ทั้งสี่คนกินไปเก็บกวาดสินค้าไป เรียกได้ว่ากำลังสนุกกับการกวาดซื้อของอย่างเต็มที่
ตอนนั้นเอง เฉินอวี่ถงก็หยุดเดินเงียบ ๆ
“มีคนกำลังมาสองคน จะลงมือเลยไหม?”
มุมปากของหลินชวนยกขึ้นเล็กน้อย “ไม่เป็นไร เราไปหาพวกเขาเอง”
ทั้งสี่คนเดินไปทางนั้นอย่างเป็นธรรมชาติ
ไม่นานก็เห็นชายสองคนกำลังค้นหาขนมอยู่
“ไอ้พี่หนิวเวรนั่น ยึดผู้หญิงไว้คนเดียวตั้งเยอะ พอถึงตาพวกเรากลับไม่เหลือสักคน ไม่กลัวเอวพังหรือไงวะ!”
“เมื่อก่อนพี่หนิวก็เป็นแค่ไอ้ขี้แพ้ พอตื่นพลังพิเศษแกร่ง ๆ แล้วร่ำรวยขึ้นมา ก็เลยปล่อยตัวตามใจ โชคดีที่พวกเรามีอาหารกินไม่หมด อย่างน้อยก็ดีกว่าหิวตายเหมือนคนอื่น”
“ก็จริง แต่ถ้าพี่หนิวแบ่งผู้หญิงให้ฉันสักคน ฉันยอมภักดีสุดชีวิตเลยนะ ก่อนวันสิ้นโลกฉันยังไม่มีแฟนสักคน พอวันสิ้นโลกแล้วก็ยังไม่แบ่งให้ฉันอีก!”
ทั้งสองกระซิบกระซาบกัน ไม่ทันสังเกตเลยว่าหลินชวนกับพวกค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้
จู่ ๆ มือสองข้างก็วางลงบนบ่าของพวกเขาคนละข้าง
ชายที่อยู่ทางซ้ายขยับไหล่ “จะกินก็กินไป อย่ามาจับเนื้อต้องตัว ฉันผู้ชายแท้ ชอบผู้หญิง!”
“ใครไปจับนายวะ ฉันก็ชอบผู้หญิงเหมือนกัน!”
“ไม่ใช่นาย... เดี๋ยวนะ พวกนายเป็นใครวะ มีปัญหาหรือไง!”
ชายคนนั้นหันไปมอง ก็เห็นหลินชวนกับพวกอีกสามคนจนแทบตกใจตาย
“คนเราทำคนตกใจจนหัวใจวายได้จริง ๆ นะ นายมันน่ากระทืบชะมัด!”
หลินชวนยิ้มบาง ๆ “แอบขโมยของกินสินะ ไม่กลัวหัวหน้าจับได้หรือไง?”
“จับบ้าอะไร ของที่นี่กินยังไงก็ไม่หมด แถมยังมีวันหมดอายุด้วย พี่หนิวบอกแล้วว่ากินได้ตามสบาย กินไปครึ่งห่อแล้วทิ้งอีกครึ่งก็ยังได้”