ม่านหลิงเบ้ปาก เธอไม่รู้จริง ๆ นี่นาว่าซัคคิวบัสคืออะไร จะดุขนาดนั้นทำไม?
“ก็ได้ ไม่ใช่แค่ต้องทำให้คนอื่นชอบแล้วได้ค่าความชอบมาหรอกเหรอ? ถ้าหาไม่ได้ ค่อยตายทีหลังก็ยังไม่สาย ยังไงสุดท้ายก็ต้องตายอยู่ดี”
“...”
ระบบซีรู้สึกเศร้าใจขึ้นมานิด ๆ ด้วยสภาพจิตใจที่พร้อมตายอย่างไม่หวั่นไหวแบบนี้ จะทำภารกิจสำเร็จจริงเหรอ?
ม่านหลิงแตะริมฝีปาก พลันนึกได้ว่าตอนนี้ตัวเองมีรูปลักษณ์แบบนี้ ทำท่าทางเช่นนั้นไปก็ไม่เห็นจะดูดี จึงรีบลดมือลง
“เมื่อกี้บอกว่าจะให้อะไรฉันนะ?”
“หึ ความจำดีนี่ ระบบนี้บอกว่าจะให้แพ็กเกจของขวัญ”
“แล้วมีอะไรอีก?”
ระบบซีรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แหวนมิตินั่นเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของมัน
“ให้อีกวงก็ได้ แต่เธอต้องรับปากระบบนี้ว่าจะทำภารกิจให้ดี”
“แหวนผูกกับวิญญาณได้ไหม?”
ระบบซีทั้งโมโหทั้งขำ ไม่เข้าใจเรื่องที่ควรรู้ แต่เรื่องที่ไม่ควรรู้กลับรู้หมด
“ได้”
“งั้นเอามาเลย แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ ถ้าเป็นขยะกองพะเนินที่ฉันไม่เห็นค่า ฉันก็ยังจะตายอยู่ดี”
“...”
“คิดว่าความตายจะใช้ขู่ระบบนี้ได้หรือไง?”
“ไม่ได้ขู่ ฉันพูดความจริง คุณก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันอยากตายจริง ๆ”
ระบบซีเหลือบมองพลังงานที่ใกล้หมดอีกครั้ง ก่อนจะย้ายข้อมูลหนีไปอย่างเดือดดาล ถ้าไม่ใช่เพราะลืมเติมพลังงานก่อนออกมา มันจะต้องมาทนโดนแบบนี้ได้ยังไง เกือบจะโมโหจนระบบพังอยู่แล้ว
“แพ็กเกจของขวัญกับแหวนถูกเก็บไว้ในคลังมือใหม่แล้ว เธอจะเอาออกมาเมื่อไรก็ได้”
สิ้นเสียงนั้น พื้นที่เล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของม่านหลิง เธอสัมผัสได้ถึงความสูงและความกว้าง อีกทั้งยังมองเห็นสิ่งของที่อยู่ข้างใน
“คลังนี่ก็ผูกกับวิญญาณฉันด้วยเหรอ?”
“เปล่า แค่ให้เธอใช้ชั่วคราวระหว่างทำภารกิจเท่านั้น”
“ขนาดเท่าไร?”
“กว้างยาวด้านละ 3 เมตร สูง 3 เมตร เวลาหยุดนิ่ง และเก็บสิ่งมีชีวิตที่ยังมีชีวิตอยู่ไม่ได้”
ม่านหลิงถามอย่างสงสัย
“สิ่งมีชีวิตที่ยังมีชีวิตอยู่หมายถึงอะไร?”
“คนเป็น สัตว์เป็น แมลง”
เธอพยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรต่อ แล้วหยิบแหวนวงนั้นออกมาก่อน สำหรับวิญญาณอาฆาตที่อยู่มานับพันปี การควบคุมสิ่งของด้วยความคิดไม่ใช่เรื่องยาก
แหวนเย็นเฉียบเมื่ออยู่ในมือ ด้านล่างเป็นวงแหวนเงินเล็ก ๆ ด้านบนฝังอัญมณีสีขาวใส เธอยกขึ้นมาดูใกล้ ๆ แล้วพบว่าภายในอัญมณีมี...
สิ่งที่ดูคล้ายทุ่งหญ้าอยู่
ม่านหลิงกะพริบตา เธอรู้สึกว่าอัญมณีครึ่งวงกลมนั้นคล้ายลูกแก้วที่เคยเห็นมาก่อน ตอนนั้นเห็นจากเด็กคนหนึ่ง พอเขย่าเบา ๆ เกล็ดหิมะก็โปรยปรายลงมา ข้างในยังมีบ้านหลังเล็ก ๆ ด้วย ตอนนั้นเธอเห็นว่าน่าสนใจ จึงมองอยู่นาน
“ต้องทำยังไงถึงจะผูกมันได้?”
“กดมันเข้าไปในวิญญาณของเธอ”
“แต่ตอนนี้ฉันเป็นมนุษย์นะ”
“เธอล่องลอยอยู่ได้หลายพันปีโดยไม่สลายไป ก็นับว่าเป็นผู้บำเพ็ญสายผีแล้วมั้ง ลองดูสิ”
ม่านหลิงเลียริมฝีปาก ไม่ได้หลบเลี่ยงอะไร ใช้วิธีเดียวกับตอนกลืนกินผีตนอื่น กำแหวนไว้แน่นแล้วกระตุ้นพลังจิต
ทันใดนั้น ความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้ก็แล่นเข้ามา เธอรู้ว่าผูกมันสำเร็จแล้ว
ก้มลงมอง แหวนยังอยู่ที่เดิม
“ซ่อนแหวนไม่ได้เหรอ?”
“ซ่อนแล้ว มีแค่เธอที่มองเห็น ส่องกระจกดูก็รู้เอง”
ม่านหลิงเงยหน้ามอง ในกระจกฝ่ามือของเธอว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่เลย
“แหวนวงนี้ทำมาเพื่อให้เธอเก็บของได้สะดวก จะสวมที่มือหรือคล้องคอก็ได้ ทำหายก็ไม่เป็นไร แค่คิดถึงมัน มันก็กลับมาเอง”
เธอขานรับเบา ๆ แล้วสวมแหวนลงบนนิ้วทันที น่าทึ่งจริง ๆ แหวนยังปรับขนาดตามความหนาของนิ้วได้อีกด้วย
ม่านหลิงหันกลับไป เดินไปที่ประตูแล้วกดล็อกเบา ๆ จากนั้นยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง พอแน่ใจว่าไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ จึงค่อยโล่งใจ
เธอสัมผัสได้ว่าเข้าไปในแหวนมิติได้ จึงอยากลองดู
เพียงขยับความคิด ฉากตรงหน้าก็เปลี่ยนไปในพริบตา ตอนนี้ม่านหลิงมาอยู่กลางทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่ขึ้นหนาทึบ
“ระบบ ทำไมที่นี่มีแต่หญ้า? ในนิยายที่ฉันอ่านไม่ได้เขียนว่ามีบ้าน มีวิชา มีโอสถ มีทองคำอะไรพวกนั้นหรอกเหรอ...”
ระบบซีกรอกตาใส่เธอจนแทบจะกลอกกลับเข้าไปในหัว
“ถ้ามีตาเฒ่าที่เอาชีวิตคนได้ เธอจะเอาไหม?”
“หา?”
“หาอะไรล่ะ แหวนวงนี้ระบบนี้ยังหามาได้ยากแทบตาย เธอคิดว่าหญ้าพวกนี้เป็นหญ้าธรรมดาหรือไง? นี่เรียกว่าหญ้าวิญญาณ ใช้ปลูกในดินวิญญาณ”
“กินได้ไหม?”
“...”
ระบบซีรู้สึกว่าข้อมูลของตัวเองกำลังสั่นสะเทือน
“กินไม่ได้”
“งั้นถ้าจะปลูกอย่างอื่นทีหลัง ก็ต้องถอนหญ้าพวกนี้ทิ้งไม่ใช่เหรอ?”
“เอ่อ...”
ม่านหลิงกลอกตาใส่ ก่อนจะเริ่มสำรวจที่นี่
“ที่นี่มีพื้นที่เท่าไร?”
“ประมาณ 1 เฮกตาร์ หรือก็คือ 10,000 ตารางเมตร จุดสูงสุดสูง 5,000 เมตร โดยรวมเป็นทรงกลมครึ่งซีก”
ม่านหลิงพยักหน้า พอเข้าใจคร่าว ๆ ว่าระบบหมายถึงอะไร ภายในแหวนเหมือนกับรูปลักษณ์ภายนอกของมัน มองได้ว่าเป็นลูกแก้วที่ถูกย่อส่วนลง แต่ก็ไม่ใช่เสียทีเดียว ของเธอเป็นแค่ครึ่งลูก
เธอหันไปมองรอบด้าน ผ่านม่านกั้นโดยรอบก็เห็นด้านนอกได้ชัดเจน เหนือศีรษะเป็นชั้นหนังสือ ยังมองเห็นผังห้องได้อีกด้วย
“น่าสนใจ ถ้ามีใครหมอบอยู่ข้างนอกแหวนแล้วมองเข้ามาตอนนี้ ก็จะเห็นฉันตัวเล็กลงด้วยหรือเปล่า?”
ระบบซีตอบอย่างมั่นใจ
“ในทางทฤษฎีก็ใช่”
ม่านหลิงถามอย่างสงสัย
“เวลาในนี้ไม่ได้หยุดนิ่งเหรอ?”
“แน่นอน ถ้าเวลาหยุดนิ่งแล้วพืชจะโตได้ยังไง นั่นไม่ขัดแย้งกันหรือไง?”
“เวลาเดินเท่ากับโลกภายนอก แต่ดินเป็นดินวิญญาณ พืชที่ปลูกตอนนี้โตได้เร็วกว่าอัตราปกติถึง 3 เท่า”
ม่านหลิงคำนวณดู พื้นที่สองส่วนรวมกันแล้วก็ไม่น้อย แต่ถ้าจะใช้เก็บของ แหวนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่เหมาะ ทำได้แค่เก็บของระยะสั้นเท่านั้น
เธอมองแพ็กเกจของขวัญในพื้นที่ระบบอีกครั้ง แล้วกดเปิดทันที
【ยินดีด้วย คุณได้รับแต้มพื้นฐาน 500 แต้ม เคล็ดวิชาสุดยอดพันมังกร โอสถกลิ่นเย้ายวนระดับยอดเยี่ยม 1 เม็ด น้ำนมวิญญาณระดับยอดเยี่ยม 1 หยด】
เมื่อได้ยินเสียงประกาศทีละรายการ ระบบซีรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะรวน มันแค่ให้โอกาสสุ่มรางวัล ทำไมถึงได้ของดีมากมายขนาดนี้?
แล้วห่อเล็กที่มีแต้มพื้นฐาน 5 แต้มล่ะ? ชุดตำราคามาสูตรทองล่ะ? กล่องของขวัญน้ำหอมเย้ายวนล่ะ? เครื่องดื่มทดแทนมื้อล่ะ? หรือว่าเธอ วิญญาณเฒ่าตนนี้ กวาดรางวัลใหญ่ที่สุดในกองรางวัลไปหมดแล้ว?
“เธอโกงหรือเปล่า?”
ม่านหลิงยังไม่ค่อยเข้าใจว่าของที่ได้มาคืออะไร จึงยังมีท่าทีสงบมาก พอได้ยินระบบถามแบบนั้น เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย
“โกงอะไร?”
“แล้วทำไมของดี ๆ ถึงตกเป็นของเธอหมด?”
“ดีมากเหรอ? ฉันว่าก็งั้น ๆ นะ”
เธอคิดแบบนั้นจริง ๆ 500 แต้มก็คงประมาณ 500 หยวนหรือเปล่า? ซื้อแหวนทองสักวงยังไม่พอเลย ส่วนเคล็ดวิชาพันมังกรอะไรนั่น มังกรก็ไม่มี แล้วจะให้ฉันไปพันใคร? ยาที่เหลือกับน้ำนมวิญญาณก็มีอย่างละ 1 หยด กินคำเดียวก็หมดแล้ว
พอเห็นสีหน้าไม่ค่อยพอใจของเธอ ระบบซีก็รู้สึกว่าฐานข้อมูลของตัวเองกำลังจะคลุ้มคลั่ง
“นี่! ยัยผีเฒ่า!”
“500 แต้มเอาไปซื้อของได้ตั้งเยอะ เคล็ดวิชาพันมังกรเป็นวิชาบำเพ็ญคู่ระดับยอดเยี่ยม ส่วนโอสถกลิ่นเย้ายวน พอกินเข้าไปแล้ว วิญญาณจะปล่อยกลิ่นหอมเย้ายวนออกมาจากภายในสู่ภายนอก กลิ่นยังไม่ตายตัวอีกด้วย เรียกได้ว่าช่วยภารกิจของเธอได้อย่างดีเยี่ยม ส่วนน้ำนมวิญญาณ แค่หยดเดียวก็ชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืนชีพได้แล้ว เอาไปผสมน้ำอาบเต็มถัง ก็กลายเป็นน้ำพุวิญญาณชั้นสูง เธอยังไม่พอใจอีกเหรอ???”