ลู่เนี่ยนเหยาใจเต้นแรงจนไม่มีแก่ใจแม้แต่จะหามีดเล็กๆ มาใช้ เธอกัดฟันลงบนนิ้วชี้โดยตรง ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดขบริมฝีปาก จนเม็ดเลือดสีแดงสดซึมออกมา เธอค่อยๆ บรรจงหยดเลือดลงบนกำไลหยกอย่างระมัดระวังและตื่นเต้น
เม็ดเลือดถูกดูดซับไปในพริบตา บนเรือนร่างของกำไลหยกขาวนวลใสดุจครีม จู่ๆ ก็มีประกายสีแดงเลือดวาบผ่านทั่ววงกำไลชั่วขณะหนึ่ง ทันใดนั้น ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่างของเธอ
ลู่เนี่ยนเหยารู้ดีว่า สำเร็จแล้ว
เพียงแค่คิด ภาพเบื้องหน้าก็เปลี่ยนไป จากในห้องนอน เธอพลันมาปรากฏตัวอยู่กลางพื้นที่อันไพศาลไร้ขอบเขต
นี่คือมิติกำไลหยกหรือ?
ลู่เนี่ยนเหยาตกตะลึงจนพูดไม่ออก ที่ว่ามิตินี้ แท้จริงแล้วกลับเป็นโลกทันสมัยที่เพิ่งมีในยุคหลังๆ สิ่งต่างๆ ที่เธอเคยเห็นหลังจากมีชีวิตอยู่ในชาติก่อน บัดนี้กลับปรากฏอยู่ในมิตินี้แล้ว
ตอนนี้คือปี 1985 แต่มองไปรอบๆ สิ่งของที่เพิ่งมีหลังจากปี 2000 กลับปรากฏอยู่ที่นี่แล้ว แถมยังมีที่ล้ำหน้ายิ่งกว่านั้นอีก...
อย่างไรก็ตาม ลู่เนี่ยนเหยาถือว่าตายค่อนข้างเร็ว ประสบการณ์ของเธอจึงยังไม่กว้างขวางพอ
ของบางอย่างเธอไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ แต่เมื่อเข้าใกล้ ก็มีชื่อและคำอธิบายของสิ่งนั้นลอยขึ้นมาในหัวของเธอเอง...
ทุกสิ่งล้วนอยู่นอกเหนือขอบเขตของวิทยาศาสตร์
แต่มันก็สมเหตุสมผลดีนะ เพราะตอนที่เธอตาย พวกหมอและพยาบาลเห็นจดหมายยั่วยุที่โจวซืออวี่ส่งมาชัดๆ แต่ก็ยังไม่เชื่อ แถมยังคิดว่าเธอใส่ร้ายโจวซืออวี่ด้วยซ้ำ ต้องรู้ไว้ว่าพยาบาลกับหมอก็นับเป็นกลุ่มคนที่มีการศึกษาสูงในยุคนั้น แต่ก็ยังรู้สึกว่ามันเหลวไหล นั่นยิ่งตอกย้ำว่าการมีอยู่ของมิตินั้นมันขัดแย้งกับวิทยาศาสตร์แค่ไหน
แต่ตอนนี้ ทุกสิ่งปรากฏอยู่ตรงหน้าลู่เนี่ยนเหยาอย่างแจ่มชัด จนเธอต้องเชื่อ...
น้ำพุวิเศษ?
ข้อมูลเกี่ยวกับสรรพคุณอันวิเศษต่างๆ ของน้ำพุวิเศษลอยเข้ามาในหัว ลู่เนี่ยนเหยาค่อนข้างพอใจมาก ของสิ่งนี้เหนือกว่ายาลูกกลอนบำรุงกำลังชั้นยอดเสียอีก ครบถ้วนกว่า
คฤหาสน์?
อ๋อ ก็คือบ้านหลังใหญ่ที่ดูหรูหราเป็นพิเศษเมื่อมองจากภายนอกนั่นเอง เป็นที่พักอาศัยอันแสนสบายที่สุดของเธอในมิตินี้
ไร่นา?
อันนี้พอรู้จักอยู่บ้าง แต่ไม่ใช่ระดับเดียวกับไร่นาทั่วไปข้างนอก รายละเอียดการใช้งานคงต้องค่อยๆ พัฒนาตอนที่เธอมีเวลาว่าง
ห้องสมุด?
มีสิ่งนี้ไว้เพื่ออะไรกันนะ? จะเร่งให้เธอขยันเรียนหนังสือ เติมเต็มตัวเองหรืออย่างไร?
ลู่เนี่ยนเหยาสาวเท้าก้าวเดิน มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ก่อน ก็อย่างว่า อาหาร เครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่อาศัย ยารักษาโรค สิ่งที่มนุษย์กังวลที่สุดก็คือเรื่องกินอยู่หลับนอนนี่แหละ แต่คฤหาสน์ที่ออกมาจากมิติ คิดว่าคงไม่แย่ไปไหน
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ เต็มไปด้วยการออกแบบและตกแต่งแบบโมเดิร์นทั้งสิ้น ดูทันสมัยและหรูหรากว่าบ้านพักชั่วคราวที่พวกเขาอยู่ตอนนี้มากนัก
ลู่เนี่ยนเหยาเดินไปนั่งลงหน้าชุดโซฟา โอ้โฮ นุ่มเหลือเกิน นุ่มยิ่งกว่าที่นอนยี่ห้อดังเสียอีก ที่นอนสมัยนี้คงสู้โซฟานี่สบายไม่ได้กระมัง? แล้วมองไปยังห้องอื่นๆ มีทั้งครัว ห้องนอน ห้องอาบน้ำ ห้องนั่งเล่น... สวยงามไม่เหมือนจริงไปหมด
หลังจากชมคฤหาสน์เสร็จ ลู่เนี่ยนเหยาก็ไปที่ห้องสมุด สัญชาตญาณบอกเธอว่ามิติคงไม่สร้างที่เรียนรู้มาให้เธอเปล่าๆ ในห้องสมุดต้องมีของสำคัญบางอย่างเป็นแน่
เมื่อเข้าไปแล้ว สิ่งที่เห็นคือชั้นวางหนังสือขนาดใหญ่เรียงรายเป็นแถว เต็มไปด้วยหนังสือหลากหลายชนิดมากมายตระการตา
ลู่เนี่ยนเหยากำลังจะก้าวเดินไปข้างหน้า ทันใดนั้น หนังสือสองเล่มก็ลอยมาปรากฏตรงหน้าเธอ
เล่มหนึ่งมีตัวหนังสือ อีกเล่ม... ตำราไร้อักษร?
ด้วยความสงสัย ลู่เนี่ยนเหยาเปิดหนังสือที่มีตัวอักษรก่อน
【เพื่อช่วยเหลือกู้ซือเหยียน ไป๋หยวนชิงพุ่งเข้าไปอย่างเด็ดเดี่ยว โดยไม่สนใจกระบอกปืนของศัตรู——】
【โจวซืออวี่เกือบจะเป็นลมหมดสติในงานศพของสามี มีชั่วขณะหนึ่ง เธอถึงกับคิดจะอุ้มไป๋เย่ากวงที่อายุยังไม่ครบขวบตายตามสามีไปเสียด้วยซ้ำ...】
【กู้ซือเหยียนให้คำมั่นสัญญาต่อหน้าทุกคนว่า เขาจะดูแลครอบครัวของเพื่อนร่วมรบผู้เสียสละ...】
ลู่เนี่ยนเหยาพลิกอ่านอยู่พักใหญ่ ก็ค้นพบความจริงข้อแรกอย่างตระหนก
หนังสือที่มีตัวอักษรเล่มนี้ เป็นนิยาย
นิยายเรื่องนี้ เล่าเรื่องราวของพวกเขาทั้งหมด
เมื่อเป็นเรื่องเล่า มันก็ย่อมมีทั้งตัวละครหลักและตัวประกอบ
ลู่เนี่ยนเหยาค่อนข้างเสียใจที่พบว่า เธอไม่ใช่ตัวละครหลักอะไรเลย เป็นแค่ตัวประกอบหญิงผู้น่าสงสาร...
มิน่าล่ะ ชาติที่แล้วเธอถึงมีจุดจบเช่นนั้น ตัวประกอบมีไว้เพื่อขับเน้นให้ตัวละครหลักเด่นขึ้นมา การที่เธอตายอย่างน่าอนาถก็ไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด
นิยายเรื่องนี้ทำให้ลู่เนี่ยนเหยาสนใจอย่างมาก เธอตั้งใจว่าจะใช้เวลาศึกษาอย่างจริงจัง เพื่อจะได้รู้ว่าชะตากรรมของตัวประกอบอย่างเธอ มันย่ำแย่ถึงขั้นไหน และในชาตินี้เธอพอจะมีโอกาสหลบเลี่ยงมันได้หรือไม่...
ทันใดนั้น เสียงน้ำจากในห้องที่หยุดไปก่อนหน้านี้ก็ขาดหายไป
แม้จะอยู่ในมิติ แต่ลู่เนี่ยนเหยาก็ยังรับรู้ถึงโลกภายนอกได้ หรือหากเกิดเรื่องฉุกเฉินอะไร เธอจะรู้สึกได้ทันทีในใจ อย่างตอนนี้ เธอรู้ว่ากู้ซือเหยียนอาบน้ำเสร็จแล้ว กำลังจะออกมาจากห้องน้ำ
ถ้าเธอหายตัวไปเฉยๆ เกรงว่าคงอธิบายไม่ถูก
เพียงแค่คิด ลู่เนี่ยนเหยาก็กลับมาปรากฏตัวในห้องนอนอีกครั้ง ขณะนั้นกู้ซือเหยียนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ท่อนล่างพันผ้าขนหนูไว้ ท่อนบนเปลือยเปล่า กำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดน้ำบนผม...
กู้ซือเหยียนเช็ดผมเดินมาใกล้ เห็นลู่เนี่ยนเหยาถือกล่องเปล่าอยู่ท่าทางเหม่อลอย
"ดูอะไรอยู่?" เขาถาม
กลิ่นหอมอ่อนๆ ของมะกรูดลอยมา
"เปล่านี่" ลู่เนี่ยนเหยาเก็บกล่องเปล่าลง หลบสายตากู้ซือเหยียนราวกับต้องการหนี แล้วหาชุดเปลี่ยนกับอุปกรณ์อาบน้ำของตัวเอง "เอ่อ พี่อาบเสร็จแล้วใช่ไหม ฉันก็อยากอาบน้ำบ้างเหมือนกัน"
ไม่ทันให้กู้ซือเหยียนได้ตั้งตัว เธอก็กอดข้าวของหลบเข้าไปในห้องน้ำ ลู่เนี่ยนเหยาพิงหลังกับกรอบประตูเย็นๆ
เรื่องเร่งด่วนที่สุดตอนนี้คือต้องรู้เรื่องนิยายให้กระจ่าง
เมื่อล็อกกลอนห้องน้ำและเปิดน้ำแล้ว เธอก็เข้าไปในมิติอีกครั้ง
จะอาบน้ำที่ไหนก็อาบได้ไม่เหมือนกันหรือ?
แน่นอนว่าในห้องน้ำของคฤหาสน์ มีของดีๆ ให้ใช้สบายใจกว่า
ลู่เนี่ยนเหยาหยิบบับเบิ้ลบอลกลิ่นองุ่นจากชั้นใส่ลงในอ่างอาบน้ำ ปล่อยน้ำร้อน จุดเทียนหอม เธอยังมีอารมณ์สุนทรีพอจะไปรินเครื่องดื่มจากตู้เย็นข้างนอกมาให้ตัวเองสักแก้ว แล้วเอนกายลงในอ่างอิงแอบเสน่ห์แห่งฟองหอมกลิ่นองุ่นที่เป็นของเธอ...
ในมือถือหนังสือมีตัวอักษรที่เอามาจากห้องสมุด
หรือพูดให้ถูกกว่านั้น คือเป็นบันทึกเรื่องราวที่จะเล่าให้เธอฟังว่า ในชาติที่แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่
【ในงานศพ ลู่เนี่ยนเหยาอาศัยช่วงแสดงความเสียใจก่อนมอบกำไลหยกประจำตระกูลให้โจวซืออวี่ ต้องการปลอบประโลมความเจ็บปวดจากการสูญเสียสามีของนาง...】
อ่านถึงตรงนี้ ลู่เนี่ยนเหยาก็อดด่าไม่ได้
แน่นอน ด่าตัวเองนั่นแหละ
"ลู่เนี่ยนเหยา เธอมันโง่จริงๆ สมบัติสืบทอดตระกูลแบบนี้ อยากให้ก็ให้ไป นี่ฉัน... เฮ้อ ยิ่งคิดยิ่งโมโห ตามหลักแล้ว โจวซืออวี่ เธอได้ของดีแบบนี้ไป ถ้างั้นของดีๆ ทั้งหลายในมิตินี้ ตอนนั้นก็เป็นของเธอทั้งหมดสินะ ถึงขนาดนั้นก็ยังไม่พอใจอีกหรือ? ยังต้องไปสร้างตัวตนต่อหน้ากู้ซือเหยียน เอาสิ ผู้ชายหอมกว่ามิติอีกหรือไง?"
"ดีจริง นี่ฉันเป็นแค่ตัวประกอบหญิง เป็นจำเลยที่แสนเซ่อซ่าสินะ! มอบมิติให้คนอื่น ยังจะถูกทำร้ายจนตายอีก ฉันไปทำอะไรให้ใครมารึไง?"
ลู่เนี่ยนเหยาโกรธพลางด่าตัวเองพลาง ด่าคนอื่นพลาง และอ่านต่อไปพลาง
【คำขอของกู้ซือเหยียนผ่านการอนุมัติจากผู้บังคับบัญชาในไม่ช้า แม้ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีสภาวะเช่นนี้ แต่เมื่อพิจารณาถึงสถานการณ์พิเศษของการเสียสละของไป๋หยวนชิง ทางกองทัพดำเนินการอย่างมีมนุษยธรรม...】
【กู้ซือเหยียนเสนอให้ติดตามไปประจำการที่กองร้อย ลู่เนี่ยนเหยาตอบตกลงด้วยความยินดี ในไม่ช้าก็ย้ายเข้าไปอยู่ในอพาร์ตmentต์สองห้องนอนที่กองทัพจัดสรรให้】
【โจวซืออวี่ดูแลไป๋เย่ากวงที่ยังไม่ขวบด้วยตัวเองตามลำพัง ย่อมต้องมีมือไม้พันกันบ้าง กู้ซือเหยียนจึงเสนอให้แม่ลูกคู่นี้มากินข้าวด้วยกันที่บ้านกู้บ้างเป็นครั้งคราว ลู่เนี่ยนเหยาคิดว่าเด็กยังเล็ก แถมโจวซืออวี่ก็เพิ่งคลอดและผ่านความเจ็บปวดจากการสูญเสียสามีมา ตามปกติแล้วก็ดูแลแม่ลูกคู่นี้เป็นอย่างดี】
【ลู่เนี่ยนเหยาตุ๋นไก่ดำเป็นพิเศษ ตั้งใจจะบำรุงร่างกายให้โจวซืออวี่ นางยกถ้วยซุปไก่ที่เพิ่งตักเสร็จส่งไปให้โจวซืออวี่——】
"เป็นแบบนี้นี่เอง?!"
ลู่เนี่ยนเหยาโกรธจนลุกพรวดขึ้นมาจากอ่างฟองสบู่ จ้องมองตัวหนังสือเหล่านั้นด้วยแววตาเดือดดาล หากสายตาสามารถสังหารคนหรือทำลายสิ่งของได้ ป่านนี้หนังสือเล่มนี้คงกลายเป็นจุลเถ้าไปแล้ว
"ฉันก็บอกแล้วว่าฉันวางถ้วยใส่มือนางตั้งมั่น แล้วมันจะลื่นตกได้ยังไง? ที่แท้คนที่ลื่นไม่ใช่ฉัน แต่เป็นอีกคนหนึ่ง อีนางมารยาหน้าใสคนนี้ ตอนนั้นคงคิดจะยั่วยวนกู้ซือเหยียนแล้วใช่ไหม ถึงจงใจทำเป็นว่าฉันลวกนางให้ดู เพื่อหลอกกู้ซือเหยียนให้คิดว่าฉันไม่ได้มีใจอยากดูแลนางจริง..."
"กู้ซือเหยียนก็โง่ไม่เบา ฝีมือการเล่นละครกระจอกแบบนี้ก็ดูไม่ออก! แต่ฉันก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเลย ถูกเล่นงานอยู่ดี..."
ลู่เนี่ยนเหยายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกอัปมงคล ยิ่งอ่านลงไปก็ยิ่งโมโห แต่เธอก็หยุดไม่ได้เสียที เหมือนกำลังทรมานตัวเอง ต้องการรู้ความจริงที่พลาดไปในชาติก่อนให้ได้
"ฉันจะดูว่ายังมี 'เซอร์ไพรส์' อะไรที่ฉันไม่รู้อยู่อีก..."
ทว่า เวลาไม่เอื้ออำนวย
ลู่เนี่ยนเหยาแค่เข้าห้องน้ำไปอาบตามปกติ หากใช้เวลานานเกินไป ย่อมต้องทำให้กู้ซือเหยียนสงสัย
เรื่องอื่นไม่พูดถึง แต่กู้ซือเหยียนสามารถขึ้นเป็นผู้บังคับกองร้อยได้ แสดงว่าหัวสมองของเขาก็ใช้ได้อยู่ ลู่เนี่ยนเหยาคิดว่าหลังจากตั้งครรภ์แล้ว จะหย่าให้สวยงาม ตอนนี้จึงทำอะไรให้อีกฝ่ายไหวตัวไม่ได้เด็ดขาด ต้องไม่ทำให้กู้ซือเหยียนสงสัย ตอนนี้เธอควรจะอาบน้ำเสร็จออกจากห้องน้ำแล้ว
เฮ้อ พูดแบบนี้ก็ไม่ถูก กู้ซือเหยียนถ้าหัวสมองดีจริง เขาจะมองไม่ออกได้ไงว่าโจวซืออวี่เป็นนางมารยา?
ได้แต่บอกว่านี่คือออร่าของตัวละครหลักกระมัง!
"ช่างเถอะ ไว้ค่อยมาอ่านต่อพรุ่งนี้" ลู่เนี่ยนเหยาเก็บของ แล้วออกมาจากห้องน้ำ
ขณะนี้ กู้ซือเหยียนนอนอยู่บนเตียงแล้ว นอนอย่างเรียบร้อยในฝั่งของตัวเอง
ลู่เนี่ยนเหยาเปิดผ้าห่มขึ้น กลิ่นหอมสดชื่นขององุ่นติดตัวเข้าไปในผ้าห่ม แต่สมองกลับไม่เชื่อฟัง คิดถึงภาพเมื่อครู่
ภาพกู้ซือเหยียนกำลังเช็ดผมเดินออกมา หยดน้ำจากปลายผมร่วงหล่นลงบนไหล่ แล้วไหลไปตามแนวไหปลาร้าผ่านกล้ามหน้าอก ต่อไปยังซิกแพ็กที่เรียงตัวอย่างเป็นระเบียบ แล้วจากนั้นก็เลื่อนต่ำลงไป หายลับเข้าไปในผ้าขนหนู...
หยุดก่อน!
ลู่เนี่ยนเหยาบอกตัวเองว่า พอแล้ว ให้นึกถึงแค่นี้ก็พอแล้ว มากกว่านี้ก็จะเกินไปหน่อย
แม้ในชาติก่อนพวกเขาจะเป็นสามีภรรยาเก่าแก่กันแล้ว แต่อย่างไรเสียกู้ซือเหยียนก็ออกไปปฏิบัติภารกิจตลอดทั้งปี ชีวิตสมรสของพวกเขาก็มีไม่มากนัก
ที่สำคัญตอนที่เธอตาย กู้ซือเหยียนอายุ 40 แล้ว ไม่ได้เห็นเรือนร่างหนุ่มแน่นของหมอนี่มานาน
กู้ซือเหยียนเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของเธอ จะว่าแต่คิด หรือแม้แต่ลงมือจริงๆ ก็สมเหตุสมผลและถูกกฎหมาย ยิ่งไปกว่านั้น เธอวางแผนจะตั้งครรภ์ให้เร็วที่สุด จะได้หย่าเร็วๆ ดังนั้น เธอจึงหยุดอยู่แค่คิดไม่ได้ ต้องลงมือปฏิบัติ!
แค่จินตนาการคงทำให้ท้องไม่ได้!
ตอนนั้นเอง ทันใดนั้นกู้ซือเหยียนก็สูดจมูกฟุดฟิด
"ที่บ้านเปลี่ยนสบู่กลิ่นใหม่เหรอ?" เขาถามพลางดมมาทางลู่เนี่ยนเหยา "ทำไมเราอาบน้ำต่อกันแท้ๆ แต่กลิ่นบนตัวเธอไม่เหมือนของฉัน?"
ลู่เนี่ยนเหยา: "..."
นี่มันจมูกหมาหรือไง?!
ก็ต้องไม่เหมือนกันสิ เธอใช้บับเบิ้ลบอลสูตรพิเศษ กลิ่นองุ่น จะให้เหมือนกับที่กู้ซือเหยียนใช้ได้ยังไงกัน?
ที่บอกว่าหัวสมองของเขาใช้ได้ก็ใช้ได้จริงๆ จมูกก็ดีด้วย
"เหรอคะ?" ลู่เนี่ยนเหยาทำท่าดมตามอย่างหมาตัวน้อย ไม่ยอมรับ "ฉันดมยังไงก็กลิ่นเดียวกันนะ พี่ดมผิดไปเองมั้ง ก็เหมือนกันนี่นา"
"ไม่เหมือนกันชัดๆ..." กู้ซือเหยียนว่า เขาดมไม่ผิด ต้องไม่เหมือนกันแน่
ระหว่างที่พูด ทั้งสองคนที่เดิมนอนห่างกันราวกับมีเขตแดน ต่างก็ขยับเข้ามาใกล้กันมากขึ้น
ลู่เนี่ยนเหยาคิดถึงเรื่องตั้งครรภ์ ในใจบอกว่าต้องไม่ปล่อยโอกาสไหนหลุดมือ อีกอย่างยิ่งท้องเร็วก็ยิ่งหนีได้เร็ว ต้องจัดการเรื่องนี้ให้เป็นเรื่องเป็นราว!
"ซือเหยียน..." ลู่เนี่ยนเหยาไม่สนใจสิ่งที่กู้ซือเหยียนพูดอีกต่อไป ไม่ยอมไปง่วนกับเรื่องกลิ่นอีก ปล่อยมืออ่อนนุ่มข้างหนึ่งค่อยๆ คลานจากฝั่งของตัวเองไปยังอีกฝั่ง จับไปที่แขนกำยำของกู้ซือเหยียน ลูบไล้ไปยังกล้ามหน้าอกที่แน่นกระชับของเขา
โอ้โฮ! สัมผัสดีกว่าที่จำไว้เสียอีก
คิดได้ดังนั้น ลู่เนี่ยนเหยาก็บีบมันอย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อย คิดในใจว่า แม้ตัวเองจะเป็นแค่ตัวประกอบ แถมยังถูกตัวละครหลักรังแกอย่างน่าอนาถ แต่อย่างน้อยก็ยังได้ของดีๆ นี่หน่อย ปลอบใจตัวเองได้แค่นี้
"สามีคะ ออกไปทำภารกิจมาตั้งหลายวัน คิดถึงฉันบ้างไหม?" ลู่เนี่ยนเหยายิ้มยียวน มือยังคง "ก่อกวน" ต่อไป
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอไม่มีทางพูดคำแบบนี้ออกมาเด็ดขาด
แต่ตอนนี้อย่างไรเธอก็เป็นคนที่ตายมาแล้วครั้งหนึ่ง เพื่อลูกชายตัวน้อยที่น่าสงสาร เธอจะยอมเสี่ยงทุกอย่าง ต้องคว้าโอกาสคืนนี้ไว้ให้ได้ หวังให้สำเร็จในครั้งเดียว แล้วจะได้รีบหนีไป!
ร่างกายของกู้ซือเหยียนแข็งทื่อไปชั่วขณะ แล้วก็ผ่อนคลายลง
แต่เขาก็ไม่ได้สนใจเรื่องกลิ่นอีกแล้วจริงๆ
เพียงแต่เปลี่ยนจากนอนหงายเป็นนอนตะแคงเงียบๆ แถมยังนอนตะแคงหันหลังให้ลู่เนี่ยนเหยาอีกต่างหาก ท่าทางของเขาตอบรับคำเชื้อเชิญของลู่เนี่ยนเหยาแล้ว แต่พวกเขาเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายกัน พออยู่ด้วยกันได้พักหนึ่ง ก็มาปฏิเสธคำเชื้อเชิญของภรรยาแบบนี้ ดูก็ไม่ดีนัก
ดังนั้น เขาจึงอ้าปากอธิบาย
"เนี่ยนเหยา เอาไว้ก่อนเถอะ วันนี้ฉันยังไม่มีอารมณ์" กู้ซือเหยียนอธิบาย
เขาไม่ได้รู้สึกไม่พอใจลู่เนี่ยนเหยา เพียงแต่ช่วงนี้ เขาหมกมุ่นอยู่กับความโศกเศร้าที่พี่น้องที่ดีต้องเสียสละเพื่อช่วยชีวิตตน จนไม่มีกะจิตกะใจคิดถึงเรื่องพวกนั้นมากนัก อีกสักพักก็คงดีขึ้น
แต่ลู่เนี่ยนเหยาไม่ยอมรับคำพูดนี้เลย
การปรับอารมณ์ของเขาเป็นเรื่องของเขา ส่วนเธอ แค่คิดอยากจะตั้งครรภ์เร็วๆ แล้วก็หนีไป!
รอให้เขาปรับอารมณ์ได้ มันจะเสียเวลาแค่ไหนกัน?
"สามีจ๋า..." ลู่เนี่ยนเหยาจงใจดัดเสียง แม้กู้ซือเหยียนจะนอนตะแคงหันหลังให้ เธอก็ไม่โกรธ กลับยิ่งรุกเร้ามากขึ้น เข้าไปกอดกู้ซือเหยียนจากข้างหลัง มือที่คล่องแคล่วยังล้วงไปด้านหน้าคอยจุดไฟต่อไป
"คนคิดถึงนะคะ..."
"ฉันต้องการนะ ได้ไหมคะ?"