นซากเลยงั้นเหรอ?"
เสือยิ้มหัวเราะเย้ย "พวกเขากล้าแตะต้ององค์ชายของตงซิงเรา ก็ต้องเตรียมรับการแก้แค้นได้เลย!"
ซาหมั่งที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็พยักหน้า "ผมเห็นด้วยกับข้อเสนอของจื้อเว่ย"
"ฮงไท้ก็แค่สมาคมระดับสอง ถ้าไม่มีฮงซิงมาวุ่นวาย พวกเรามีกำลังพอที่จะทำให้พวกเขาสูญสิ้นจากเซียงกั่ง!"
เล่ยเย่าหยางก็พยักหน้า "ซุปถุ้นเหมินชามนี้พวกเรากินไม่ได้ ก็ไม่สู้ยกให้ฮงซิงเขากินไป ส่วนพวกเรากินข้าวต้มซัมเซ่ยโป๋ชามนี้ก็ดูไม่เลวนี่นา!"
"แค่ตั้งหลักที่ซัมเซ่ยโป๋ได้ พวกเราก็ขยายต่อไปยังเหยาจิมม่งได้เรื่อย ๆ!"
ลั่วทัวมองลูกน้องที่เต็มไปด้วยความสามัคคี ก็เผยรอยยิ้มพอใจออกมา
เขาจึงตัดสินใจทันที "ดี···แล้วใครจะอาสาเป็นหัวหอกก่อนล่ะ?"
ซาหมั่งเสือทองคำเป็นคนแรกที่ออกมา รวบแขนเสื้อพูดเสียงดัง "หัวหน้า ผมล่ะ!!"
"ให้ผมก่อนเถอะนะ!" เล่ยเย่าหยางเอ่ยขึ้นมากะทันหัน
"เย่าหยาง นายนี่ ปกติไม่เห็นนายกระตือรือร้นขนาดนี้มาก่อนนี่นา!" ซาหมั่งมองเล่ยเย่าหยางด้วยความสงสัย
เล่ยเย่าหยางยิ้มมุมปาก "ผมมีของเปิดโต๊ะชิ้นหนึ่งจะส่งให้ฮงไท้"
"ซาหมั่งวางใจได้ ยังไงก็มีวันที่นายได้โชว์ฝีมือแน่นอน!"
ซาหมั่งมองรอยยิ้มอันชั่วร้ายของเล่ยเย่าหยางก็รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงตกลงอย่างง่ายดาย!
ตอนนี้ ลั่วเทียนหาวที่อยู่บนชั้นสอง ใช้ฟังก์ชันค้นหาของระบบ ตรวจดูคนที่ประชุมอยู่ชั้นล่างทีละคน
"ชื่อ: เล่ยเย่าหยาง"
"ฉายา: เสือสายฟ้า"
"หนึ่งในห้าเสือแห่งตงซิง"
"ความภักดี: 20"
"ชื่อ: อู๋จื้อเว่ย"
"ฉายา: เสือยิ้ม"
"หนึ่งในห้าเสือแห่งตงซิง"
"ความภักดี: 0"
···
ห้าเสือแห่งตงซิง ดูท่าจะไม่ต่างจากหนังนักเลงที่ตัวเองเคยดูมากนัก
ลั่วเทียนหาวดูแล้วก็ปวดหัวไปหมด
เผื่อวันไหนตัวเองโดนฆ่ากลางถนนจริง ๆ จะทำยังไงดี?
"ระบบ!"
"ครับ โฮสต์!"
"นายมีเคล็ดวิชาต่อสู้บ้างไหม?"
"ติ้ง···"
"มีครับ!"
"แต่ต้องให้โฮสต์ทำภารกิจเฉพาะก่อนเพื่อรับรางวัล!"
"หรือไม่ก็สามารถซื้อได้ด้วยคะแนนระบบ หลังจากปลดล็อคร้านค้าแล้ว"
"เคล็ดวิชาทั้งหมดที่โฮสต์ซื้อผ่านร้านค้า ระบบสามารถช่วยให้โฮสต์เข้าใจอย่างถ่องแท้ได้ทันที"
ตอนนี้ ลั่วทัวเคาะประตูห้องของลั่วเทียนหาว
ลั่วทัวเข้ามา เห็นสีหน้าของลั่วเทียนหาวดูผิดปกติ ก็ถามด้วยความเป็นห่วงทันที "ลูก เป็นอะไรไป?"
"ยังไม่สบายตรงไหนอีกไหม?"
ลั่วเทียนหาวส่ายหน้าให้ลั่วทัว "ไม่เป็นไรครับ"
ลั่วทัวนั่งลงที่ข้างเตียงแล้วถาม "ลูกเอ๋ย...พอแผลดีขึ้นแล้ว ยังจะไปโรงเรียนต่อไหม?"
ลั่วเทียนหาวมองลั่วทัวด้วยความงง "มหาวิทยาลัย?"
ลั่วทัวกระแอมเบา ๆ อย่างเขิน ๆ "ไม่...ไม่ใช่"
"ลูกซ้ำชั้นมาสามปีแล้ว ยังไม่จบปกติเลย"
ลั่วเทียนหาวได้ยิน ก็กลอกตาอย่างเอียนหน่ายทันที
ซ้ำชั้นมาสามปีแล้ว จะเรียนต่อไปมีประโยชน์อะไร!
ลั่วทัวเห็นท่าทางไม่เต็มใจของเขา ก็พูดปลอบ "พ่อหมายความว่า เหลืออีกครึ่งเดือน จะไปเอาใบจบมาหนึ่งใบไหม?"
"เรื่องนี้...เป็นยายน้ำทิพย์ให้พ่อมาบอกลูก"
ลั่วเทียนหาวมองลั่วทัว มุมปากกระตุกเล็กน้อย
เฮ้ย เป็นคนเก่งอะไรขนาดนี้
อายุยี่สิบกว่าแล้วยังไม่จบ ยังให้เรียนอีกเหรอ?
เดี๋ยวนะ รอแป๊บ เขาเพิ่งพูดถึงใคร?
น้ำทิพย์?
นี่...ตัวละครจากการ์ตูนก็ถูกส่งเข้ามาในโลกนี้ด้วยเหรอ?
ลั่วเทียนหาวถอนหายใจอย่างจนใจ "ก็ได้ครับ!"
"ไปเอาหนึ่งใบก็ไปเอาหนึ่งใบ!"
ลั่วเทียนหาวถึงแม้จะไม่ได้อ่านการ์ตูนนักเลงครบทุกตอน
แต่ตอนที่เจ๋ง ๆ อย่างเช่น ความอกตัญญูของต้าฟาน ความจนใจของติงเหยา ฯลฯ...
เขาก็ศึกษาซ้ำแล้วซ้ำเล่า วิเคราะห์อย่างละเอียดมาแล้ว
ถ้าเป็นน้ำทิพย์จากการ์ตูนจริง ๆ คนนี้ต่างหากถึงจะเป็นเจ้ามือใหญ่ตัวจริงเบื้องหลังของตงซิง
ส่วนพ่อบุญธรรมที่ได้มาง่าย ๆ ของตัวเองตอนนี้อย่างลั่วทัว ก็แค่ได้เปรียบตรงที่สมาคมตงซิงเป็นแบบสืบทอด ไม่ใช่เลือกตั้ง จึงได้นั่งตำแหน่งประมุขใหญ่นี่เอง
ลั่วทัวเห็นลั่วเทียนหาวตกลง ก็รีบพูดกับเล่ยเย่าหยางที่อยู่ข้างหลังด้วยความตื่นเต้น "เย่าหยาง ไป ประสานงานกับโรงเรียนของเทียนหาว พรุ่งนี้เช้าส่งเทียนหาวไปโรงเรียน"
เล่ยเย่าหยางได้ยินก็ตะลึงไปเล็กน้อย
แต่ก็ยังรับปาก "ครับ"
"เอาล่ะ ออกไปรอข้างนอกกันก่อน" ลั่วทัวส่งสัญญาณให้ทุกคนออกไป
เมื่อทุกคนออกไปแล้ว ลั่วทัวนั่งลงที่ข้างเตียงของลั่วเทียนหาว จับมือลั่วเทียนหาวพูด "อาฮาว เมื่อก่อนเป็นพ่อที่ใส่ใจลูกน้อยไปเอง"
"ต่อไป ลูกอยากทำอะไรก็บอกพ่อได้เลย พ่อจะยอมทำตามทุกอย่าง!"
ลั่วทัวมองลั่วเทียนหาวแล้วถอนหายใจ "เฮ้อ พ่อแก่แล้ว"
"จริง ๆ แล้ว ไม่มีความมุ่งมั่นแบบตอนหนุ่ม ๆ อีกต่อไปแล้ว"
"สมาคมยังไงก็ต้องตกเป็นของลูกในสักวัน"
"แต่ถ้าลูกไม่ชอบ ลูกก็ทำสิ่งที่ลูกชอบเถอะ!"
พูดจบ ลั่วทัวก็ตบมือลั่วเทียนหาวเบา ๆ แล้วเผยรอยยิ้มอันใจดี
······
เช้าวันที่สอง
ลั่วทัวตื่นแต่เช้าตรู่
เขาสั่งให้คนเตรียมอาหารเช้าให้ลั่วเทียนหาว
หลังจากนั้น ก็พาลั่วเทียนหาวไปโรงเรียนด้วยตัวเอง
เมื่อรถเบนซ์ของลั่วทัวจอดที่หน้าโรงเรียนเทคนิคตะวันออกเฉียงใต้ในย่านซัมเซ่ยโป๋
ลั่วทัวก็อดไม่ได้ที่จะเม้มปาก ขมวดคิ้ว
เขาอดกลั้นความไม่พอใจในใจไว้ แล้วยิ้มแหย ๆ พูดกับลั่วเทียนหาวข้างกาย "ลูก นี่คือที่เรียนของลูกแล้ว"
"ไป พ่อพาลูกเข้าไป!"
"หยุด ผมเข้าไปเองได้!"
ลั่วเทียนหาวรีบห้ามลั่วทัวไว้ แล้วก็ลงรถทันที วิ่งไปทางประตูโรงเรียน
เมื่อส่งสายตาลั่วเทียนหาวเดินเข้าประตูโรงเรียนไปแล้ว
ลั่วทัวก็หันหลัง ฟาดฝ่ามือไปที่ท้ายทอยของเล่ยเย่าหยางที่นั่งอยู่ข้างคนขับ
"แม่งเอ๊ย นี่มันโรงเรียนบ้าอะไรกันเนี่ย?"
"พี่ใหญ่ โรงเรียนนี้พวกเรามีคนอยู่!"
"ท่านยังเป็นหนึ่งในคณะกรรมการโรงเรียนนี้อีกด้วย" เล่ยเย่าหยางอธิบายอย่างจนใจ
ลั่วทัวหันไปมองโรงเรียนตะวันออกเฉียงใต้ด้วยความสงสัย
สีหน้าเหม่อ ๆ พูด "งั้นเหรอ?"
"หึ~~~เอาล่ะ ไป ๆ ๆ!!" ลั่วทัวโบกมืออย่างรำคาญ
หนังสือจะยิ่งอ่านก็ยิ่งไม่เป็นเรื่อง ถ้าคิดว่าไม่เหมาะสมก็อย่าเข้ามา