ไป๋ลู่ สาวใช้คนสนิทของหูซื่อ ออกมาต้อนรับ และลอบส่งสายตาให้เยว่เจี่ย
เยว่เจี่ยให้คนพาเด็กทั้งสามไปหลบด้านข้างเล็กน้อย แล้วถามเสียงเบาว่า “เกิดเรื่องใดขึ้นหรือ”
ไป๋ลู่กระซิบว่า “ท่านโหวได้ยินเรื่องที่ติ้งกั๋วกงหมั้นหมายให้บุตรชายทั้งสอง ก็เลยมาหาฮูหยิน เพื่อจะหาคู่หมั้นให้ผู้สืบทายาทเช่นกัน และต้องให้ดีกว่าบุตรชายทั้งสองของจวนติ้งกั๋วกงเสียอีก—”
คำพูดต่อจากนั้น ไป๋ลู่ไม่ทันเอ่ย เยว่เจี่ยก็เข้าใจในทันที
สีหน้านางเครียดลง แต่ไม่นานก็ฝืนยิ้มออกมาได้เล็กน้อย
โชคดีที่ฟู่จือเจี่ยน ยังรักหน้าต่อหน้าบุตรสาวและหลาน
เมื่อทราบว่าบุตรสาวพาหลานชายและหลานสาวกลับมา สีหน้าที่เดือดดาลเมื่อครู่ก็เก็บกลับคืนทันที
ครั้นเยว่เจี่ยพาบุตรเข้าไปคารวะเขาและหูซื่อ หากมิใช่เพราะไป๋ลู่เพิ่งบอกมาก่อน ใครก็มิอาจดูออกว่าทั้งสองเพิ่งทะเลาะกันอย่างรุนแรงเมื่อครู่
ฟู่จือเจี่ยนยิ้มแย้มพูดคุยกับเด็กทั้งสามสองสามประโยค จากนั้นก็หาข้ออ้างตัวไปแต่ลำพัง
พอฟู่จือเจี่ยนจากไป เยว่เจี่ยก็ให้สาวใช้พาเด็กทั้งสามไปหาโป๋เกอ
เด็กทั้งสามนับถือโป๋เกอผู้น้าชายมาก ต่างพากันไปอย่างเบิกบาน
ในห้องเหลือเพียงหูซื่อและเยว่เจี่ย
หูซื่อมองเยว่เจี่ย “เจ้าก็รู้อยู่ว่าช่วงนี้ในจวนวุ่นวาย เหตุใดจึงพาเด็ก ๆ กลับมาด้วยเล่า”
เยว่เจี่ยขอบตาร้อนผ่าว “ข้าย่อมรู้เพคะ แต่บุตรสาวสงสารท่านแม่ กลับมาคราวนี้ก็หวังจะช่วยท่านแม่ออกความคิด มิเช่นนั้นท่านแม่ก็คงไม่มีแม้แต่ผู้ใดให้ระบายความในใจ”
หูซื่อได้ฟังดังนั้น ก็กลั้นน้ำตาไว้มิอยู่
ถอนหายใจยาว
เยว่เจี่ยจึงถามว่า “ท่านพ่อว่าอย่างไรหรือเพคะ”
หูซื่อกลอกตา “พ่อของเจ้าช่างทะเยอทะยานเป็นที่หนึ่ง ครั้นได้ยินว่าท่านอาสี่และท่านอาสะใภ้สี่ของเจ้าเลือกคู่หมั้นธรรมดา ๆ ให้หลานชายทั้งสอง ตอนแรกก็ยินดีอยู่ครึ่งค่อนวัน เอ่ยว่ายังนึกว่าท่านอาสี่จะเลือกเทพธิดามาดองให้โอรสทั้งสองเสียอีก”