ผู้ที่เอ่ยปากคือจ้าวตงหมิง
เขาเพิ่งดื่มไปไม่น้อย บัดนี้เริ่มมีเค้าความมึนเมา แต่ยังมิได้สิ้นสติโดยสิ้นเชิง
"ได้สิ"
ลู่เหยียนตอบรับอย่างเต็มปาก
ก่อนหน้านี้เขายังคิดอยู่ว่าจะชักชวนคนเหล่านี้ให้พักค้างคืนเสียคืนหนึ่ง ไม่คิดว่า ยังมิทันได้เอ่ยปาก จ้าวตงหมิงกลับเอ่ยขึ้นก่อน
ได้อาศัยโรงเตี๊ยม ย่อมเป็นเรื่องดี!
เพียงมีแขกมาพัก เขาจึงจะได้รับค่าประสบการณ์
คนเหล่านี้รวมทั้งจ้าวตงหมิงด้วย รวมเป็นหกคน คิดเป็นค่าประสบการณ์หกแต้ม
บัดนี้ค่าประสบการณ์ทุกแต้มล้วนสำคัญยิ่งต่อลู่เหยียน
"พวกท่านจะพักห้องธรรมดา หรือจะพักห้องชั้นเลิศ?"
"ย่อมเป็นห้องชั้นเลิศ!" จ้าวตงหมิงกล่าวโดยมิได้ลังเลแม้สักนิด
คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้มีหน้ามีตาในอำเภอซงหยาง หากเรื่องนี้แพร่สะพัดไปว่า พวกเขาเพียงได้พักห้องธรรมดา ยังจะรักษาหน้าตาไว้ได้หรือ?
"ถูกต้อง เราจะพักห้องชั้นเลิศ ขอห้องที่ดีที่สุดของเจ้า!"
คนอื่น ๆ รีบออกปากสนับสนุนทันที
"ได้เลย" ลู่เหยียนหยิบสมุดลงทะเบียนขึ้นมา แล้วกล่าว "ขอเชิญทุกท่านเขียนชื่อของตนเอง"
"ต้องเขียนชื่อตนเองด้วยหรือ? ธรรมเนียมเช่นนี้ช่างประหลาดเหลือเกิน!"
มีผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจทันที
ธรรมเนียมเช่นนี้ พวกเขาล้วนเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก คิดว่าช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก
"โวยวายอะไรกัน? ข้าเห็นว่าธรรมเนียมนี้ดีนัก โรงเตี๊ยมทุกแห่งในอำเภอซงหยางควรเรียนรู้ตามพวกเขา ต่างก็เขียนชื่อตนเองให้หมด เร็วเข้า" จ้าวตงหมิงว่ากล่าว
ธรรมเนียมที่ผู้อื่นเห็นว่าเหลือเชื่อ ในสายตาจ้าวตงหมิงกลับเป็นข้อกำหนดดีเยี่ยมที่ช่วยชีวิตเขาไว้ หากมิใช่เพราะลู่เหยียนกำหนดให้ทุกคนเขียนชื่อตนเองของตน ครั้งก่อนเขาก็ไม่อาจรู้ว่าตนถูกจับตัวไป และไม่อาจได้รับความช่วยเหลือได้