หลี่ชุนฮวาพูดมากมายขนาดนั้น แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะปากว่างจนอยากพูด
พูดกันตามตรง
นางยังรู้สึกว่าเย่ชิงฉือไม่ควรแต่งงานกับคนโง่ ถึงจดทะเบียนสมรสไปแล้วก็ยังหย่าได้ ขอแค่อีกฝ่ายไม่รังเกียจ นางช่วยออกแรงสักหน่อย เย่ชิงฉือก็ยังแต่งเข้าบ้านดี ๆ ที่นางช่วยหาให้ได้
ไม่ว่ายังไง
ก็ยังดีกว่าแต่งกับคนโง่ใช่ไหม
หลี่ชุนฮวาอธิบายว่า “ชิงฉือ น้าพูดทั้งหมดนี้ก็เพื่อเธอนะ”
เย่ชิงฉือกล่าวว่า “น้า ขอบคุณที่หวังดีกับหนูค่ะ”
“แต่ไม่ต้องหรอกค่ะ”
หลี่ชุนฮวาจนปัญญา นางรู้สึกจริง ๆ ว่าตัวเองหวังดีกับคนอื่นจากใจ
แต่เย่ชิงฉือกลับไม่รับน้ำใจ
ในใจนางจึงเริ่มขุ่นเคือง รู้สึกว่าเย่ชิงฉือไม่รู้จักดีชั่ว จึงพูดว่า “ก็ได้ งั้นคอยดูกัน”
เย่ชิงฉือไม่ได้ต่อคำ
เธอรู้ว่าหลี่ชุนฮวาหวังดีและอยากช่วยเธอจริง ๆ ไม่ได้ตั้งใจรอให้เฉินไห่เกิดเรื่อง
แต่คำพูดที่หลุดออกมานั้นฟังไม่เข้าหูจริง ๆ
ในใจเธอรู้สึกไม่สบายใจมาก
อีกอย่าง
เมื่อก่อนเฉินไห่ยังโง่เขลา ไม่รู้จักหลบเวลาน้ำขึ้น ถึงได้เกือบจมน้ำตาย
แต่ตอนนี้
เฉินไห่ไม่โง่แล้ว
ต่อให้ไปเก็บของทะเลแล้วจับอะไรไม่ได้ ก็ไม่น่าจะเกิดเรื่องขึ้น
ทั้งสองคนกำลังทำแหจับปลา ต่างฝ่ายต่างเงียบ บรรยากาศจึงอึดอัดอยู่บ้าง
เฉินไห่ไม่รู้เลยว่ามีคนพยายามแย่งเมียเขาอยู่ ตอนนี้เขากำลังเดินไปทางโคลนตมกับไฮ่จื่อ
ระหว่างทาง
ไฮ่จื่อคอยบอกข้อควรระวังเวลาเก็บของทะเลในโคลนตมให้เขาฟัง ปัญหาที่ลำบากที่สุดคือพื้นที่เดินยาก แถมบางจุดก็อันตราย หากคนตกลงไป ยิ่งดิ้นก็ยิ่งจมลึก