ซานเหล่าเหยยืนดูอยู่ด้านข้างพลางรู้สึกร้อนรนในใจ ใคร่จะใช้วิธีเดียวกันนี้หลอกล่อให้หลานน้อยทั้งสองไปนอนเป็นเพื่อนตน
เอ่ยปากขึ้นว่า “โต้วเปา ถังยวนเอย ท่านปู่เองก็นอนคนเดียวตอนกลางคืนแล้วรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง พวกเจ้าดูทีก่อน—”
ยังมิทันกล่าวจบ โต้วเปาและถังยวนก็กล่าวขัดขึ้นเสียก่อน
“ท่านปู่ ท่านอายุปูนนี้แล้ว เหตุใดยังต้องหวาดกลัวอีก?”
“ท่านปู่ หากท่านหวาดกลัวจนเกินไป ก็ให้ท่านพ่อไปนอนเป็นเพื่อนท่านเถิด!”
ซานเหล่าเหยเยือกเยียบไปทั้งร่าง นี่มันเรื่องตลกร้ายจากขุมนรกอันใดกัน?
รีบโบกมือปฏิเสธ “มิต้อง มิต้อง—”
ให้บุตรชายมานอนเป็นเพื่อนตนน่ะ นั่นสิถึงจะน่าสะพรึงกลัวกว่า!
โต้วเปาเห็นซานเหล่าเหยปฏิเสธ คิดทบทวนครู่หนึ่งจึงเสนอต่อไป “ท่านย่ากล่าวไว้ว่า ยามท่านพ่อทำหน้าเคร่งขรึม หากวาดภาพออกมาแขวนไว้ที่ฝาผนังแล้วจะช่วยปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายได้ด้วย! มิฉะนั้น ท่านปู่ลองวาดภาพท่านพ่อตอนหน้าเคร่งขรึม เอาไปแขวนไว้ที่ปลายเตียง ก็คงไม่ต้องหวาดกลัวแล้ว!”
“พรืด—” เสียงนี้คือฟู่ซานที่ได้ยินเข้าแล้วสุดจะกล้ำกลืนฝืนขำไว้ได้อีก
เขาพยายามสะกดขำจนถึงที่สุด กลับมิอาจหักห้ามใจได้จริง
มองดูใบหน้าอันเคร่งขรึมแข็งทื่อของฟู่จืออี้อย่างพินิจพิเคราะห์ กระแอมไอ แล้วหลบหลีกออกไปเสีย
หลานซื่อเองก็มิอาจกลั้นหัวเราะได้ เมื่อปะทะเข้ากับใบหน้าเย็นเยียบดุจน้ำแข็งของฟู่จืออี้แล้ว ก็แสร้งยิ้มแหย กอดส้มน้อยเดินออกไปด้านนอก ปากพร่ำรำพันว่า “ไป ไป ไปกินข้าวกันเถิด ไปกินข้าว—”
โต้วเปาและถังยวนถูกซานเหล่าเหยที่เห็นทีท่ามิสู้ดีคว้าตัวเอาไว้ข้างละคน แล้วก็รีบเร่งหลบฉากตามหลังหลานซื่อออกไปอย่างคล่องแคล่ว
คงเหลือเพียงสามีภรรยาคู่ ลู่เจินเจินและฟู่จืออี้ ประสานสายตากันแวบหนึ่ง
ลู่เจินเจินมองใบหน้าเย็นชาของฟู่จืออี้ แล้วย้อนนึกถึงวาจาของโต้วเปา ไม่อาจยับยั้งรอยยิ้มได้อีก ส่งยิ้มระรื่นมองไปยังฟู่จืออี้