จากนั้น จางฟานก็เตรียมตัวเริ่มต้นวันทำงานอันแสนขยันขันแข็งในตำแหน่ง รปภ. อีกครั้ง!
ไม่นานนัก หัวหน้าก็เดินผ่านจางฟานไป
"หนุ่มน้อย เธอไม่เลวนี่นา" หัวหน้าพูดออกมาอย่างอดไม่ได้
หลายวันมานี้ จางฟานเป็นคนแรกที่มาถึงที่ทำงานทุกวัน และเป็นคนสุดท้ายที่กลับ เขาเห็นหมด
หัวหน้ามั่นใจว่า ไอ้หนุ่มคนนี้ไม่ได้ทำเพื่อเงิน แต่เป็นคนที่ชอบงานนี้จริง ๆ!
เพราะเงินเดือนเดือนละสามพันหยวนเท่านั้น ถ้าจะเอาเงินจริง ๆ ใครจะบ้าทำขนาดนี้
"เธอเกิดมาเพื่อเป็น รปภ. จริง ๆ นั่นแหละ!" หัวหน้าเสริมอีกประโยค
จางฟานตอบอย่างจริงจัง:
"นี่คือสิ่งที่ผมควรทำ!"
"อยู่เวรหนึ่งวัน ผมก็ทุ่มเทหนึ่งวัน อยู่เวรหนึ่งปี ผมก็ทุ่มเทหนึ่งปี อยู่เวรทั้งชีวิต ผมก็จะทุ่มเททั้งชีวิต!"
หัวหน้าพยักหน้า:
"ดี ดีมาก ดีที่สุด!"
"คนเก่งอย่างเธอ ให้มาตรวจตั๋วตรงประตูมันน่าเสียดายฝีมือ งี้เถอะ ต่อไปเธอรับผิดชอบงานรักษาความปลอดภัยโดยรวมของบริเวณประตูทางเข้า แล้วคนสี่ห้าคนตรงประตูนี่เธอจัดการได้เต็มที่"
จางฟานพยักหน้าทันที:
"ขอบคุณหัวหน้าครับ ผมจะไม่ทำให้หัวหน้าเสียใจที่ไว้ใจผมแน่นอนครับ!"
หลังจากสั่งงานคนอื่น ๆ เรียบร้อยแล้ว หัวหน้าก็พยักหน้า ยิ้มแย้ม แล้วเดินจากไป
เขาเป็นแค่หัวหน้า รปภ. คนหนึ่ง เมื่อก่อนไม่เคยได้รับความรู้สึกดี ๆ แบบนี้มาก่อนเลย
ลูกน้องแต่ละคนเป็นพวกบ้านนอกหยาบ ๆ มากที่สุดก็แค่เจอกันแล้วยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง ไหนจะได้ฟังคำพูดไพเราะแบบนี้แล้วสบายหูขนาดนี้!
เรียกได้ว่าทำให้คุณค่าทางใจเต็มพิกัด!
จางฟานที่ภายนอกเป็นเพียง รปภ. ตัวเล็ก ๆ แต่แท้จริงแล้วเป็นนักบำเพ็ญ วันนี้ได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว!