ฟู่จืออี้ก็พลอยถอนหายใจด้วยอีกคน สะใภ้เอกกุ้ยเฟยลำบาก อ๋องจิ้นก็ลำบากเช่นกัน
วันนี้ฉินอ๋องแสดงท่าทางเช่นนั้นต่อพระพักตร์ฮ่องเต้ ล้วนเป็นการแสดงออกเกินจริง
คาดว่าฉินอ๋องคงสัมผัสได้ว่า ความอดทนที่ฮ่องเต้ทรงมีต่อบรรดาโอรสนั้นลดน้อยลงทุกที
พระองค์กำลังลองใช้วิธีอื่นในการปฏิบัติพระองค์ต่อฮ่องเต้เท่านั้น
ไม่รู้ว่าฉินอ๋องได้พบเห็นภรรยาตนเองปฏิบัติกับฮ่องเต้ในวันนี้แล้ว จะเกิดความเข้าใจอะไรบ้างหรือไม่
ด้วยความเข้าใจที่เขามีต่อฉินอ๋อง ประกอบกับคำใบ้ขององค์หญิงสี่ในวันนี้ คิดว่าฉินอ๋องน่าจะบรรลุอะไรได้บ้าง
ลู่เจินเจินเห็นฟู่จืออี้ทำหน้าราวกับแบกทุกข์หนักอก ก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นคลึงหว่างคิ้วให้เขา
ตั้งแต่กลับจากหนานอู่ถึงเมืองหลวง ฟู่จืออี้ยิ้มน้อยลงเรื่อยๆ
“อย่าเป็นห่วงฉินอ๋องเลย ฉินอ๋องก็ไม่ได้โง่เสียหน่อย ข้าดูวันนี้เขาเดินตามข้ามาขออาชาเหงื่อโลหิต ต่อให้ถูกดุด่า แต่ข้าว่าฮ่องเต้ไม่ได้ทรงพิโรธจริง”
“ฝ่าบาททรงครอบครองทุกสิ่งใต้หล้า ขอเพียงไม่ละโมบในอำนาจของพระองค์ อยากได้ของนอกกาย ฝ่าบาทล้วนทรงเมตตาประทานให้เป็นปกติ อืม แน่นอน ยกเว้นเรื่องบรรดาศักดิ์” ลู่เจินเจินพูดจบก็รู้สึกว่ามีช่องโหว่ จึงรีบแก้ไข
ฟู่จืออี้ก้มหน้าลง จูบแผ่วเบาที่แก้มของลู่เจินเจิน อุ้มนางขึ้นเดินตรงไปยังขอบเตียง "ไม่ห่วงแล้ว นั่นบิดาแท้ๆ ของเขา ถ้าเขาเองยังทำตัวกับบิดาแท้ๆ ของตัวเองให้ดีไม่ได้ เรื่องอื่นก็ไม่ต้องคิดแล้ว"
“นอนเถิดนอนเถิด พรุ่งนี้เจ้ายังต้องพาเด็กๆ เข้าวังไปเลือกสุนัขอีก รีบพักผ่อนเถิด”