อู๋ฉางโซ่วและคู่ต่อสู้สู้กันอย่างคู่คี่สูสี ยังหาผู้แพ้ชนะมิได้
ทว่าเหล่าศิษย์ทั่วไปแปดนายแห่งสำนักเงาโลหิตหาได้มีกำลังรบถึงขั้นนั้นไม่ ภายใต้การโจมตีของกลุ่มคนปริศนา ผู้น้อยล้มตายไปทีละคนๆ
เห็นภาพนี้ อู๋ฉางโซ่วยิ่งตื่นตระหนกทั้งโกรธแค้น
“พวกเจ้าคือใครกันแน่!”
“สำนักเทียนเสวียน!”
“สำนักเทียนเสวียน?!”
อู๋ฉางโซ่วฟังจบสีหน้าแปรเปลี่ยนครั้งใหญ่ หวนคืนสู่ความหยิ่งยโสดังเก่ามิได้อีก
ขณะที่เขากำลังจิตใจล่องลอย ฝ่ายตรงข้ามกลับคว้าโอกาส ฟาดฟันดาบลงถูกแขนของเขา
ดาบฝังเข้าที่บ่า คมมีดอันแหลมคมตัดแขนซ้ายทั้งท่อนหลุดสิ้นจากร่าง
แขนข้างนี้คือข้างที่ก่อนหน้าถูกพานสือทำร้าย เพิ่งฟื้นคืนดีเมื่อสองวันมานี้ กลับต้องพลัดพรากจากร่างของอู๋ฉางโซ่ว อาบโลหิตร่วงหล่นลงบนพื้น
“อ๊าก!”
เสียงโหยหวนอันน่าเวทนาดังออกจากปากอู๋ฉางโซ่ว สีหน้าขาวซีดในชั่วพริบตา
ทว่าฝ่ายตรงข้ามหาได้หวั่นไหวแต่อย่างใด การโจมตีมิได้อ่อนแรงลง กลับเร่งรุดรุนแรงขึ้นอีกหลายส่วน
อู๋ฉางโซ่วรู้แก่ใจว่า หากปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป วันนี้ตนคงต้องสิ้นชีพที่นี่เป็นแน่ เขากัดฟันแน่น เขี่ยความเจ็บปวดที่ต้นแขนทิ้งไปชั่วขณะ ระดมโจมตีสุดแรง ถอยร่นคู่อริให้ถอยกรูดไป แล้วไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะพลิกกายหนีออกมา ร่างลับหลั่งดูอเนจอนาจยิ่งกว่าหมาถูกทิ้ง
“ไม่ต้องไล่ตามแล้ว ปกป้องคุณหนูสำคัญกว่า”
ผู้ที่ฟันแขนอู๋ฉางโซ่วเอ่ยห้ามปรามพวกพ้องที่ต้องการไล่ล่าติดตาม
พวกเขามีภารกิจสำคัญยิ่งกว่าต้องทำในครั้งนี้ ส่วนอู๋ฉางโซ่ว ในเมื่อรู้สังกัดของเขาแล้ว อยากตามหาเขามิใช่เรื่องยาก