ปุโรหิตตงฮูเงยหน้ากลับมา ตอนนี้ลู่ซิงเฉินวิ่งหนีไปไกลแล้ว
เธอโบกมือโบกสายไกล ๆ “หนิงซานชวน ขอบคุณนะ ร่วมงานกันเป็นอย่างดี!”
“ฟึบ” เสียงหนึ่ง เธอก็หายไปจากสายตา
นักบวชตงฮูอึ้งงัน หันไปมองหนิงซานชวน “เธอขอบคุณแกทำไม? ไม่ใช่แค่นั้น เธอมาถึงนี่ได้ยังไง?”
แล้วนักบวชตงฮูก็ลุกเป็นไฟขึ้นมาทันที “ดีมาก หนิงซานชวน แกกล้าร่วมมือกับผู้หญิงคนนั้นมาหลอกข้า! ข้านี่แปลกใจว่าทำไมแกถึงสนใจภารกิจของข้านักหนา ยังทำตัวกระตือรือร้นขอภารกิจจากข้าเองซะด้วย ที่แท้พวกแกวางแผนกันไว้ตั้งแต่แรก!”
ยิ่งพูดยิ่งโกรธ “แกกล้าหลอกข้า ไปตายซะ!”
เธอโบกมือหนึ่งครั้ง หนิงซานชวนก็ถูกกระเด็นไปไกล
หลังหนิงซานชวนพอดีมีหินก้อนใหญ่อยู่ เขาถูกกระเด็นไปชน “ตูม” เข้ากับหินก้อนนั้นเต็ม ๆ
พลันสำลักเลือดพุ่งออกมาปากหนึ่งคำ สลบไส้ไม่ได้สติ
รองผู้นำกองสองคนตกใจกลัวจนหน้าซีด
เพราะนักบวชตงฮูระเบิดอารมณ์เร็วเกินไป ทั้งหนิงซานชวนและรองผู้นำกองสองคนต่างไม่ทันตั้งตัวเลย
หนิงซานชวนสลบ นักบวชตงฮูจึงหันไปทางรองผู้นำกองสองคน
รองผู้นำกองตกใจกลัว ทรุดลงคุกเข่าทันที “ท่านผู้เฒ่า เราถูกใส่ร้าย! เราไม่เคยเข้าร่วมกับลู่ซิงเฉินเลย ไม่ใช่ว่าท่านจะฆ่าพวกเราเพียงเพราะคำยั่วยุของผู้หญิงคนนั้นสักหน่อย!”
รองผู้นำกองพูดต่อ “พวกเรารับภารกิจของท่านมา ถ้าทำไม่สำเร็จมีบทลงโทษรออยู่ พวกเราจะไปเล่นกับชีวิตตัวเองได้ยังไง!”
นักบวชตงฮูระบายอารมณ์ไปพักหนึ่ง เริ่มได้สติขึ้นมาบ้าง
แต่เธอก็ไม่รู้จะพูดอะไร จึงทำหน้านิ่งเคร่งเครียด เงียบไปเฉย ๆ
รองผู้นำกองสองคนรีบพากันช่วยหนิงซานชวน ทั้งให้กินยา ทั้งห้ามเลือด ไม่นานหนิงซานชวนก็ฟื้นขึ้นมา
พอฟื้นขึ้นมาเป็นอันแรกเขาก็พูดเลย “ท่านผู้เฒ่า ผมถูกใส่ร้าย!”