"พี่ฉิน วันนี้เราเดินหาบนเขาทั้งวันแล้ว ยังไม่เห็นเงาของเทพเซียนบนดินคนนั้นแม้แต่นิดเดียว แถมยังโดนจางฟานหลอกให้ซื้อตั๋วเข้าชมอีกสองใบ"
จวงจื่อโรวเอ่ยพลาง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
ฉินหรูลูกแรกรีบทำหน้าตาเฉยๆ ว่า
"ผู้ใหญ่ระดับปรมาจารย์แบบนั้น จะให้เราตามหาเจอได้ง่ายๆ ได้ยังไง"
จากนั้นไม่นาน เธอก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นโกรธ:
"ไอ้จางฟานนั่นมันน่ารังเกียจจริงๆ!"
จวงจื่อโรวพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนที่นึกอะไรขึ้นมาได้แล้วเอ่ยปากถาม:
"ไม่ได้บอกว่าไงว่าตอนนี้จางฟานเป็นยามที่แหล่งท่องเที่ยว คนที่เขาสัมผัสได้น่าจะมากกว่าเรา บางทีอาจจะได้เบาะแสของปรมาจารย์ท่านนั้นจากเขาก็ได้นี่นา?"
"พรุ่งนี้เราลองไปคุยกับจางฟานอีกทีดีไหม?"
แต่ครั้งนี้ ฉินหรูคิดไม่ทันจะคิดก็ส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธทันที:
"ดูเหมือนว่ายอมแพ้เถอะ"
"แค่ยามตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ต่อให้ปรมาจารย์ระดับเทพเซียนบนดินมายืนอยู่ตรงหน้าเขา เขาก็ไม่มีทางสังเกตเห็นหรอก อย่าไปเสียเวลากับเขาเลย"
"พรุ่งนี้เราไปดูที่เขาหลงหูซานตรงส่วนที่ไม่อนุญาตให้นักท่องเที่ยวเข้า จะได้มีอะไรค้นพบก็เป็นได้"
.......
เมืองเจียงถาน ลานบ้านกวนหลาน หมายเลขหนึ่ง
"ฉันกลับมาแล้ว"
หลิวเฮากลับถึงบ้าน เอ่ยอย่างหมดเรี่ยวแรง ก่อนจะทรุดตัวลงนอนกับโซฟาทันที พลางพึมพำออกมาโดยไม่ทันระวัง:
"วันนี้ใกล้จะตายอยู่แล้ว เหนื่อยจนแทบจะล้มทั้งยืนตั้งหลายรอบ"
แม่ของหลิวเฮาที่กำลังยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะได้ยินเข้า ก็อดบ่นไม่ได้:
"คงเป็นเพราะช่วงนี้แกนอนดึกเล่นมือถือจนร่างกายพังไปแล้วแน่ๆ"
"เป็นไปได้ยังไง! ไม่ได้หนักหนาขนาดนั้นสักหน่อย" หลิวเฮารีบเถียงกลับทันที