ไฮ่จื่ออยู่ไม่ไกล พอได้ยินเสียงอุทานตกใจของเฉินไห่ก็หันกลับไปตามสัญชาตญาณ เห็นเฉินไห่นั่งแหมะอยู่ในแอ่งน้ำ จึงรีบร้องถามว่า “อาไห่ เป็นอะไรหรือเปล่า”
เขาจำคำที่แม่พูดไว้ได้เสมอ ต้องระวังความปลอดภัยอยู่ตลอด และคอยดูเฉินไห่ให้ดี
ใจของเขาจึงตึงเครียด คอยจับตาดูเฉินไห่อยู่ตลอดเวลา
เฉินไห่ตอบว่า “ไม่เป็นไร”
“แค่โดนปลาตัวใหญ่ทำให้ตกใจนิดหน่อย”
“ให้ตายสิ!”
เขาลุกขึ้นยืน มองมือของตัวเอง เห็นว่าถุงมือขาดเป็นเส้น จึงถอดออกมาตรวจดูมือ
เปลือกหอยนางรมบนแหลมหินคมมาก
เมื่อครู่เขาใช้มือยันพื้นไปตามสัญชาตญาณ
ดีที่มือไม่ถูกบาด
ไฮ่จื่อคล่องแคล่วบนแหลมหิน กระโดดมาหาไม่กี่ก้าวก็ถึง แล้วถามว่า “ปลาอะไรตัวใหญ่ขนาดนั้น”
เฉินไห่ชี้ไปยังแอ่งน้ำใต้ก้อนหินใหญ่ “มองไม่ชัด”
“อยู่ข้างใต้นี่แหละ”
“เมื่อกี้ฉันกำลังจับปลานางรอบ เพิ่งใช้คีมเหล็กคีบขึ้นมาได้ตัวหนึ่ง จู่ ๆ มันก็พุ่งออกมา กลืนปลานางรอบเข้าไปคำเดียว”
ดวงตาของไฮ่จื่อเป็นประกาย “งั้นต้องเป็นปลาตัวใหญ่แน่ ๆ”
“ต้องเป็นนายจริง ๆ”
“เดินหลับตายังเจอของดีได้”
แหลมหินกว้างมาก
อย่าดูแค่ว่าพวกเขาแยกกันไปคนละทาง คนหนึ่งไปทางซ้าย อีกคนไปทางขวา แต่พื้นที่ที่สำรวจได้จริง ๆ ก็มีจำกัดมาก
พวกเขาสองคนกลับเจอของดีได้ทั้งคู่
โอกาสพอ ๆ กับเห็นแม่หมูปีนต้นไม้เลยทีเดียว
เฉินไห่ยิ้มแล้วพูดว่า “ต้องจับได้ก่อนสิ”
เขาเดินอ้อมก้อนหินใหญ่หนึ่งรอบ พบว่ามีหินหลายก้อนเกยกันอยู่ บดบังแอ่งน้ำด้านล่างจนมิด เหลือไว้เพียงช่องว่างไม่กี่ช่อง