โรงอาหารมหาวิทยาลัยหนานเฉิง
ตลอดสี่วันที่ผ่านมา มีผู้คนมารวมตัวกันในโรงอาหารเกือบ 3,000 คน ที่นี่จึงเป็นสถานที่ซึ่งมีผู้รอดชีวิตหนาแน่นที่สุดในมหาวิทยาลัยหนานเฉิงเวลานี้อย่างไม่ต้องสงสัย
แม้แต่สัตว์กลายพันธุ์ก็ยังให้เกียรติพวกเขาเป็นอย่างดี
แทบทุกช่วงเวลาจะมีสัตว์กลายพันธุ์นับร้อยเฝ้าอยู่ แม้แต่เหนือโรงอาหารก็ยังมีนกยักษ์บินวนไปมา
“จะกินบ้าอะไรกันล่ะ หลายวันมานี้คนทำอาหารยิ่งทำส่ง ๆ เข้าไปทุกที เมื่อสองวันก่อนยังมีเนื้ออยู่เลย แต่วันนี้แม้แต่ใบผักก็ไม่มีให้เห็นสักใบ!”
“นั่นสิ ต่อให้เป็นอาหารหมูก็ไม่ใช่แบบนี้นี่หว่า ฉันจะกินเนื้อ บัตรอาหารจะรูดเท่าไรก็รูดไป!”
“หัวหน้าหลี่ นี่คิดจะปล่อยให้พวกเราอดตายหรือไง?!”
บนใบหน้าของหัวหน้าหลี่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่เขายังคงถือโทรโข่งแล้วมองไปยังทุกคน
“นักศึกษาทุกคน อาหารในโรงอาหารจัดเตรียมให้แต่ละวัน จึงไม่ได้สำรองไว้มากนัก ตอนนี้โรงอาหารทำได้แค่ข้าวต้ม ทุกคนอดทนกันหน่อย”
ฟางหมิงฮุยสบถเสียงต่ำ “ข้าวยังไม่มีจะให้ทนยังไง เมื่อวานซืนคุณบอกว่าจะมีคนมาช่วย เมื่อวานบอกว่าพวกเราทุกคนจะมีอนาคตที่สดใส วันนี้กลับบอกให้ทน พรุ่งนี้จะให้พวกเราไปตายหรือไง แล้วจะให้เชื่อคุณได้ยังไง!”
“ใช่ พวกเรามาเรียนหนังสือ ไม่ได้มาอดทนลำบาก!”
“คราวนี้คนตายตั้งมากมาย ต่อไปแกก็ไม่ต้องเป็นหัวหน้าหลี่แล้ว!”
สิ้นเสียง ชายหนุ่มร่างกำยำคนหนึ่งก็เตะเขากระเด็น สีหน้าเดือดดาล
“หุบปากเหม็น ๆ ของแกไปเลย นี่มันวันสิ้นโลก จะไปโทษหัวหน้าหลี่ได้ยังไง ถ้ายังพูดมากอีกคำเดียว ฉันจะโยนแกออกไป!”