"ข้าเห็นว่าเจ้าจงใจ!" จ้าวซิ่วพูดอย่างโกรธเคือง: "เจ้ารู้อยู่ว่าบันไดนี้มีปัญหา เหตุใดไม่บอกล่วงหน้า?"
"ข้ากำลังจะบอกอยู่พอดี พวกเขาก็พุ่งขึ้นไปแล้ว" ลู่เหยียนกล่าว
โจวขุยและจ้าวซิ่วมองลู่เหยียนที่ทำหน้าบริสุทธิ์ ต่างพากันแค้นใจ
"เอ่อ บันไดหักแล้ว ท่านผู้ใหญ่ทั้งสองจะชดใช้อย่างไร?" ลู่เหยียนถาม
"เจ้าว่าอะไรนะ?!" โจวขุยได้ยินก็เบิกตากว้างทันที: "บันไดห่วยๆ ของเจ้าทำให้คนของข้าบาดเจ็บ เจ้ายังจะให้ข้าชดใช้อีกหรือ?"
"ท่านผู้ใหญ่ พูดจาต้องมีเหตุผล" ลู่เหยียนกล่าว: "มิใช่ข้าให้พวกเขาขึ้นไป แต่เป็นท่านให้พวกเขาขึ้นไป คราวนี้เหยียบบันไดของข้าพัง ก็ต้องชดใช้เป็นธรรมดา"
"ชดใช้อะไร!" จ้าวซิ่วโกรธ: "ข้าไม่เรียกร้องค่าเสียหายจากเจ้าก็บุญแล้ว เจ้ากลับจะให้ข้าชดใช้หรือ?"
"ท่านผู้ใหญ่ทั้งสองมิอาจไร้เหตุผลเช่นนี้ได้" ลู่เหยียนร้องทุกข์: "ข้าก็แค่ค้าขายเล็กๆ น้อยๆ ซ่อมบันไดต้องใช้เงินไม่น้อย จะให้ข้าควักเงินเองได้อย่างไร?"
"หากเจ้ายังพูดพร่ำเพ้ออีกครึ่งประโยค เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะจับเจ้าเข้าคุกเดี๋ยวนี้!" โจวขุยกล่าว
"ไร้เหตุผล" ลู่เหยียนพึมพำ
อันที่จริง เขาไม่เคยคิดว่าพวกเขาจะยอมชดใช้
คนเหล่านี้เป็นตัวแทนทางการ วางอำนาจบาตรใหญ่เป็นนิสัย ไหนเลยจะยอมชดใช้ให้โรงเตี๊ยมเล็กๆ ของเขา?
ไม่จับเขาไปเป็นพรรคพวกของเขาหูซานก็ถือว่าดีแล้ว