“อย่าด่าได้ไหม ฉันจะใส่ห่วงให้แล้ว”
ชายหนุ่มเปลือยท่อนบนเดินเข้าไปในห้องน้ำ
เซี่ยจื้อโหยวฟังอย่างงุนงง สมองเหมือนถูกยัดด้วยเศษแป้งเปียก
เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เธอไม่ได้กำลังทำโอทีอยู่หรือไง เมื่อคืนแก้แผนงานจนถึงตีสาม หัวใจบีบรัดเป็นจังหวะเจ็บปวด แล้วหลังจากนั้นก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย
ตายกะทันหันงั้นเหรอ?
เซี่ยจื้อโหยวสะดุ้งลุกขึ้นนั่ง ตรงหน้ามืดมิดไปหมด
พอสายตามองเห็นอีกครั้ง เธอถึงพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงน้ำ ผ้าห่มผืนหนึ่งพาดอยู่แค่บริเวณเอว
เธอก้มมองตัวเองโดยไม่รู้ตัว สวมชุดนอนสายเดี่ยว พอจะเผยให้เห็นเสน่ห์ที่สุดของผู้หญิงได้พอดี
สวยมาก เซ็กซี่มาก อยากจับต้อง
เดี๋ยวนะ ไม่ถูกต้อง เซี่ยจื้อโหยวกลิ้งตึง ๆ ลงจากเตียง รีบวิ่งไปหน้ากระจกแต่งตัว
ในกระจกคือใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย ความงามที่ชัดเจนมาก ความงามที่ฉูดฉาดมาก
ดวงตารูปอัลมอนด์ช้อนขึ้นเล็กน้อย หางตางอนขึ้นโดยธรรมชาติ ต่อให้ไม่พูดอะไรก็ดูเหมือนกำลังยั่วเย้า ริมฝีปากอวบอิ่ม ริมฝีปากล่างหนากว่าริมฝีปากบนเล็กน้อย เป็นรูปปากที่เหมาะกับการจูบ
ต่อให้ไม่แต่งหน้า ก็เหมือนใส่ฟิลเตอร์ความงามระดับสิบ สวยมาก!
เซี่ยจื้อโหยวลูบหน้าตัวเอง ผู้หญิงในกระจกก็ลูบหน้าตามไปด้วย
เธอมั่นใจแล้ว เธอทะลุมิติมา!
ทะลุเข้ามาในนิยายแนวคุณชายอภิมหาเศรษฐีสุดน้ำเน่าที่เธออ่านทั้งคืนจนจบเมื่อชาติก่อน——《ยอดรักกลางใจคุณชายเผย》!
เนื้อเรื่องบอกว่า พระเอกเผยจิ้นฉือ ตอนอายุห้าขวบถูกร้ายลักพาตัว ผ่านการเร่ร่อนหลายต่อหลายครั้งจนไปถึงเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ถูกแม่เลี้ยงเดี่ยวใจดีคนหนึ่งรับเลี้ยงไว้
แม่บุญธรรมพาเขากับลูกสาวของตัวเองเซี่ยจื้อโหยวอยู่ด้วยกัน ชีวิตครอบครัวสามคนถึงจะจน แต่ก็อบอุ่น
น่าเสียดายที่ความสุขไม่ยั่งยืน แม่บุญธรรมเป็นโรคร้าย ก่อนตายได้ขอร้องให้เผยจิ้นฉือกับเซี่ยจื้อโหยวอยู่ด้วยกัน ให้เขาดูแลน้องสาวให้ดี
เผยจิ้นฉือตอบตกลง เขาสาบานว่าจะทำให้น้องสาวมีชีวิตที่ดี
แต่ความเข้าใจของเซี่ยจื้อโหยวกลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
เธอคิดว่าแม่บุญธรรมเลี้ยงเผยจิ้นฉือมาสิบกว่าปี เขาเป็นหนี้ครอบครัวนี้หนึ่งชีวิต ตอนนี้แม่บุญธรรมจากไปแล้ว ก็ถึงตาเขามาใช้หนี้
เธออาศัยจุดนี้กลั่นแกล้งเผยจิ้นฉือสารพัด เหยียดหยามเขาโดยไม่แคร์ความรู้สึก
ไม่ให้เขาเรียนหนังสือ บังคับให้เขาทำงานสามที่ต่อวัน เงินที่หามาได้ทั้งหมดถูกเธอเอาไปซื้อของฟุ่มเฟือย
ที่แย่ที่สุดคือ เธอค้นพบว่าใบหน้าและหุ่นของเผยจิ้นฉือน่าจะขายได้ดีในโลกออนไลน์ จึงขู่เข็ญให้เขาทำคอนเทนต์แนวล่อแหลม ถ่ายคลิปแนวเสี่ยว ๆ ขายเงิน
สุดท้ายเผยจิ้นฉือก็ยอมตกลง เพราะแม่บุญธรรมก่อนตายจับมือเขาไว้และพูดว่า “จื้อโหยวยังไม่รู้จักคิด เธอคอยปล่อยเธอบ้างเถอะ”
และจุดพลิกผันของนิยายต้นฉบับ ก็คือคลิปเหล่านั้นถูกคุณหนูตระกูลใหญ่ตระกูลหนึ่งเห็นเข้า
คุณหนูคนนั้นจำปานบนตัวเผยจิ้นฉือได้ และตกใจมากที่ค้นพบว่าเขาคือคุณชายใหญ่ตระกูลเผยที่หายตัวไปเมื่อยี่สิบปีก่อน!
เธอติดต่อตระกูลเผย ทำการตรวจดีเอ็นเอ เผยจิ้นฉือรู้ที่มาที่ไปของตัวเอง กลับมาเป็นทายาทตระกูลเผยที่แค่กระทืบเท้าครั้งเดียววงการธุรกิจก็สั่นสะเทือนอีกครั้ง
จากนั้นก็เป็นเนื้อเรื่องที่นิยายแนวสู้ชีวิตทุกเรื่องต้องมี พลิกกลับ ตบหน้า เหยียบคนที่เคยรังแกตัวเองลงไปในโคลนตม
ในนิยายต้นฉบับบรรยายตอนจบของเธอตัวร้ายหญิงไว้แค่ไม่กี่บรรทัด: “เซี่ยจื้อโหยวทำงานอยู่ในเหมืองแถบแอฟริกาใต้สามปี เป็นวัณโรค ตายตอนที่ไม่มีใครอยู่ข้างกายแม้แต่คนเดียว”
ตอนที่เซี่ยจื้อโหยวนึกถึงเนื้อหาตรงนั้นได้ น้ำตาก็ไหลพราก ๆ ตกลงบนพื้น
ชาติก่อนทำงานหนักจนหัวใจวายตาย ชาตินี้ทะลุมิติมาแล้วยังต้องไปขุดเหมืองจนตายอีกเหรอ?
เธอคนหนึ่งเป็นแค่ลูกจ้างที่ชีวิตคือการทำงาน หาความฝันสูงสุดในชาติก่อนคือการได้นอนเฉย ๆ ท้องฟ้าก็ไม่เข้าใจทัศนคติในการทำงานของเธอสินะ?
＊
พอดีตอนนั้นเอง ประตูห้องน้ำก็เปิดออก
แสงสว่างไหลออกมา ส่องให้เห็นโครงร่างของเผยจิ้นฉือชัดเจนพอดี
เซี่ยจื้อโหยวตะลึงไปชั่วขณะ
ในหนังสือเขียนถึงความหล่อของเขาไว้สี่ตัวอักษรว่า “หน้าตางดงาม” ตอนนั้นเธอคิดว่าผู้เขียนพูดเกินจริง พอมาเจอตอนนี้ถึงได้รู้ว่าสี่ตัวอักษรนั้นช่างพูดได้น้อยไปมาก
เผยจิ้นฉือหล่อกว่าที่บรรยายไว้十倍ไม่พอ!
ส่วนสูงเมตรกว่า ๆ ไหล่กว้างเอวคอด ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนดาบเพิ่งชักออกจากฝัก ความหล่อที่บีบคั้นมาก เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมยังหมาด ๆ เส้นผมปรกลงมาหน้าผาก ยิ่งขับให้สันคิ้วดูเข้มและคมขึ้น
ดูท่าจะทำงานก่อสร้างบ่อย ๆ ผิวของเขาเป็นสีแทนอ่อน ๆ หน้าอกกว้าง ๆ เปลือยเปล่า เม็ดน้ำค่อย ๆ ไหลลงตามร่องกล้ามเนื้อ แล้วมุดหายเข้าไปในผ้าขนหนูที่คาดเอว
แต่ความสนใจของเซี่ยจื้อโหยวทั้งหมดถูกดึงไปที่สิ่งที่อยู่บนหน้าอกของเขา
ใต้กระดูกไหปคล้ำซ้าย มีลูกบอลสีเงินเล็ก ๆ เม็ดหนึ่ง ฝังอยู่ในผิวหนัง
ห่วง เขาใส่แล้ว!
เผยจิ้นฉือเดินเข้ามาทีละก้าว มองเธอจากที่สูง
เขายื่นมือออกมา คว้าข้อมือเธอไว้ แล้วกดมือเธอลงบนหน้าอกซ้ายของตัวเอง
ใต้ฝ่ามือคือโลหะเย็นเฉียบกับผิวหนังที่ร้อนผ่าว
“ไม่ได้อยากเล่นเหรอ?” เขาพูดช้า ๆ ทีละคำ “แต่จำไว้ให้ดี อยากถ่ายคลิปลงเน็ต ไม่มีทาง”
เซี่ยจื้อโหยวหน้าซ่าไปหมด โอ้ย นุ่มมาก!
“เธออยากได้สร้อยคอคาเดียอะไรนั่น” เผยจิ้นฉือพูด “คืนนี้ฉันไปรับจ็อบที่บาร์อีกที่ เป็นคนดูแลความปลอดภัย ตรงนั้นค่าแรงสูง”
เซี่ยจื้อโหยวมองหน้าของเผยจิ้นฉือ เห็นรอยคล้ำใต้ตา เห็นหนวดเคราที่โกนไม่สะอาดบนคาง เห็นแผลกดทับเต็มไปหมดที่ข้อนิ้วทั้งสองมือ ซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดจากการแบกอิฐ แบกของหนัก ทำงานใช้แรงงานสารพัดที่สะสมมานานนับปี
ปีนี้เขาอายุแค่ยี่สิบเอ็ด
ถ้าเขาไม่ถูกลักพาตัว เขาควรจะเป็นคุณชายใหญ่ที่บ้านรักที่สุดในตระกูลเผย เรียนหนังสือในมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุด วันเกิดยี่สิบปีได้รับเงินปันผลก้อนแรกจากกองทุนทรัสต์ของครอบครัว
ไม่ใช่แบบตอนนี้ ที่ใส่กางเกงยีนส์ไม่กี่สิบบาทจากแผงลอย ทำงานสามที่ เหนื่อยเหมือนหมูเหมือนหมาในทุกวัน ยังถูกเธอบังคับให้ใส่ห่วง ถ่ายคลิป เหยียบศักดิ์ศรีทั้งหมดลงไปในโคลนตม
เธอไม่ใช่มนุษย์จริง ๆ
เซี่ยจื้อโหยวใช้ความยากลำบากดึงมือออกจากหน้าอกของเขา “ไม่ ไม่ใส่แล้ว”
“เธอถอดมันเถอะ” เซี่ยจื้อโหยวไม่กล้ามองเขา “ใส่ตรงนี้เจ็บขนาดไหน ตอนกลางวันแบกอิฐไม่ถลอกเหรอ ถอดเลย ถอดเลย”
เผยจิ้นฉือหรี่ตาลงเล็กน้อย “หมายความว่ายังไง?”
เซี่ยจื้อโหยว: “ฉันสำนึกผิดแล้ว สร้อยอะไรนั่นก็ไม่ซื้อแล้ว
“คลิปล่ะ?”
“ไม่ถ่ายแล้ว”
เผยจิ้นฉือมองเธออยู่หลายวินาที “เธออยากให้ฉันใส่ที่อื่น? หรือใส่แบบลูกปัด?”
เซี่ยจื้อโหยว: “……”
เซี่ยจื้อโหยวอดไม่ได้ที่จะกวาดสายตาลงไปข้างล่าง อะไรกัน ทำไมถึงได้…อึ๋มขนาดนี้!
“ไม่มี จริง ๆ ไม่มี!”
เผยจิ้นฉือเลิกคิ้ว “เหรอ? เธอไม่ใช่ทุกครั้งต้องเห็นฉันเจ็บแล้วถึงจะตื่นเต้นเหรอ?”
เซี่ยจื้อโหยวรู้สึกว่าความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของตัวเองถูกประโยคนี้แทงทะลุกลางอก
“ฉันไม่เล่นจริง ๆ” เซี่ยจื้อโหยวพูดอย่างจริงจัง เกือบจะยกมือขึ้นสาบานแล้ว “ฉันอยากนอน ได้ไหม? วันนี้ฉัน…เหนื่อยมากจริง ๆ ไม่ได้อยากทำอะไรทั้งนั้น”
พระเอกตระกูลใหญ่เป็นอะไรที่เธอคิดได้เหรอ?
เผยจิ้นฉือเงียบไปนานมาก
สุดท้ายเขาก็พยักหน้า: “ได้”
แล้วก็หันหลังเดินเข้าห้องน้ำ ปิดประตู
เซี่ยจื้อโหยวหายใจออกยาว ๆ พระเอกต้องซึ้งใจในความเอาใจใส่ของเธอแล้วใช่ไหม?
ค่าขอเลิกสิบล้านอยู่ไม่ไกลแล้ว!
ฮี่ ๆ อีกไม่นานก็จะได้เลิกแล้วเที่ยวรอบโลกแล้ว
ก็อกน้ำเปิดออก น้ำร้อนไหลลงมา เผยจิ้นฉือครึ่งหน้า藏在เงามืด อีกครึ่งถูกแสงส่องจนเห็นเส้นขอบชัดเจน
เซี่ยจื้อโหยวผิดปกติ
วันนี้สายตาที่เธอมองเขาไม่ถูกต้อง
ก่อนหน้านี้เวลามองเขา ในดวงตาเต็มไปด้วยความโลภและความรู้สึกเป็นเจ้าของ แต่วันนี้เธอมองเขา ตอนแรกก็ตะลึง จากนั้นเป็นชื่นชม สุดท้ายกลายเป็น…สงสาร?
สงสาร?
คำนี้ปรากฏบนตัวเซี่ยจื้อโหยว ช่างยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกเสียอีก
เซี่ยจื้อโหยวคนนี้ ไม่เคยยอมแพ้โอกาสใด ๆ ในการทรมานเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว
เว้นเสียแต่ว่า…
สายตาของเผยจิ้นฉือดำลง
เว้นเสียแต่ว่าเธอไปหาหมาเหลือขอตัวอื่นมาแล้ว!
เช่นนั้น เขาควรจะทำอย่างไรดี ถึงจะแย่งชิงความรักกับหมาเหลือขอตัวอื่น และขอให้เซี่ยจื้อโหยวอยู่ต่อ?
ในเมื่อเธอเริ่มเบื่อหน่ายร่างกายของเขาแล้ว งั้นของฟุ่มเฟือยพวกนั้นล่ะ เธอจะชอบไหมนะ?