เตียงน้ำแตกขึ้นมาจริงๆ!
คิดอะไรไม่ทัน เซี่ยจื้อโหยวพุ่งเข้าไปในห้องน้ำ หยิบกะละมังใบหน้าครึ่งวิ่งกลับมา หมอบลงกับพื้นเริ่มตักน้ำ
หนึ่งกะละมัง สองกะละมัง สามกะละมัง... เธออุ้มกะละมังวิ่งเข้าห้องน้ำ เทลงในโถส้วม แล้ววิ่งกลับมา หมอบลง ตักน้ำ แล้วก็วิ่งอีก
เอวเริ่มเมื่อย ช่วงท้องน้อยปวดหน่วงๆ
คงไม่ซวยขนาดนั้นใช่ไหม... เซี่ยจื้อโหยวกัดฟันตักน้ำต่อ
กะละมังที่ห้า ที่หก ที่เจ็ด... แต่น้ำเหมือนจะตักยังไงก็ไม่หมดสักที
เตียงน้ำยุบสนิทแล้ว น้ำข้างในทะลักออกมาจนหมด พื้นห้องเช่าทั้งห้องเหมือนถูกแช่อยู่ในสระน้ำตื้นๆ
“ทำยังไงดี...”
เซี่ยจื้อโหยวพยุงผนังยืนขึ้น เอวเมื่อยจนแทบจะยืดไม่ตรง
แล้วจู่ๆ ก็มีสายน้ำอุ่นสายหนึ่งไหลทะลักออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว
เธอชะงักค้างไปทั้งตัว
ซวยขนาดนี้เลยเหรอ!!
เซี่ยจื้อโหยวพุ่งเข้าห้องน้ำ พบว่ากางเกงในเปื้อนคราบสีแดงเข้มจางๆ
“ประจำเดือนมา”
ข้างนอกยังมีน้ำสกปรกเต็มพื้นให้เธอต้องตัก เตียงน้ำพัง ที่นอนใช้ไม่ได้แล้ว พื้นไม้แฉะไปหมด ไม่รู้ว่าจะต้องชดใช้เงินเท่าไหร่ แล้วเผยจิ้นฉือก็ยังบาดเจ็บนอนอยู่บนเตียง...
เขาจะโทษเธอไหมนะ? หรือว่าต่อให้อยู่แอฟริกาใต้เธอก็อยู่ไม่ได้ โดนตรงส่งไปทิ้งที่ขั้วโลกใต้ให้เพนกวินกินแทน?
เซี่ยจื้อโหยวเอามือกุมท้องที่บิดเป็นเกลียว น้ำตาไหลออกมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
ทุกครั้งที่ประจำเดือนมา อารมณ์ของเซี่ยจื้อโหยวจะเปราะบางเป็นพิเศษ
ปกติเธอแบกถึงปีกน้ำขึ้นหกชั้นได้สบายๆ แต่พอถึงช่วงนี้ เธอกลายเป็นคนขี้แยที่ร้องไห้ได้ตลอดเวลาโดยไม่รู้ตัว