"เถ้าแก่ ได้ยินคุณชายจ้าวว่าอาหารของโรงเตี๊ยมท่านรสชาติไม่เลว ที่นี่มีเมนูอะไรบ้าง?"
คนที่เอ่ยปากคือหนึ่งในผู้ติดตามจ้าวตงหมิง
จ้าวตงหมิงรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย เข้าไปกระซิบข้างหูลู่เหยียนว่า "ข้าบอกพวกเขาว่าอาหารที่นี่รสชาติไม่แพ้โรงสุราในเมือง ท่านทำเมนูเด็ดๆ หลายอย่างให้พวกเขาชิมหน่อย แค่ไม่อร่อยจนเกินไปก็พอ"
ลู่เหยียนมองจ้าวตงหมิงด้วยสีหน้าแปลกๆ แล้วถาม "คราวก่อนท่านไม่ได้ทานหรือ?"
"ทานอะไร?"
"อาหารของโรงเตี๊ยมเราไง"
"ไม่ได้ทาน ไอ้คนใจโหดนั่นไม่ยอมให้อะไรข้ากินทั้งนั้น" พอพูดถึงเรื่องนี้ จ้าวตงหมิงก็โกรธจนกัดฟันกรอด
ลู่เหยียนเพิ่งนึกขึ้นได้ ว่าวันนั้นพวกเขาก้าวเข้าประตูแล้วขึ้นชั้นไป พอเช้าวันรุ่งขึ้น เหลียงจวิ้นสยงทานโจ๊ก แต่จ้าวตงหมิงเพราะสถานการณ์อันตราย ไร้ซึ่งความอยากอาหาร จึงไม่ได้ทานอะไรเลย
ไม่น่าแปลกใจที่จ้าวตงหมิงจะพูดเช่นนี้
"วางใจได้ อาหารของโรงเตี๊ยมเรารับรองว่าทุกท่านจะต้องพอใจ" ลู่เหยียนกล่าวกับทุกคน "เพียงแต่ว่า ราคาอาหารที่นี่ค่อนข้างสูงหน่อย"
ลู่เหยียนยังคงเตือนทุกคนด้วยความปรารถนาดีเช่นเคย
"สูง? จะสูงได้สักแค่ไหน? ต่อให้แพงแค่ไหนพวกเราก็จ่ายไหว"
"ใช่แล้ว ขอแค่อาหารที่นี่รสชาติพอรับได้ เงินไม่ใช่ปัญหา"
......
คนที่ตามจ้าวตงหมิงมา ต่างก็มาจากตระกูลผู้มีอำนาจในอำเภอซงหยาง ใครๆ ก็ไม่ขาดเงิน