“เสี่ยวเหมย เกิดอะไรขึ้นที่นั่น? ทำไมผู้คนมากมายห้อมล้อมอยู่?”
ณ ที่ห่างไกลจากร้านอวิ๋นไหลส่งอาหารถึงที่ เกี้ยวหนึ่งจอดอยู่ ม่านบนผนังเกี้ยวถูกเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามและประณีตอย่างยิ่ง คิ้วดั่งภูเขาสีดำ ดั่งดวงดาวในดวงตา
ทิศทางที่สตรีผู้นั้นมอง ก็คือที่ตั้งของร้านอวิ๋นไหลส่งอาหารถึงที่นั่นเอง
“บ่าวไม่ทราบ” สาวใช้เสี่ยวเหมยที่อยู่ข้างเกี้ยวมองไปยังร้านอวิ๋นไหลส่งอาหารถึงที่แต่ไกล แล้วส่ายหน้า
“เจ้าไปดูเสียหน่อย” นางผู้นั้นเริ่มสนใจ “หากขายสิ่งของแปลก ๆ ก็ซื้อสักหนึ่งหรือสองชิ้นกลับมา”
“เพคะ คุณหนู”
เสี่ยวเหมยค้อมตัวอย่างนุ่มนวล แล้วเดินไปยังร้านอวิ๋นไหลส่งอาหารถึงที่
ไม่นานนัก เสี่ยวเหมยก็หวนกลับมา
“เป็นอย่างไรบ้าง?”
“ทูลคุณหนู ที่นั่นมีร้านเปิดใหม่ ทำธุรกิจส่งอาหารถึงที่”
“ส่งอาหารถึงที่? สิ่งใดกัน? สนุกหรือไม่?”
“มิใช่ของเล่น แต่เป็น... อาหารเพคะ”
เสี่ยวเหมยลังเลเล็กน้อย ไม่รู้ว่าตนพูดเช่นนี้จะถูกต้องหรือไม่
“อาหาร?”
สตรีผู้นั้นยิ่งสงสัยเมื่อได้ยิน
เสี่ยวเหมยจึงเล่าถ้อยคำที่จ้าวตงหมิงและลู่เหยียนพูดไว้ก่อนหน้านี้ที่ด้านนอกกลุ่มคน ให้สตรีผู้นั้นฟัง
“ที่แท้สิ่งนี้ก็เรียกว่าส่งอาหารถึงที่?” สตรีผู้นั้นเมื่อได้ยิน ก็รู้สึกแปลกใหม่ยิ่งนัก “เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก ที่แท้จ้าวตงหมิงยังมีสมองทางการค้าเช่นนี้ด้วยหรือ? ไม่น่าแปลกใจที่ตระกูลจ้าวสามารถเป็นพ่อค้าอันดับหนึ่งของอำเภอเราได้”