"ท่านพ่อ ข้าลิ้มลองอาหารของโรงเตี๊ยมที่เถ้าแก่ลู่เปิดมาแล้ว รสชาติดียิ่งกว่าโรงสุราสวรรค์หอมเสียอีก กิจการนี้ไม่มีทางขาดทุนแน่นอน"
ราวกับเกรงว่าบิดาจะไม่เชื่อ จ้าวตงหมิงจึงเอ่ยเสริมอีกประโยค
จ้าวเซียงหยงกลับโกรธจนอยากจะลงไม้ลงมือกับบุตรชาย
จ้าวตงหมิงหดคอลงเล็กน้อย แต่ในใจกลับคิดว่าบิดาของตนเจ้าระเบียบเกินไป
หน้าร้านนั้น เดิมทีเขาตั้งใจจะมอบให้ลู่เหยียนฟรี ๆ บัดนี้ได้หุ้นแห้งสามส่วนมาโดยไม่ต้องลงแรง ถือว่าได้กำไรมหาศาล
เท่ากับลู่เหยียนมอบเงินให้เขาเปล่า ๆ
แต่บิดาของเขายังมาคิดเล็กคิดน้อยอยู่ที่นี่ ไม่สมควรเอาเสียเลย
"ท่านจ้าว ข้าสามารถรับรองกับท่านได้ว่า หุ้นแห้งสามส่วนนี้ ท่านไม่มีทางขาดทุน" ลู่เหยียนกล่าว
จ้าวเซียงหยงถอนหายใจในใจ รู้ดีว่าไม่อาจเรียกร้องหุ้นแห้งเพิ่มอีกแล้ว
ใครเล่าจะให้บุตรชายของเขาข้างกายลู่เหยียน
"เอาเถอะ ข้าตกลงด้วย" จ้าวเซียงหยงกล่าว
อย่างไรเสีย เดิมทีเขาก็ไม่คิดจะทำกำไร ต่อให้ขาดทุน ก็ถือว่าเป็นบทเรียนให้บุตรชายสะสมประสบการณ์
"ท่านพ่อ เถ้าแก่ลู่ร่วมมือกับข้า ท่านจะตกลงอะไรด้วยเล่า?" จ้าวตงหมิงอดไม่ได้ที่จะไม่พอใจ เขามองไปทางลู่เหยียนแล้วกล่าวว่า "เถ้าแก่ลู่ เรื่องนี้ข้าตกลงแล้ว ท่านเห็นว่าการค้าคราวนี้จะเริ่มเมื่อใด?"
"ยิ่งเร็วยิ่งดี" ลู่เหยียนกล่าว
"ได้" จ้าวตงหมิงลุกขึ้นยืนทันที "ตอนนี้เราไปที่ร้านกันเลย"
"หยุดก่อน!"
เสียงของจ้าวเซียงหยงดังขึ้น
"เป็นอะไรหรือ ท่านพ่อ?"
"ไม่ทานข้าวกันแล้วหรือ?"