"คุณสามี วันนี้ลูกครบเดือนแล้วนะ มารับพวกเราได้ไหม"
หลินซ่าส์อุ้มลูกสาวในอ้อมกอด น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความคาดหวังอย่างระมัดระวัง
ปลายสาย ฟู่เยี่ยนฉือน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ความรู้สึกใด ๆ
"ผมมีธุระกะทันหัน เดี๋ยวให้คนขับรถไปรับคุณกับลูกกลับบ้านนะ"
ตั้งแต่คลอดจนอยู่เดือนครบเดือน ฟู่เยี่ยนฉือหายหน้าไปเพราะติดงานยุ่งตลอด
ตอนนี้ลูกครบเดือน ออกจากเดือนแล้ว เขาก็ยังมาไม่ได้อยู่ดี
ในอกของหลินซ่าส์มันจุกแน่น เธอฝืนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหล
"...งั้นก็ได้ รู้แล้ว"
"ซ่าส์ซ่า ปกติคุณก็เข้มแข็งอยู่แล้ว ผมเชื่อว่าเรื่องเล็ก ๆ อย่างการมีลูก คุณจัดการเองได้แน่ สู้ ๆ นะ คุณเป็นแม่ที่เจ๋งที่สุด"
ฟู่เยี่ยนฉือพูดจบก็วางสาย
น้ำเสียงแบบให้กำลังใจลูกน้องนั่น ทิ่มแทงใจหลินซ่าส์ราวกับเข็ม
จังหวะนั้นเอง ฉินไหวย เพื่อนสนิทของฟู่เยี่ยนฉือโทรเข้ามา
"พี่สะใภ้ คืนนี้ติดธุระกะทันหัน ขอโทษด้วยนะครับ งานเลี้ยงฉลองครบเดือนที่โรงแรมซิงเย่า ผมไปไม่ได้ด้วย ยินดีด้วยที่ได้ลูกชายนะครับ!"
งานเลี้ยงฉลองครบเดือน?
ได้ลูกชาย?
หลินซ่าส์ฟังแล้วงงไปหมด กำลังจะถามต่อ ฉินไหวยก็วางสายไปแล้ว
เสียง "ติ๊ง" จาก微信ดังขึ้น ฉินไหวยโอนเงินซองมาให้ 8888 หยวน แต่ผ่านไปไม่ถึงนาทีก็ถอนคืนอย่างรวดเร็ว
【ขอโทษครับ พี่สะใภ้ ผมจำผิดเอง ไม่ใช่คุณคลอดนี่นา】
ฉินไหวยรีบส่งข้อความเสียงมาขอโทษ แล้วก็ส่งสติกเกอร์ขอโทษต่อเนื่องมาอีกเป็นสิบ ๆ ตัว
แต่หลินซ่าส์กลับจับพิรุธได้จากท่าทางประจบประแจงทางสีหน้าในสติกเกอร์พวกนั้น
ข้อสันนิษฐานที่น่ากลัวผุดขึ้นมาในใจเธอทันที
11 โมงเช้า หลินซ่าส์ใส่เสื้อโค้ทขนเป็ดสีดำ สวมหมวกและหน้ากาก ปรากฏตัวตรงหน้าประตูห้องจัดเลี้ยงระดับสุดยอดของโรงแรมซิงเย่าในเมืองไห่เฉิง
หน้าประตูห้องจัดเลี้ยงคึกคัก ผู้คนเดินไปมา
ด้านหน้าตั้งโปสเตอร์ภาพเด็กทารกขนาดใหญ่ เขียนว่า "งานเลี้ยงฉลองครบเดือนคุณหนูเจียงเฉิน" แขกที่เดินทางมาก็ล้วนเป็นคนที่หลินซ่าส์ไม่รู้จัก
หลินซ่าส์คิดว่าตัวเองคิดมากไป เธอโล่งอก กำลังจะหันหลังเดินจากไป
แต่จังหวะนั้นเอง ด้านหลังก็มีเสียงคุ้นเคยดังขึ้น
"เธอพึ่งออกจากเดือนนะ ฟังนะ ให้ฉันอุ้มเด็กเถอะ เดี๋ยวฉันมีของขวัญครบเดือนอลังการสุด ๆ ให้เขา"
เท้าของหลินซ่าส์ชะงักกึก เธอหันขวับไปมอง เห็นตรงหน้าไม่ไกลนัก ชายคนหนึ่งกำลังรับเด็กทารกขาวอวบจากอ้อมกอดของผู้หญิงคนหนึ่ง
ชายคนนั้น ก็คือฟู่เยี่ยนฉือ สามีของเธอที่หายหน้าไปทั้งเดือนนั่นเอง!
เลือดในกายของหลินซ่าส์แข็งค้างในพริบตา เธอเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ
เสียงหวานหยาดเยิ้มของผู้หญิงดังขึ้น
"พี่เยี่ยน คุณดีกับฉันกับเฉินเป่ามากเลยนะ ตลอดช่วงตั้งท้องคุณก็อยู่เป็นเพื่อนฉัน ทำของอร่อย ๆ ให้กินสารพัด แม้แต่ตอนฉันคลอดคุณก็เฝ้าอยู่หน้าห้องคลอดตลอด แถมยังดูแลฉันตอนอยู่เดือนอีก พอเจียงหยางกลับมา เขาต้องซึ้งใจมากแน่ ๆ ที่คุณดูแลฉันกับลูกอย่างดี"
"เธอเป็นน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของผม เจียงหยางเป็นเพื่อนรักที่สุดของผม ตอนเขาไม่อยู่ การดูแลเธอเป็นหน้าที่ของผม"
เหมือนอยู่ดี ๆ ก็มีคนยิงใส่กลางใจอย่างแรง
หลินซ่าส์ยืนนิ่งอยู่กับที่ รู้สึกแค่ว่าหัวใจเจ็บปวดเลือดซิบ ๆ ทั้งร่างเหมือนตกลงไปในห้องเย็น เย็นเฉียบตั้งแต่หัวจรดเท้า
นี่หมายความว่าเกือบทั้งปีมานี้ ฟู่เยี่ยนฉือไม่ได้ยุ่งกับงานเลย แต่เขายุ่งกับการดูแลเมียของเพื่อนรัก น้องสาวลูกพี่ลูกน้องของเขา ซูอวี่โหรว อย่างนั้นเหรอ?
ทั้งสองอุ้มเด็กหัวเราะพูดคุยกันเดินเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง
มือถือดัง "ติ๊ง" ขึ้นมาในตอนนั้น
หลินซ่าส์เปิดดูอย่างเฉยชา พบว่าเป็นข้อความจากฟู่เยี่ยนฉือ
【สู้ ๆ นะ เป็นคุณแม่ที่เข้มแข็ง คืนนี้เสร็จธุระแล้ว พรุ่งนี้ผมสัญญาจะกลับบ้าน】
เห็นประโยคนี้ แล้วเทียบกับภาพที่เขาเอาใจใส่ดูแลน้องสาวเมื่อกี้ หลินซ่าส์รู้สึกถึงการเสียดสีอย่างมหาศาลถาโถมเข้าใส่
ปลายนิ้วแตะหน้าจอ หน้าจอเลื่อนขึ้น ข้อความเก่า ๆ ที่ฟู่เยี่ยนฉือเคยส่งมา วิ่งผ่านตาเธอไปอย่างรวดเร็วทีละข้อความ
【ท้องแปดเดือนแล้วยังทำแบบก่อสร้างตึกฉีเทียนเมืองไห่เฉิงเสร็จตามกำหนดได้ เธอเก่งมาก สมควรได้คำชม】
【ห้าเดือนแล้วเหรอ? ท้องเธอนี่สบายนะ ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เรื่องมากเลย ผมภูมิใจในตัวคุณ】
【เห็นคุณเดินคล่องแคล่วทุกวัน ไม่แพ้ท้องด้วย งานหนักหน่อยก็คงไม่เป็นไร สู้ ๆ แบบก่อสร้างมีแค่คุณเท่านั้นที่ตรวจงานแล้วผมวางใจที่สุด】
...
อันที่จริง ตลอดการตั้งครรภ์ทั้งหมด อาการที่ผู้หญิงทุกคนเจอตอนท้อง เช่น แพ้ท้อง เท้าบวม ความดันขึ้นน้ำตาลขึ้น หน้ามืดเป็นลม ... ฯลฯ สารพัดอาการ หลินซ่าส์ก็เจอมาหมดแล้วทั้งนั้น
ที่ประคองให้เธอกัดฟันสู้มาจนถึงวันนี้ได้ ก็คือคำชมและกำลังใจจากฟู่เยี่ยนฉือนี่เอง ตั้งแต่ตั้งท้องจนคลอด เธอไม่ได้หยุดงานเกินสองวันเลยสักครั้ง
ลึก ๆ ในใจเธอก็เคยลังเลนะ รู้สึกว่าท่าทีของฟู่เยี่ยนฉือกับเธอมันเหมือนเจ้านายกับลูกน้องเกินไป ไม่มีความอ่อนโยนและเอาใจใส่แบบสามีเลยสักนิด
แต่นี่คือรูปแบบที่เธอกับฟู่เยี่ยนฉือเป็นมาตลอด เธอชินแล้ว
เขาทำกับทุกคนแบบนี้ เธอก็เลยคิดว่า ผู้ชายคนนี้มันก็เป็นของมันแบบนี้แหละ
จนกระทั่งเมื่อกี้
ที่ได้เห็นกับตาว่าเขารับเด็กจากอ้อมแขนของผู้หญิงอีกคนอย่างทะนุถนอม ได้ยินกับหูถึงคำพูดเอื้ออาทรอ่อนโยนของเขา เห็นกับตาว่าเขาประคองเอวบางของผู้หญิงคนนั้นอย่างระมัดระวัง กลัวเธอหกล้ม
เธอถึงเพิ่งมารู้ตัวทีหลังว่า เขาก็เป็นคนที่รู้จักดูแลเอาใจใส่คนเป็นนะ
เพียงแต่ว่า คนที่เขาดูแลเอาใจใส่ ไม่ใช่ตัวเธอเอง
พอตระหนักได้แบบนี้ ใจของหลินซ่าส์ก็ยิ่งเหมือนถูกคนดึงกระชากออกเป็นชิ้น ๆ เจ็บปวดเลือดอาบ
เธอเดินตามกระแสผู้คนเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงอย่างไม่รู้ตัว
เธออยากเห็นกับตาว่า สามีของเธอปิดบังเธอ จัดการเซอร์ไพรส์อะไรให้เมียและลูกของเพื่อน