ถ้อยคำนี้เอ่ยออกมา ท่านโหวเฒ่าเกือบถูกทำเอาตายคาที่ด้วยโทสะ
แต่จะให้ท่านโหวเฒ่าโต้แย้ง ก็จนปัญญาจะหักล้าง
ได้แต่กล้ำกลืนความหงุดหงิดนี้ลงไป
อย่างไรเสีย ท่านโหวเฒ่าก็มิใช่ผู้ไร้พิษสง แท้จริงแล้วคือสุนัขจิ้งจอกเฒ่าพันปี
หากคิดจะเล่นตุกติกกับคุณชายเสเพลอย่างซานเหล่าเหย ย่อมอยู่ในกำมือ
ท่านโหวเฒ่ากัดฟันกรอด ด้านอักษรนี้เทียบชั้นตระกูลหลานมิได้ ก็ยอมรับ
เช่นนั้นก็เทียบด้านบู๊ดูเถิด!
ลูกตากลอกไปมา กลอุบายก็ผุดขึ้น
จึงเปลี่ยนมาเกลี้ยกล่อมซานเหล่าเหย โดยกล่าวว่าด้านตำรา จวนโหวสู้ตระกูลหลานมิได้ การที่โต้วเปาและทังหยวนไปเล่าเรียนที่ตระกูลหลานนั้นถูกต้องแล้ว
อย่างไรก็ตาม เด็กน้อยอายุห้าขวบนี้ ท่าทางเฉลียวฉลาด ทั้งครั้งก่อนที่จวนโหว ท่านโหวเฒ่าได้แอบคลำกระดูกลูกแฝดทั้งสองดู พี่น้องล้วนเป็นต้นกล้าชั้นดี มีรากฐานกระดูกยอดเยี่ยม
แม้ทุกวันนี้ราชสำนักจะหนักอักษราเบาบู๊ แต่สกุลฟู่นั้นตั้งตัวจากศาสตร์บู๊ นี่คือรากฐานของตระกูล
ในฐานะลูกหลานสกุลฟู่ การฝึกบู๊เพื่อเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรง ย่อมสมควรอยู่แล้วมิใช่หรือ?
การฝึกบู๊เช่นนี้ ฝั่งตระกูลโหวย่อมเหนือกว่าตระกูลหลานเป็นแน่ ต่อไปนี้พี่น้องโต้วเปากับทังหยวน เช้าไปเรียนตำราที่ตระกูลหลาน บ่ายก็มาฝึกบู๊ที่ตระกูลโหว
ใช้เวลาสองปีนี้ ตีรากฐานให้มั่นคงเสียก่อน ภายภาคหน้าตระกูลฟู่อาจมีจอหงวนทั้งบุ๋นและบู๊สองคนก็เป็นได้
ซานเหล่าเหยได้ฟังวาจานี้ จิตใจก็หวั่นไหวขึ้นมา
ล้วนกล่าวกันว่า หวังบุตรเป็นมังกร หวังธิดาเป็นหงส์
ซานเหล่าเหยนั้นมิกล้าหวังกับบุตรแล้ว มาบัดนี้กลับคิดหวังให้หลานชายเป็นเสาหลัก
หากโต้วเปาและทังหยวนสามารถเป็นจอหงวนคู่บุ๋นบู๊ได้จริง เมื่อนั้นประตูเดียวสองจอหงวน บุ๋นบู๊สองพี่น้อง จะมิใช่เรื่องเล่าขานอันงดงามหรอกหรือ?