บรรดาชายฉกรรจ์คนอื่น ๆ ต่างก็พากันเอ่ยปากเกลี้ยกล่อม
ทว่าหลินซานหาได้สะเทือนใจแม้แต่น้อย ตอบกลับด้วยความเงียบ
"ท่านหลิน หากท่านไม่ยอมขึ้นเขากับพวกเรา หลังจากนี้จะมีแผนการอันใด?" อู๋ไฉเอ่ยถาม "เจ้าหน้าที่สองคนนั้นหนีกลับไปแล้ว คงไม่กล้ากลับมาอีก ท่านจะเนรเทศต่อไปก็ไม่ได้ เช่นนั้นจะให้อยู่ที่โรงเตี๊ยมนี้ไปเรื่อย ๆ หรือ?"
หลินซานได้ยินดังนั้น ก็ชำเลืองมองลู่เหยียนแล้วกล่าว "หากเถ้าแก่ไม่รังเกียจ ข้าก็เต็มใจจะอยู่ที่นี่ต่อไป ขอเป็นเพียงบ่าวรับใช้ก็ยังดี"
คำพูดของเขาทำให้ลู่เหยียน อู๋ไฉ และคนอื่น ๆ ต่างประหลาดใจยิ่งนัก
"ท่านหลิน ท่านมีวิชาตัวหนึ่ง จะยอมเป็นเพียงบ่าวรับใช้ที่นี่ได้อย่างไร?" อู๋ไฉกล่าว "ช่างสูญเปล่าเหลือเกิน"
"จริงด้วยท่านหลิน ท่านขึ้นเขากับพวกเรา กิจอันใดก็ล้วนดีกว่าการเป็นบ่าวรับใช้"
"ท่านหลิน ร้านมืดแห่งนี้อยู่ไม่ได้หรอก ขึ้นเขากับพวกพ้องเถิด"
......
ผู้คนแห่งเขาหูซานต่างไม่อาจเข้าใจ และไม่อาจยอมรับความคิดของหลินซานได้
มิต้องเอ่ยถึงพวกเขา แม้แต่ลู่เหยียนเองก็ยังประหลาดใจไม่น้อย
"ท่านครูฝึกหลิน โรงเตี๊ยมเล็ก ๆ แห่งนี้ คงมิอาจรองรับองค์พุทโธ่ผู้ยิ่งใหญ่เช่นท่านได้หรอก" ลู่เหยียนเอ่ยปฏิเสธอย่างสุภาพ
หลินซานเคยเป็นครูฝึกวิชาพล ลู่เหยียนเรียกเขาว่าท่านครูฝึก ก็ไม่ถือว่าผิดอันใด
ส่วนเหตุที่ปฏิเสธ
เหตุผลนั้นเรียบง่าย
โรงเตี๊ยมแห่งนี้มิใช่โรงเตี๊ยมธรรมดา เบื้องลึกซ่อนความลับไว้มากมาย ซึ่งส่วนใหญ่ไม่สมควรให้ผู้ใดในโลกภายนอกรับรู้ เนี่ยซ่าน พานสือ ล้วนมาจากระบบ ลู่เหยียนจึงไม่ถือสา แต่หลินซานเป็นชาวถิ่นดั้งเดิม หากอยู่ที่นี่ ย่อมไม่สะดวกเป็นแน่