ยังไม่ทันที่เฉินไห่จะพูด เฉินสุ่ยเกินที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ตะโกนว่า “ขายสิ ขายเลย”
“หนุ่มหล่อ เพิ่งมาแถวนี้ ยังไม่รู้สถานการณ์หรอก”
“ไอ้หมอนี่มันเป็นคนโง่”
“ไม่ต้องไปสนใจมัน”
พนักงานรับซื้อร้อง “อ้อ” แล้วมองเฉินไห่อย่างสงสัย “คนโง่เหรอ?”
“จริงหรือเปล่าเนี่ย?”
“ดูแล้วไม่เหมือนเลยนะ”
คนอื่น ๆ พากันพูดสนับสนุน
ยังมีคนตะโกนเรียกไฮ่จื่อ ให้ช่วยจัดการไอ้โง่ต้าไห่ด้วย
ไฮ่จื่อลังเล
คนอื่นคิดว่าเฉินไห่เป็นคนโง่ แต่เขารู้ว่าเฉินไห่ไม่ได้โง่แล้ว
เขาจะตัดสินใจแทนเฉินไห่ตรง ๆ ได้ยังไง
เฉินไห่ไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบอาหารทะเลที่เพิ่งเทออกมาใส่กระจาดไม้ไผ่
พนักงานรับซื้อชะงักไป
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นชาวประมงกล้าไม่ไว้หน้าเขา
ต้องรู้ไว้ว่า
สถานีรับซื้อไม่ได้มีหน้าที่แค่รับซื้อเท่านั้น แต่ยังรับผิดชอบการจัดสรร “ปัจจัยการผลิต” ด้วย ในสายตาชาวประมง พวกเขาเป็น “เทพเจ้าแห่งโชคลาภ” ไม่มีใครกล้าล่วงเกิน
ไม่อย่างนั้น
ต่อไปก็อย่าหวังว่าจะได้ทั้งน้ำมันดีเซล น้ำแข็ง หรือแม้แต่เหล็กกับไม้สำหรับซ่อมเรือประมง
แน่นอนว่า
เขาไม่ได้มีอำนาจมากขนาดนั้น
แต่ชาวประมงไม่รู้เรื่องนี้
ปกติเขาชอบอาศัยตำแหน่งข่มคนอื่น
เขาตะคอกสั่งชาวประมงอยู่เป็นประจำ พวกนั้นก็ไม่กล้าแม้แต่จะปริปาก
คราวนี้เขาเจอคนที่ไม่ยอมอ่อนข้อให้แล้ว
เขาเชื่อแล้วว่าคนตรงหน้าเป็นคนโง่จริง ๆ
คนปกติไม่มีใครกล้าขนาดนั้น
ไฮ่จื่อถอนหายใจ แล้วช่วยเฉินไห่เก็บของ
เฉินสุ่ยเกินร้อนใจ ตะโกนว่า “ไอ้โง่ต้าไห่ อย่าทำตัวโง่สิ แกไม่ขายให้สถานีรับซื้อ แล้วจะเอาอาหารทะเลพวกนี้ไปขายที่ไหน?”