“สวี่เย่า รีบส่งหอกพุ่งให้พวกเขาเดี๋ยวนี้!”
เฉินอวี่ถงตวาดด้วยความโกรธ
ต่อให้หลินชวนกับเจียงเหย่จงใจเล่นตลกกับพวกเขา พวกเขาก็ทำได้แค่ยอมรับ
พลังของทั้งสองฝ่ายอยู่คนละระดับกันโดยสิ้นเชิง
หลินชวนยกมุมปากขึ้น ก่อนกวาดตามองสวี่เย่าอย่างเรียบเฉย
“ไม่พอใจใช่ไหม? จะลองลงมือกับพวกเราก็ได้นะ เผื่อจะชนะจริง ๆ ก็ได้”
สวี่เย่ากัดฟันจนแทบแหลก
เขาจำใจส่งหอกพุ่งให้ แต่ในวินาทีสุดท้ายกลับเปลี่ยนทิศ แล้วแทงใส่หลินชวน
เจียงเหย่เห็นดังนั้นก็เดือดดาลขึ้นมาทันที หลังเปิดใช้พลังพิเศษ ร่างของเขาขยายใหญ่ขึ้นรอบหนึ่ง แสงสีเลือดน่าสะพรึงแผ่ออกมาจากทั่วร่าง
“แกหาที่ตาย!”
ปัง!
ปลายหอกพุ่งแทงทะลุกำปั้นของเจียงเหย่ แต่หมัดเหล็กนั้นยังพุ่งต่อไม่หยุด กระแทกเข้ากลางอกสวี่เย่าอย่างแรง
พลังจากหมัดเดียวซัดอกสวี่เย่าจนระเบิด เลือดกระเซ็นสาดไปทั่ว
ตุบ
แววตาของสวี่เย่าหม่นแสงลง ขาทั้งสองอ่อนยวบจนทรุดคุกเข่ากับพื้น ก่อนจะล้มลง
คนเหล่านั้นตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ต่างพากันทรุดลงกับพื้น
“ตายแล้ว... พวกแกกล้าฆ่าคนได้ยังไง!”
“ก็แค่หอกพุ่งอันเดียว ทำไมต้องลงมือโหดขนาดนี้!”
หลินชวนเก็บหอกพุ่งขึ้นมา “พวกแกมันไม่รู้อะไร อีกไม่นานก็จะรู้เองว่านรกบนดินเป็นยังไง”
ทั้งสองผลักตู้ให้พ้นทาง แล้วเดินออกจากโรงยิมไปโดยไม่ลังเล
ใบหน้าเฉินอวี่ถงซีดขาวราวกระดาษ แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นนานแล้ว
“โลกเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง หลังสัตว์กลายพันธุ์ปรากฏขึ้น โลกก็ไร้ระเบียบอีกต่อไป พวกเขามีพลังเหนือธรรมชาติอยู่ในมือ หอกพุ่งนั่นก็มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นอาวุธพิเศษ!”