(ที่ฝากสมองไว้)
ในยามค่ำคืนที่แสงรำไรส่องผ่าน วัยรุ่นร่างสูงโปร่งคนหนึ่งยืนก้มหน้าอยู่
ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามคมมีดที่ม้วนงอ สายตาครุ่นคิดจ้องมองร่างที่นอนระเนระนาดของหวงขุย
"ปล่อยฉันไปเถอะ จะเอาอะไรฉันก็ให้"
"ปล่อยฉันไป"
ชายคนนั้นคลานอยู่ในโคลน พยายามดิ้นรนเข้ามาใกล้เฉินผี น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำวิงวอน
เฉินผีใช้นิ้วเรียวยาวขยับถุงเงินที่ห้อยอยู่ที่เอว
ตะขอเก้าเปลียวในมือเหวี่ยงตรงไปทางหวงขุย ปลายริมฝีปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อย ดวงตากดประกายความโหดร้ายไว้ใต้เปลือกตา
"ข้าบอกแล้วว่าหนึ่งร้อยเหวินต่อหนึ่งชีวิต"
วัตถุทรงกลมกลิ้งตุ๊บๆ ไปตามร่องน้ำ แสงสว่างเริ่มเลือนรางลงเรื่อยๆ
จู่ๆ ฝนก็เริ่มตกลงมา ยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ชะล้างซากศพที่ทับถมกันเป็นภูเขารอบด้าน ไหลมารวมกันตรงกลางกลายเป็นบ่อเลือด
เฉินผีหันกลับไปมองขุนเขาซากศพทะเลเลือดเบื้องหลัง ยิ้มบางๆ ไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไร ตะขอเก้าเปลียวในมือพร้อมจะยิงออกไปทุกเมื่อ
หลังจากเรื่องนี้ ชื่อเสียงของเฉินผีจะตั้งตระหง่านอยู่บนถนนเส้นนี้ไปตลอด เพียงแต่เขากังวลว่าพวกทหารที่สมคบคิดกับหวงขุยจะมาล้อมปราบเขา
เขาวางแผนเส้นทางหลบหนีอย่างละเอียดในใจ
ปัง!
สายฟ้าฉีกกลางความมืดมิดเป็นรอยแยก มีบางอย่างตกลงมาจากกลางอากาศที่อยู่ไกลออกไป รูปร่างคล้ายคน เฉินผีเดินไปทางนั้นอย่างระวังตัว
เจียงโยวตกจากอากาศอย่างแรง รู้สึกได้เพียงว่าอวัยวะภายในถูกกระแทกอย่างหนัก พอตั้งสติได้ก็จับอะไรบางอย่างพยุงตัวลุกขึ้นอย่างสั่นเทา
ฝ่ามือสัมผัสกับของเหลวเย็นเฉียบเหนียวหนืด ตกใจจนรีบเอามือปิดปาก เผลอถูกคราบเลือดสีแดงเข้มเปื้อนหน้า
ใบหน้าของคนใต้ตัวถูกถลกหนังออกทั้งแผ่น ดวงตาหมองคล้ำจ้องมองเจียงโยว เธอรีบลุกขึ้น แต่ด้วยความตื่นตระหนกก็ล้มลงไปในบ่อเลือด
โคลนน้ำที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเปื้อนหน้าไปหมด ตอนที่เธอเงยหน้าขึ้นก็เห็นชายร่างผอมสูงอยู่ไกลๆ ในมือดูเหมือนจะมีอาวุธ
เจียงโยวรู้สึกหวาดกลัว ฉากแบบนี้คนที่ปรากฏตัวได้ต้องเป็นฆาตกรแน่นอน คนที่รอดชีวิตจากการต่อสู้อันโหดร้ายแบบนี้ได้ต้องโหดเหี้ยมไร้ความปรานีเป็นแน่
คนตรงหน้าตอนนี้เหมือนผีที่ปีนขึ้นมาจากนรก พอเห็นสายตาของอีกฝ่ายใกล้จะกวาดมาโดนตัว เจียงโยวก็หลบไปอยู่หลังศพ หวังว่าจะไม่ถูกพบ
ที่นี่มันที่ไหนกัน? ทำไมเธอถึงตกลงมาจากฟ้า?
สิ่งที่ตอบเธอคือเสียงน้ำกระเซ็นจากฝีเท้าที่อยู่ด้านหลัง แต่ละหยดเหมือนยมทูตกำลังตีระฆังมรณะ
"ระบบโหลดเสร็จสิ้น กำลังตรวจสอบข้อมูลภารกิจ"
เสียงอิเล็กทรอนิกส์แบบเด็กๆ ดังขึ้นในหัว "ผิดแล้ว! ทำไมเป็นเธอได้!"
ระบบค้นหาข้อมูลอย่างบ้าคลั่ง เจียงโยวไม่เข้าใจสถานการณ์ แอบซ่อนตัวสั่นเทาอยู่กับที่ เสียงฝีเท้าด้านหลังเหมือนจะปรากฏตรงหน้าทุกวินาที
"ขอโทษโฮสต์ ระบบส่งผิดพลาด ตอนนี้จะส่งคุณกลับโลกเดิมทันที"
เจียงโยวพยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง ยื่นมือไปแตะวงแสงสีขาวตรงหน้า ร่างกายถูกแรงดูดดึงเข้าไปในวงแสง
ในวงแสงเห็นความวุ่นวายของผู้คนบนโลกสีน้ำเงิน ร่างของเจียงโยวค่อยๆ กลายเป็นโปร่งใส
ทันใดนั้นแสงก็ดับลง เจียงโยวตกลงกลับสู่นรกอีกครั้ง เสียงที่เกิดขึ้นทำให้เฉินผีสังเกตเห็น
เธอกลับมาอีกแล้ว?!
ความสิ้นหวังปนกับความหวาดกลัวและความเจ็บปวด
"พลังงานระบบไม่พอ ส่งไม่สำเร็จ"
เจียงโยวเห็นหน้าจอดำๆ ไปหมด ตอนนี้สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดพุ่งทะยาน มือกวักไปมาอยู่ในอากาศ ส่งสัญญาณให้ระบบหาทางช่วยเธอ
"ทำผิดแล้วก็ทำผิดเลย ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ถูกหน่วยงานภารกิจข้ามมิติคัดเลือก ต่อไปประกาศภารกิจที่หนึ่ง รอดชีวิตจากมือเฉินผีให้ได้ ตอนนี้เปลี่ยนสภาพร่างกายของโฮสต์"
พูดจบร่างของเจียงโยวก็ถูกแสงห่อหุ้ม ค่อยๆ หดเล็กลงกลับไปเป็นเด็กสาววัยรุ่น
หยดน้ำเหนียวหนืดดังติดหูเจียงโยว ขนลุกทั้งหลัง เธอขดตัวเป็นก้อนซ่อนอยู่ที่มุม ใจสิ้นหวังไปหมด
ความตื่นตระหนกอย่างรุนแรงทำให้เธอจำชื่อที่ระบบพูดถึงเมื่อกี้ไม่ได้เลย
เฉินผีชะลอฝีเท้าลง เล่นตะขอเก้าเปลียวในมือ สังเกตตำแหน่งของสิ่งที่ไม่รู้จักอย่างระวัง สายตาฆ่าคนพุ่งออกมา
เทียบกับคำถามว่าทำไมคนคนนี้ถึงตกลงมาจากกลางอากาศ เขาอยากกำจัดปลาที่หลุดแหนี้มากกว่า
ระยะห่างใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เฉินผีขมวดคิ้ว
ที่มุมมีเด็กสาววัยรุ่นคนหนึ่งนั่งยองๆ สวมเสื้อแขนสั้นที่ตัดจากผ้าทั้งผืน ผมดำสยายอยู่ด้านหลัง ร่วงหล่นถึงเอว
ตอนนี้ก้มหน้าซุกเข้าไปในเข่า ตัวสั่นเทา
เฉินผีเดินเข้าไปใกล้ เห็นเด็กสาวตื่นตระหนกจนกอดตัวเองแน่นขึ้น เอ๊ะ
เขาไม่มีใจสงสารสาวงามหรอกนะ แต่ว่าชอบดูเหยื่อดิ้นรนก่อนจะถูกฆ่า
เลยยื่นมือที่ข้อนิ้วชัดเจนมีปุ่มหนาๆ ยกตัวเด็กสาวขึ้น
ผิวขาวเนียนเพราะความกลัวของเจ้าตัวกลายเป็นสีแดงจางๆ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลอาบแก้มตกลงบนหลังมือเฉินผี
ดวงตากลมโตเปียกชุ่มเป็นประกาย เหมือนพระจันทร์สะท้อนในร่องน้ำในคืนวันเพ็ญ เฉินผีไม่รู้จะอธิบายยังไง คิดเพียงว่าหญิงสาวในคำบอกเล่าของนักเล่านิทานคงเป็นแบบนี้
มือที่บีบคอเจียงโยวใช้แรงมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว คอถูกบีบจนเจ็บแปลบเหมือนฉีกขาด เจียงโยวยื่นมือออกมาดิ้นรน
จ่อม!
เฉินผีที่ตั้งสติได้ปล่อยมือ เจียงโยวทรุดลงไปในน้ำอย่างน่าอนาถ สูดอากาศเข้าไปใหญ่ๆ ผมเส้นสวยแนบติดใบหน้า เสื้อบางเฉียบทำให้เธอสั่นเทาในสายลมยามค่ำคืน
"เธอเป็นใคร?"
เฉินผีเก็บมีดสั้นกลับเข้าที่เอว จับมือเจียงโยว ไม่ใช่มือคนที่ฝึกฝนมา แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? เธอกับหวงขุยมีความสัมพันธ์อะไรกัน สายตามีแววพิจารณา
ฆ่าทิ้งเสียยังดีกว่า เฉินผียื่นมือออกไปบีบคอเด็กสาวอีกครั้ง
เจียงโยวสะดุ้งกับความเจ็บปวดที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้น เงยหน้าขึ้น ใบหน้าชวนสงสารสะท้อนอยู่ในดวงตาเฉินผี
เสียงปืนดังมาจากไกลๆ เฉินผีลากเด็กสาวบนพื้นหนีไปทางภูเขาหลังหมู่บ้าน