นอกคฤหาสน์
ทีมสิบคนกำลังเดินมาทางนี้ ทุกคนพกอาวุธปืนติดตัว
เมื่อมาถึงหน้าประตูคฤหาสน์ ทุกคนก็หยุดลง
“พี่เฟย ตามข่าวจากเจ้าบ้าน กองธงดำของเว่ยเถี่ยซานอยู่ที่นี่ จะบุกเข้าไปแย่งธงดำเลยไหม?”
หยางอวี่เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย “ไม่ชอบมาพากล”
“ตรงไหนไม่ชอบมาพากล?”
“กลิ่นคาวเลือด ที่นี่มีกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นมาก!”
หยางอวี่เฉินหัวเราะเยาะ “พี่ใหญ่ ตอนนี้มันวันสิ้นโลกนะ รอบด้านมีแต่คนตาย ถ้าไม่มีกลิ่นคาวเลือดสิถึงจะแปลก!”
“นั่นสิ ไม่แน่ว่าตรงที่พวกเราเหยียบอยู่ เมื่อวานอาจมีคนตายก็ได้ ฮ่า ๆ”
หยางอวี่เฟยตวัดสายตามอง “ไอ้โง่ กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นขนาดนี้ คนที่ตายต้องมีไม่น้อย แถมกลิ่นยังสดใหม่มาก มีโอกาสสูงว่าการต่อสู้เพิ่งปะทุขึ้น!”
“เฮือก ยังมีคนอีกกลุ่มที่คิดจะแย่งธงดำด้วยเหรอ?!”
หยางอวี่เฟยกำปืนพกไว้แล้วค่อย ๆ ผลักประตู “ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม คนกลุ่มนั้นอาจยังไม่ไปไหน เพิ่งผ่านการต่อสู้มา ตอนนี้อาจกำลังอ่อนล้า เป็นโอกาสดีของเรา!”
เขากำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าหยางเจิ้นปังให้คนมาน้อยเกินไป หากบุกโจมตีกองธงดำโดยไม่วางแผนคงเกิดปัญหา
แต่ตอนนี้มีคนชิงลงมือก่อน กลับกลายเป็นการเปิดโอกาสที่ดีกว่าให้เขา!
หลายคนผลักประตูคฤหาสน์แล้วเดินเข้าไปช้า ๆ
ภายในคฤหาสน์...
หลินชวนกับพวกอีกสามคนหาเจอธงดำในห้องของเว่ยเถี่ยซานบนชั้นสองสำเร็จ
ธงดำมีขนาดเล็ก เป็นชิ้นส่วนหนึ่งในชุดของเล่นเด็ก สูง 20 เซนติเมตร บนผืนธงพิมพ์รูปดวงตาคู่หนึ่งไว้
“ของแบบนี้ก็เป็นสิ่งของเหนือธรรมชาติได้ด้วยเหรอ?”