เฉินไห่แกะปลาไม่เป็น
อวนติดเป็นตาข่ายหลายชั้น ปลาหมาทะเลพุ่งเข้าไปติด ทั้งหัวทั้งตัวมุดอยู่ในช่องตาข่าย เขาลองดึงดูแล้ว แต่ดึงออกมาไม่ได้เลย
เห็นไฮ่จื่อแกะปลาหมาทะเลออกมาได้หลายตัวแล้ว เฉินไห่ก็ร้อนใจจนเหงื่อแตก
ไฮ่จื่อพูดว่า “พี่ไห่ ต้องแกะปลาแบบนี้”
“ดูนะ”
“ค่อย ๆ แยกออกทีละชั้น... แล้วกดหัวปลาลงแบบนี้... ก็หลุดออกมาแล้ว”
เฉินไห่ลองทำดู
เขาฝืนแกะปลาหมาทะเลออกมาได้ตัวหนึ่ง
เรียนรู้วิธีแกะแล้วก็จริง
แต่มือยังไม่ค่อยคล่อง
แต่ปลาไม่รอใคร
เจ้าเถียนหมิงถามว่า “ให้ฉันช่วยไหม?”
เฉินไห่ตอบว่า “ช่วยสิ”
“ลุงไปแกะปลาแล้วก็จัดอวนเถอะ”
“ฉันขับเรือเอง”
เจ้าเถียนหมิงลังเล “นายขับเรือเป็นเหรอ?”
เฉินไห่พยักหน้า
ชาติที่แล้วตอนเขากลับมาหมู่บ้านเสี่ยววาน เขาซื้อเรือยอชต์ไว้ลำหนึ่ง บางครั้งก็ขับออกไปแล่นเล่นรอบหนึ่ง
ขับเรือประมงน่ะสบายมาก
เจ้าเถียนหมิงเห็นเฉินไห่นั่งขับเรือ ท่าทางการควบคุมก็ดูเป็นมืออาชีพจริง ๆ จึงพยักหน้าพูดว่า “ได้ งั้นฉันไปทำงานข้างหน้า”
“ไม่ต้องขับเรือเร็วเกินไปล่ะ”
เฉินไห่พยักหน้า
แม้แต่เจ้าเถียนหมิงกับไฮ่จื่อที่เป็นมือเก๋าสองคน ก็ยังทำงานกันมือเป็นระวิง
ช่วยไม่ได้
ปลาหมาทะเลที่ติดอวนมีเยอะเกินไปจริง ๆ
ปลาหมาทะเลพวกนี้เพิ่งพุ่งชนอวนติด ตอนลากขึ้นมายังมีชีวิตอยู่ ดิ้นแรงมาก จนไม่ค่อยกล้ายื่นมือไปจับ ถ้าโดนฟันสองแถวในปากของมันเข้า รับรองว่าได้แผลแน่
จัดการอวนรอบแรกเสร็จ
เฉินไห่กะดูแล้วน่าจะผ่านไปสิบกว่านาที
ไฮ่จื่อกับเจ้าเถียนหมิงเหงื่อท่วมศีรษะ แต่ถึงจะเหนื่อยแค่ไหนก็ยังไม่ยอมพัก เฉินไห่ขับเรือไป ไม่นานก็เกี่ยวอวนรอบที่สองขึ้นมาได้ รอบนี้หนักกว่ารอบแรกเสียอีก