ในโลกดวงดาวแห่งนี้ อายุขัยของสิ่งมีชีวิตยืนยาวอยู่แล้ว
เซนทิเนลระดับสูงกับไกด์ที่เข้ากันได้มีร่างกายแข็งแกร่งและจิตใจมั่นคง จึงมีชีวิตอยู่ได้ถึงห้าหกร้อยปีหรือมากกว่านั้น
แม้แต่เผ่าสัตว์อ่อนแอที่สุขภาพไม่แข็งแรง อายุขัยตลอดชีวิตก็ยังอยู่ที่ราว 200 ปี
ภายในห้องรักษาเงียบงันราวกับไร้ชีวิต
หลินชิงจั๋วฟื้นมาสักพักแล้ว แต่ไม่ได้เข้าไปรบกวนพวกเขา เมื่อได้ยินเรื่องนี้ หัวใจก็ปวดหนึบ ความเจ็บนั้นหนักหนายิ่งกว่าบาดแผลใด ๆ ดวงตาดำสนิทพลันหม่นลง
หกเจ็ดสิบปี
เมื่อเทียบกับอายุขัยหลายร้อยปีของพวกเขาแล้ว มันสั้นเสียจนแทบไม่ต่างจากไม่มีเลย
ลำคอตีบตัน ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง
เขาเอ่ยพึมพำเสียงแหบต่ำ แฝงความเศร้าอย่างยากจะปิดบัง
“ไกด์...”
เสียงแผ่วเบาดังลอดผ่านผนังแคปซูลใสสองชั้นออกมา
สูลินกล่าวว่า “ตื่นแล้วเหรอ” อายุขัยห้าหกสิบปี งั้นเธอก็เกือบจะอายุร้อยปีแล้วสิ นี่ไม่ใช่ว่าอายุยืนมากสำหรับดาวน้ำเงินหรอกเหรอ ตอนนี้เธอก็เกือบจะสามสิบแล้ว พวกเขาจะเศร้าอะไรกันนักหนา
หลินเจ๋อมองค่าความแข็งแรงทางกายบนหน้าจอที่ย่ำแย่จนแทบทนดูไม่ได้ แล้วหันไปมองสีหน้าของทุกคน ก่อนถอนหายใจอย่างจนใจ “อย่าเพิ่งกังวลกันเกินไป”
“พื้นฐานร่างกายของไกด์ถูกทำลายหนักเกินไป ตอนนี้ทั้งสมรรถภาพทางกายและความทนทานทางจิตใจอ่อนแอไม่ต่างจากเด็กเล็ก”
“ต้องบำรุงร่างกายและฝึกฝนให้ดี ต่อไปเมื่อระดับพลังจิตทะลวงขั้น ความเป็นไปได้ในการพัฒนาก็จะสูงขึ้น ร่างกายจะแข็งแกร่งตามไปด้วย อายุขัยก็จะเพิ่มขึ้น”
“ผลประเมินอิงจากร่างกายของเธอในตอนนี้ หากอยู่ในสภาพแบบนี้ รับรองว่าอยู่ไม่ถึงร้อยปี...”
“อย่าจริงจังเกินไป...แค่ฝึกฝนร่างกายให้ดีก็พอ” หลินเจ๋อตอบทุกคนพร้อมปลอบใจ
หลินหรูชิงเดินเข้าไปข้างแคปซูลรักษาของสูลินอย่างแผ่วเบา ท่าทางสง่างามและอ่อนโยน แฝงความสุขุมมั่นคงอันเป็นเอกลักษณ์ของหัวหน้าหน่วยทหาร
“ไกด์ ผมคือหลินหรูชิง หัวหน้าหน่วยที่สามแห่งหอคอยขาวเอทูสี่”
“พักผ่อนให้สบายใจเถอะ เรื่องสถานะบุคคลตามกฎหมายและสิทธิ์ใช้งานสมองดวงดาวส่วนตัวของคุณ ทางหอคอยขาวเอทูสี่ของเราจะจัดการให้ครบถ้วน”