ลู่เจินเจินยังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ จึงไม่ต้องออกไปพบปะสังสรรค์ คิดเพียงว่าจะฉลองปีใหม่อย่างไรให้ดี
ให้คึกคักสมเกียรติ์ไม่เสียธรรมเนียม ทั้งยังให้เด็ก ๆ เบิกบานใจ
กำลังขมวดคิ้วครุ่นคิดดูรายการต่าง ๆ อยู่ จู่ ๆ ก็มีคนเดินเข้ามาในห้อง
ลู่เจินเจินนึกว่าติงเซียง จึงไม่ยอมเงยหน้าเอ่ยว่า “รินชานมร้อน ๆ มาให้ข้าถ้วยหนึ่งเถิด การไว้ทุกข์ทำให้ข้าหมดสิ้นรสเนื้อแล้ว ต้องดื่มอะไรหวาน ๆ ร้อน ๆ สักหน่อย จึงจะชดเชยหัวใจบอบช้ำขององค์หญิงผู้นี้ได้—”
บนเตาดินเผาเล็กสีแดงในห้องด้านนอก มีชาร้อน ๆ ตุ๋นอยู่บนไฟอ่อนตลอดเวลา ผู้ใดกระหายหรืออยากดื่ม ก็ไปรินใส่ถ้วยได้
เสียงฝีเท้าเดินไปทางห้องด้านนอก ไม่นานนัก ม่านก็ถูกเลิกขึ้น กลิ่นหอมเฉพาะของชาหอมตลบอบอวล
ลู่เจินเจินไม่ได้เงยหน้า ยื่นมือไปรับ
แต่ชาไม่ได้ส่งใส่มือ ทว่ายกมาใกล้ริมฝีปากของลู่เจินเจิน เสียงคุ้นเคยดังขึ้น “ให้ผู้น้อยประเคนชาให้องค์หญิง—”
เงยหน้าขึ้นก็พบดวงตายิ้มแย้มของฟู่จืออี้
ลู่เจินเจินพลันตาพราววูบ โยนกระดาษใบบัญชาในมือทิ้ง แล้วพุ่งจากเตียงอิฐเข้าสู่อ้อมแขนของฟู่จืออี้
ฟู่จืออี้โอบเอวนางไว้ รวบร่างนางเข้ามา
อุ้มนางขึ้นชั่งน้ำหนักอีกครั้ง ด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ภรรยาตัวเองกลับเบากว่าปีก่อนนัก
ลู่เจินเจินโอบรอบคอฟู่จืออี้ไว้ด้วยความดีใจ อดใจไม่ไหว ก้มลงจูบหน้าฟู่จืออี้ “ท่านกลับมาเมื่อใด เหตุใดไม่บอกข้าล่วงหน้า”
ฟู่จืออี้ถอนหายใจสะท้าน จ้วงชาในมืออีกข้างที่ไม่กระฉอกแม้แต่นิดลงบนโต๊ะเล็กตรงหน้า