“นายโทรกลับบ้านหรือยัง ตอนนี้น่าจะยังทันบอกคนที่บ้านนะ!” หลินชวนถาม
เจียงเหย่เปิดวิดีโอคลิปหนึ่งแล้วยื่นให้
“พ่อแม่นายกับพ่อแม่ฉันกินข้าวด้วยกันที่บ้านฉันวันนี้ ดวงซวยสุด ๆ หวงหวงที่บ้านฉันก็กลายพันธุ์แล้ว พวกเขาตายไปก่อนฉันย้อนกลับมาไม่กี่ชั่วโมง...”
สองครอบครัวสนิทกันมาก พ่อของทั้งคู่เคยเป็นสหายร่วมรบกันมาก่อน
แต่ต่อมาพ่อของเจียงเหย่เลือกทำธุรกิจ ส่วนพ่อของหลินชวนเข้าทำงานในกรมสรรพากร
บ้านของทั้งสองครอบครัวยังอยู่ติดกัน ปกติก็มักไปมาหาสู่กัน
สุดท้ายกลับถูกหมาตัวเดียวฆ่าล้างทั้งบ้าน...
กร๊อบ!
สีหน้าหลินชวนแตกสลาย
เวลาไม่ถึงสองชั่วโมงแท้ ๆ
เขาไม่เพียงต้องยอมรับว่าวันสิ้นโลกกำลังจะมาถึง แต่ยังต้องยอมรับว่าตัวเองกลายเป็นเด็กกำพร้าแล้วด้วยงั้นเหรอ?
แม่งเจ็บชะมัด!
สีหน้าเจียงเหย่หม่นลงเช่นกัน “นายรับไม่ไหวก็เป็นเรื่องปกติ ชาติก่อนฉันเจ็บปวดกับเรื่องนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง ถึงยังตั้งสติได้”
“ทุกคนคิดว่าวันสิ้นโลกที่มีซอมบี้น่ากลัวกว่า แต่ไม่รู้เลยว่าวันสิ้นโลกที่พวกเรากำลังจะเผชิญน่ากลัวกว่านั้นเป็นร้อยเท่า!”
หลินชวนขมวดคิ้วแน่น “นายไม่ได้บอกว่ามนุษย์ปลุกพลังพิเศษได้หรอกเหรอ ต่อให้ใช้พลังพิเศษสู้กับสัตว์กลายพันธุ์ก็ยังยากงั้นเหรอ? หมากลายพันธุ์ตัวนั้นนายฟาดไม่กี่ทีก็ฆ่ามันได้แล้วไม่ใช่หรือไง?”
“หึ ๆ อาชวน หมากลายพันธุ์ตัวนั้นยังไม่ถือว่าเป็นสัตว์กลายพันธุ์อย่างสมบูรณ์ มันเพิ่งเริ่มกลายพันธุ์ รูปร่างหน้าตายังแทบไม่ต่างจากหมาทั่วไป แต่สัตว์กลายพันธุ์ตัวจริง ต่อให้มีปืนก็ใช่ว่าจะรับมือได้!
พลังพิเศษแข็งแกร่งก็จริง แต่พอโลกวุ่นวาย พวกผีสางเทวดาก็พากันโผล่ออกมา สัตว์กลายพันธุ์อันตราย คนก็อันตรายไม่แพ้กัน
นายไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นฉันใช้ชีวิตบัดซบแค่ไหน!
ฉันเคยดื่มแม้กระทั่งฉี่! ความอดทนของโกวเจี้ยนยังเทียบฉันไม่ได้!”
“???”
หลินชวนถอยหลังไปสองก้าวอย่างรังเกียจ
เจียงเหย่ทำหน้าเศร้า “นายถอยสองก้าวจริงจังไปไหม เรื่องดื่มฉี่มันเกิดในชาติก่อน ชาตินี้ฉันไม่ได้คิดจะแตะของแบบนั้นสักหน่อย”
“โทษที แค่เผลอทำไปเอง”
ในที่สุดทั้งสองก็เดินมาถึงหน้าโรงแรมอีสปอร์ต
หลินชวนมองตัวอักษรใหญ่หลายตัวตรงทางเข้า แล้วเครื่องหมายคำถามก็ผุดเต็มหัว
“นี่คือเรื่องใหญ่ที่นายพูดถึงเหรอ?”
“แน่นอน!”
เจียงเหย่เดินเข้าโรงแรมอีสปอร์ต แถมยังจองห้องเล่นเกมคู่แบบจัดเต็มสามชั่วโมงไว้ห้องหนึ่ง
หลินชวนแทบพูดไม่ออก “พ่อบุญธรรม นายเอาจริงเหรอ นี่วันสิ้นโลกใกล้จะมาอยู่แล้ว ยังมีอารมณ์เล่นเกมอีก?”
เจียงเหย่วางกระเป๋าเป้แล้วเปิดเครื่องทันที
“ถ้าเป็นพี่น้องกันก็รีบเข้าเกมมาเป็นตัวซัพพอร์ตให้ฉันสามชั่วโมงซะ นายไม่รู้หรอกว่าฉันชอบเล่นตำแหน่งนี้แค่ไหน!”
หลังวันสิ้นโลก โทรศัพท์กับคอมพิวเตอร์ก็ไม่ต่างอะไรจากก้อนอิฐ
ยิ่งไปกว่านั้น หลังหลินชวนตายไป เจียงเหย่ก็ไม่เคยเล่นอย่างสนุกสนานแบบนี้อีกเลย
เพราะงั้นก่อนออกเดินทางมาช่วยหลินชวน เขาจึงกันเวลาสามชั่วโมงนี้ไว้ ตั้งใจจะเล่นให้เต็มที่อีกครั้งก่อนวันสิ้นโลกมาถึง
หลินชวนก็เปิดเครื่องเข้าเกมทันที
“ก็ได้ แต่ให้เล่นซัพพอร์ตน่ะเป็นไปไม่ได้ มอนสเตอร์ป่าในป่าจะขาดความรักจากฉันไม่ได้!”
“โธ่เว้ย นายไม่เล่นซัพพอร์ต แล้วฉันที่เล่นแคร์รีจะรอดยังไง เมื่อกี้ฉันเพิ่งช่วยชีวิตนายมานะ”
“บุญคุณช่วยชีวิตตอบแทนได้ แต่ไม่ใช่ด้วยการขายก้นหรือเล่นซัพพอร์ต!”
“...”
เจียงเหย่บ่นในใจว่า “ช่วยนายไว้เสียเปล่าจริง ๆ อย่าลืมมาช่วยฉันแก๊งด้วยล่ะ เพื่อช่วยนาย ฉันถึงยอมทิ้งโอกาสนัดเยครั้งสุดท้ายไปเลยนะ”
“.......”
ในเวลาเดียวกัน
โรงแรมนิวเซ็นจูรี ห้อง 405
หลินเสี่ยวเยว่เอนกายอยู่ในอ้อมแขนของจ้าวตงไห่
“พี่ตงไห่ ไม่นึกเลยว่าเราจะรู้ใจกันขนาดนี้ ฉันอยู่ที่นี่พี่ยังหาฉันเจอได้”
“ไอ้เจียงเหย่นั่นขายคีย์การ์ดห้องให้ฉันสามหมื่น”
“???”
หลินเสี่ยวเยว่ทำหน้าเหมือนเห็นผี
แม่งขายได้แม้กระทั่งแฟนตัวเองเลยเหรอ?
สารเลวชะมัด!
จ้าวตงไห่กลับบีบแก้มเธอเบา ๆ “วางใจเถอะ ถ้าต่อจากนี้เธอมาอยู่กับฉัน ฉันจะไม่ถือสาเรื่องที่ผ่านมา เจียงเหย่ไม่ได้รักเธอเลย มีแค่ฉันเท่านั้นที่รักเธอจริง!”
หลินเสี่ยวเยว่แสร้งทำหน้าเปี่ยมซาบซึ้ง “พี่ตงไห่ เจียงเหย่ไม่ใช่คนจริง ๆ คราวนี้ฉันมองเขาออกแล้ว ต่อไปฉันจะไม่ไปมาหาสู่กับเขาอีกเด็ดขาด!”
“ฮ่า ๆ เข้าใจก็ดี อีกหนึ่งชั่วโมงก็ถึงเวลาเคอร์ฟิวแล้ว เธอรู้นะว่าต้องทำอะไร”
หลินเสี่ยวเยว่ทำท่าเขินอาย “พี่ตงไห่นี่ร้ายจริง ๆ เลย~~”
.......
ฟ้ามืดแล้ว หลินชวนกับเจียงเหย่ถึงค่อยเดินออกจากโรงแรมอีสปอร์ตอย่างอาลัยอาวรณ์
“สะใจชะมัด คราวนี้พวกเราสองพี่น้องยังมีชีวิตอยู่ อย่างน้อยก็คงไม่ตายภายในสองเดือนหรอกมั้ง!” เจียงเหย่พูดอย่างตื่นเต้น
“แล้วชาติก่อนนายเจออะไรมาบ้างกันแน่?”
สีหน้าเจียงเหย่ซับซ้อนยิ่งนัก
“พูดง่าย ๆ ก็คือ ฉันโดนรูมเมตหักหลังก่อน จากนั้นก็โดนแฟนขาย ต่อมาก็ออกจากมหาวิทยาลัยหนานเฉิงไปหาสิ่งของจำเป็นกับทีมของมหาวิทยาลัย แล้วโดนพวกนั้นใช้เป็นโล่กำบังอีก
แต่ฉันไม่ตาย บังเอิญเจอกองทัพเข้า พวกเขาพาฉันเข้าไปในฐานหนานเฉิงที่ทางการสร้างขึ้น แต่พลังพิเศษที่ฉันปลุกได้เป็นพลังพิเศษระดับเอสอันล้ำค่า มีเพดานการเติบโตในอนาคตสูงมาก ส่วนลูกชายของจางชิ่งซู ผู้กุมอำนาจสูงสุดในฐานนั้น ก็ปลุกพลังพิเศษระดับเอสได้เหมือนกัน เขากลัวว่าฉันจะคุกคามตำแหน่งของลูกชาย เลยหาทางฆ่าฉัน จนฉันอยู่ได้แค่สองเดือนก็ตาย”
“...”
เส้นทางเอาชีวิตรอดที่ขรุขระเช่นนี้ ทำเอาหลินชวนพูดอะไรไม่ออก
ตอนแรกเขายังคิดจะคุยโวว่าอย่างน้อยตัวเองก็คงอยู่ได้สองปี
แต่ถ้าเรื่องพวกนี้เกิดขึ้นกับเขาจริง ๆ อยู่ได้สองเดือนก็นับว่าเก่งมากแล้ว
ต้องรู้ก่อนว่าเจียงเหย่ปลุกพลังพิเศษระดับเอสได้ ส่วนชาติก่อนหลินชวนตายไปแล้ว เรื่องที่ว่าเขามีพลังพิเศษหรือไม่ก็ยังไม่แน่
“ลำบากหน่อยนะพี่น้อง ชาตินี้ฉันจะพานายบินเอง!”
เจียงเหย่กลอกตา “พอเลย ฉันมีพลังพิเศษระดับเอส ยังไงก็ต้องเป็นฉันพานายบินสิ อีกอย่างชาตินี้ฉันไม่เชื่อใจพวกเนรคุณกับฐานที่มั่นแล้ว เราออกท่องโลก กินเนื้อสัตว์กลายพันธุ์ระดับสูงกันทุกวัน!”
“กินเนื้อสัตว์กลายพันธุ์แล้วแข็งแกร่งขึ้นได้เหรอ?”
“ใช่ วันสิ้นโลกมาถึงกะทันหันเกินไป มนุษย์แทบไม่มีเวลาตั้งตัว แต่ภายหลังมีนักวิจัยค้นพบว่าในอากาศมีพลังงานพิเศษชนิดหนึ่งเพิ่มขึ้นมา พลังงานนี้ถูกเรียกว่า ‘พลังวิญญาณ’!
สัตว์ไวต่อความเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมมากกว่ามนุษย์ ความเร็วในการกลายพันธุ์จึงเร็วกว่ามนุษย์อยู่บ้าง เพราะงั้นตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป สัตว์กลายพันธุ์จำนวนมากจะเริ่มปรากฏ โลกทั้งใบจะตกอยู่ในความโกลาหล
การเปลี่ยนแปลงของมนุษย์คือการปลุกพลังพิเศษ ส่วนการกินเนื้อสัตว์กลายพันธุ์คือวิธีเพิ่มระดับ ยิ่งสัตว์กลายพันธุ์มีระดับสูง เนื้อของมันก็ยิ่งให้ผลดี!”
หลินชวนพลันเข้าใจ “ระหว่างกลายพันธุ์ สัตว์กลายพันธุ์ก็ต้องกินสารอาหารเหมือนกัน เพราะงั้นพวกมันถึงมีนิสัยโจมตีรุนแรงขนาดนี้!”
เจียงเหย่ยิ้มออกมา
“อาชวน สมแล้วที่เป็นเด็กสายวิทย์ หัวไวจริง ๆ!
สัตว์กลายพันธุ์ไม่ได้เสียสติไปเหมือนซอมบี้ในนิยาย ตรงกันข้าม พวกมันมีสติปัญญาไม่น้อย เป็นนักล่าโดยกำเนิดที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ผู้มีพลังพิเศษทั่วไปไม่กล้าต่อกรกับสัตว์กลายพันธุ์ง่าย ๆ นี่แหละคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดของพวกมัน
สัตว์เลี้ยงในบ้านที่กลายพันธุ์ยังคงจดจำความทรงจำเดิมไว้ แต่ระหว่างกลายพันธุ์พวกมันต้องได้รับพลังงานปริมาณมหาศาล ความหิวจะผลักดันให้พวกมันทำทุกอย่างเพื่อเติมพลังงาน ต่อให้เป็นเจ้าของเดิม พวกมันก็ไม่เว้น!
ส่วนสัตว์กลายพันธุ์ที่ยังควบคุมตัวเองได้จริง ๆ มีน้อยจนนับนิ้วได้”
พ่อกับแม่ของหลินชวน รวมถึงพ่อกับแม่ของเจียงเหย่ ทั้งสี่คนล้วนตายด้วยกรงเล็บของสัตว์กลายพันธุ์ที่เกิดจากสุนัขเลี้ยง
เดิมทีสติปัญญาของสัตว์ก็ต่ำอยู่แล้ว เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ สัญชาตญาณดิบในสายเลือดจะเข้าครอบงำร่างกายโดยสิ้นเชิง
เมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้านายกับความปรารถนาที่ฝังอยู่ในยีน พวกมันแทบไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากเลือกอย่างหลัง